Ondeugd...

Afgelopen vrijdag werd manlief ziek. En ziek zijn betekende in deze dat hij ook echt de hele dag in bed lag. Ook zaterdag was dit het geval. En zondag. En waar we ons met ons drietjes over het algemeen prima redden merk ik op deze momenten echt dat ik een beperking heb. En dat haat ik.

We hebben de deal dat ik één dag in de week mag blijven liggen in de ochtend. Niet uit luxe maar puur voor mijn lijf. Helaas heb ik dat echt nodig. Dat ging nu dus niet. En waar we de zorg delen voor ons mannetje kon dat nu natuurlijk ook niet. En ook dit trekt mijn lijf niet. En ook dat haat ik. Zondag had ik dus geen studietijd gehad in het weekend, was ik hartstikke moe en hield mijn lijf het steeds meer voor gezien. Ik had pijnscheuten en hij zeurde behoorlijk. En ik was zoooooo moe... En dat vind ik écht heel irritant. Want; ik zou mij toch gewoon een paar daagjes met mijn kind moeten kunnen redden? Tegelijk wist ik dat ik mijn werkweek zo echt niet in kon.

Opa en oma boden aan dat ik onze man wel kon komen brengen zodat ik even aan de studie kon. En waarom ook niet logeren? Hadden wij wellicht even kans op een gewone nacht (tenminste; als manlief er niet weer 26x uit moest voor het toilet). En waar dat zo ontzettend lief was aangeboden vond ik het ZO naar... Toch wist ik dat ik dit moest aanpakken. Ons mannetje is ontzettend thuis bij opa en oma dus voor hem is het alleen maar leuk. Opa was op maandag vrij en aangezien manlief zijn papadag ook niet ging redden maandag was dat meteen de oplossing voor maandag. Waarom dus niet. Ik pakte een koffer in en manlief kwam onze kleine vriend even een knuffel brengen. Daarna bracht ik smurf weg. Naar opa en oma. En waar ik nooit moeite heb om hem weg te brengen (ook niet voor logeren) vond ik het nu echt naar. Kutlijf. Deze reden is echt NIET tof! Stiekem toch wat tranen... Het voelt namelijk haast als aanstellerij. Waarom werkt mijn lijf niet gewoon een weekendje mee in zo'n geval? Waarom kan ik niet gewoon ons kind alleen hebben in het weekend?

Maar: ons kleine mannetje had het (natuurlijk!) naar zijn zin bij opa en oma. Opa en oma vonden het gezellig dat ons mannetje extra langs kwam en het logeren ging natuurlijk prima. Tegenwoordig komt hij 's nachts een paar keer maar even een speen brengen is dan voldoende en zelfs 's morgens rond 6en pikte hij opnieuw de speen van opa en sliep hij tot half acht! Dit ging dus prima. Natuurlijk. Ik sliep van 21:00 - 07:30u en ben maandag wat eerder gestopt met werken om de smurf weer op te halen en uitgebreid samen te kunnen spelen en knuffelen.

We hebben echt een heerlijk mannetje en hij doet het supergoed. Hij "kletst" volop, wandelt in hoog tempo langs de tafel en muur, staat soms even los (alleen als hij het niet door heeft, anders is het toch wel heel spannend) en heeft het verstoppertje spelen ontdekt. Hij gaat naast het (kamerhoog) gordijn staan, zwaait, loopt achter het gordijn, wacht tot jij zijn naam roept, haalt met een groots gebaar het gordijn aan de kant en maakt dan zo'n enorme triomfantelijke grijns dat je standaard moet lachen haha. Of: als papa op de bank zat, en onze smurf even niet kijkt en papa is ineens weg, dan heel fanatiek papa gaan zoeken. En lachen als hij hem gevonden heeft! Ook moet hij honderd keer op een dag op een stoeltje klimmen, gaan zitten, en dan er weer af.

Ik schreef tijden terug al dat ons mannetje ontdekt had dat hij een eigen mening had. Toen ging het voornamelijk over eten maar dat heeft hij vrij snel opgegeven omdat hij toch wel gek is van zijn eten (over het algemeen) dus koos hij eieren voor zijn geld en besloot hij dat eten toch wel de beste oplossing was. Een hele enkele keer moet hij 's avonds even proberen of hij niet iets anders kan krijgen maar na hooguit 2x omdraaien eet hij gewoon zijn bord leeg.

Vandaag bracht ik ons mannetje naar de opvang. Net als elke dinsdag. Toen ik hem ging halen vertelden ze mij dat hij weer eens nauwelijks gedronken had. Op dinsdag drinkt ons mannetje heel erg slecht. Geen idee hoe dat komt. De opvang dacht dat hij geen melk lust maar dat is zeker niet het geval. Diksap krijgt hij thuis ook, dus ook dit is niet het probleem. Ik denk zelf dat hij op de opvang te afgeleid is om te drinken. Op visite drinkt meneer namelijk ook nooit. Gelukkig drinkt hij verder thuis wel normaal dus ik maak me maar niet te druk. Op de opvang gaven ze aan dat als hij zijn beker kreeg hij hem resoluut aan de kant duwt. Als ze hem dan geen aandacht schenken en niet naar hem kijken neemt hij stiekem toch een paar slokken. Eigenwijs varkentje!

Verder kan ons mannetje heel ondeugend kijken. Nou ja; niet alleen kijken... Vandaag was er een moment dat er leidsters druk waren en er een leidster een baby zat te voeden op de bank. Onze man zat aan de andere kant van de groep te spelen en gooide op een gegeven moment een auto. Hij werd (terecht) aangesproken door de leidster. Meneer heeft door dat ze niet naar hem toe kan komen, kijkt haar aan, pakt de auto en oogcontact houdend smijt hij zo het autootje opnieuw weg. Wat een enorme ondeugd zeg!

Ik ben op dit soort momenten ZO benieuwd wat de toekomst gaat brengen... :-)

2015; schoon schip

2015. Een nieuw jaar is begonnen. Het nieuwe jaar is alweer op dag vier om precies te zijn. 2014 is voorbij en nee ik ga niet een lijstje maken met wat er allemaal is gebeurd het afgelopen jaar. Wel is dit voor mij een moment om wéér te bedenken dat ik het bloggen mis. Ik zou zo graag regelmatig willen schrijven maar op de één of andere manier lukt het vaak toch niet. Hoe komt dat toch? Ik heb heus wel eens een kwartiertje over om te schrijven dus "tijd te kort" zou geen geldige reden zijn. Met mijn werk en met onze gup gebeurd er ook genoeg dus "niets om over te schrijven" is ook niet waar. Ik heb dan ook echt geen flauw idee hoe het komt dat ik niet zo veel blog als dat ik zou willen. Ik blog namelijk niet omdat het 'moet' maar omdat ik het altijd al heerlijk heb gevonden van mij af te schrijven. Daarbij vind ik het leuk dat mensen die het interessant vinden mee kunnen lezen. Kom je tot; waarom dan een blog, dat is zo openbaar. Nou dat klopt. Daarom ook geen herkenbare foto's van manlief en zoonlief en ook geen namen van deze twee. Verder is het openbaar en dus aan ieder de vrijheid om wel of niet met mij mee te lezen. Vind je het niet leuk of niet interessant? Even goede vrienden!

Oud en nieuw is net achter de rug en dit hebben we voor het derde jaar op rij heerlijk in ons eigen huis gevierd. Deze keer met de buurtjes wat reuze gezellig was. We hadden gehoopt dat zoonlief door het vuurwerk heen zou slapen. 's Middags en 's avonds ging dit prima en in eerste instantie om middernacht ook. Om 00:15u werd meneer echter toch wakker en heb ik hem er even uitgehaald om samen met de andere kids bij de buurvrouw voor het raam het vuurwerk te kijken. Wat heeft ons mannetje zijn ogen uitgekeken! En wat vond ik het heerlijk om dit te zien! Echt hij bleef maar heen en weer kijken en lachen elke keer weer. Ik heb dan ook manlief even van buiten laten halen om mee te genieten. Want ja; sinds onze kleine smurf er is zijn wij burgerlijker geworden dan ooit. Ondanks de rare fratsen en lastige buien die ook ons kind heeft (ach dat maakt hem ook maar weer gewoon toch?) zijn wij nog steeds ontzettend verliefd op ons mannetje en is niets in de hele wereld belangrijker dan dat kleine frummeltje van ons.

Momenteel zijn we met de opruiming begonnen; de box is al verkocht en diverse kleertjes ook al. De borstkolf en dergelijke staat ook op marktplaats. En ja dan krijg je de vraag "willen jullie geen tweede?" of de opmerking "maar je weet toch nooit in de toekomst?". Nou nee; ook wij kunnen geen toekomst voorspellen. En of wij geen tweede willen? Nou laat ik het zo zeggen: als ik geen beperking had gehad, was hier in huis waarschijnlijk een tweede gekomen. Maar die beperking is er wel. En voordat we zwanger werden van zoonlief hebben we heel veel gepraat (en gehuild en ineens de man van de aanrijding weer een eikel genoemd) omdat het voor mij nogal onzeker was wat dit zou gaan doen met mijn lijf. Een zwangerschap is altijd een risico. Garanties heb je niet. En bij mij was de kans dan ook aanwezig dat ik er blijvend iets aan over zou houden. Of mijn rug nog slechter dan hij is. Of zelfs in een rolstoel. Op het laatst van de zwangerschap zat ik dit ook maar gelukkig was dit tijdelijk. Nu is het heel erg goed gegaan. De zwangerschap was zwaar maar ik had het met mijn lijf erger voor gesteld. En toch waren er momenten dat ik op de bank zat (3 meter van het toilet vandaan), heel nodig moest plassen en niet wist hoe ik daar moest komen. Hoe zou ik dit soort dingen moeten doen als er ook nog een kleine rondwandelt in huis? En; wat nou als het niet zo goed gaat als nu en wij toch voor een tweede gaan en mama dan in een rolstoel komt? Is dat het waard? Wij vinden van niet. Wij vinden dit risico te groot en durven dit geen tweede keer.
Ik wilde altijd graag mama worden. Dat ben ik.
Ik wilde heel graag mijn grote broer vernoemen. Dat hebben we gedaan.

We hebben een prachtige zoon die 90% van de tijd vrolijk is en vol grapjes. Supersociaal en een charmeur eerste klas. Is het dan zielig om enig kind te zijn? Ook daar hebben wij het heel veel over gehad. En we zijn tot de conclusie gekomen dat een enig kind niet perse alleen is. En dat wij er voor moeten waken dat zoonlief niet alleen is en de sociale kant die zo groot is, ook de kans geven zo groot te blijven. Daarom een dag in de week opvang, en daarnaast straks ook twee halve dagen peuterspeelzaal. Dan kan hij lekker samenspelen. Met het voornemen van een open huis houden voor hem waarbij vriendjes altijd welkom zijn om te komen spelen en logeren, de opvang, buurtkindjes en de peuterspeelzaal moeten we toch een eind komen.

Wij houden van ons mannetje. Ontzettend veel. En voor ons is dat genoeg. Wij zijn blij met hem en hij ook met ons (tenminste; dat lijkt zo haha). En we redden ons best. Met ons drietjes.

En dus is 2015 voor ons begonnen met het opruimen van de zolder. Schoon schip in huis en in ons hoofd. En hopelijk voor mij ook meer bloggen. :)

"Met open armen" en het CB

Ik zal beginnen met het CB. Aangezien onze kleine man 14 maanden oud is mocht hij weer voor een APK'tje naar het CB. Inmiddels is hij 81 centimeter lang en weegt hij 10,9 kilo. Volgens manlief was het gewicht iets onder het lijntje gezakt en de lengte boven het lijntje gestegen.
De planning was dat papa én mama mee zouden gaan naar het CB maar helaas lukte het mama die dag niet uit bed te komen zonder draaiend op haar benen te staan met gigantische hoofdpijn, overal spierpijn, oorpijn, enzovoorts. Griepverschijnselen dus. Gelukkig was dit maar kort en is inmiddels manlief ook aan de beurt geweest en zijn we nu weer allemaal beter.
Hoe dan ook; manlief ging alleen met zoonlief naar het CB waar meneer dus goedgekeurd werd en zijn BMR prik kreeg. Hier kan hij na 5-14 dagen na die tijd nog last van krijgen. We zullen zien.

Verder gaat het prima met onze smurf. Hij ging nog een paar keer testen hoe papa en mama het gillen aan tafel vonden maar toen hij elke keer bij het gillen omgedraaid werd met de stoel was de lol er snel af.

Elke woensdagavond kijk ik op RTL 4 naar het programma "met open armen". Prachtig!
Manlief en ik hebben in het verleden het zogenaamde "STAP-programma" gevolgd bij de pleegzorg. Dit heeft verder geen concreet gevolg gehad omdat ik toen mijn ongeval kreeg maar ons hart is niet veranderd.
We hebben zelfs wel eens gezegd dat we wel aan adoptie zouden denken als we toch zouden voelen dat met onze smurf ons gezin nog niet compleet zou zijn.
Wat we toen nog niet wisten is dat adoptie tussen de 7.000 en 30.000 euro kost. Ja dat het geld kost snap ik wel, maar zo veel? Dat wist ik niet. Idioot eigenlijk. Hoe dan ook; helaas zorgt dat er voor dat het voor ons als "gewone mens" echt niet is weggelegd. Waar zou ik 30.000 euro vandaan moeten halen?! Los van dit alles blijf ik het programma heerlijk vinden om naar te kijken. Hoe lastig moet het zijn voor een peuter om ineens met een meneer en mevrouw mee te moeten die je niet kent en een taal spreken die je nog nooit gehoord hebt in een land waar mensen wonen die er anders uit zien dan jij en anders eten? Maar ja; wat moet je in een kindertehuis? Helaas bestaat dat ook nog steeds in veel landen. En in sommige landen wil je niet weten hoe dat er aan toe gaat...
Ik vind het een mooi iets. Adoptie. Ik snap dat het heel lastig is voor kind én ouders maar ook mooi.

Voor ons niet weggelegd. Ik kijk wel naar "met open armen"
En wat betreft ons gezinnetje; wij zijn gelukkig met ons drietjes. Onze smurf heeft er voor gezorgd dat we geen "stel" meer zijn maar een "gezin". Compleet.

Dreumes met "peutergedrag"

Onze dreumes. Onze kleine grote man. Het is zo verschrikkelijk mooi om te zien dat onze dreumes steeds meer een eigen persoonlijkheidje wordt. Dat hij steeds beter echt kan spelen. Dat hij leert dat je de poes moet aaien, dat je steeds meer woordjes kunt zeggen (en anders gewoon je eigen klank verzint haha), dat je steeds meer van zijn karaktertje gaat zien. Echt prachtig! ZO mooi om dit als papa en mama te mogen zien. Ons kindje groeit. Gelukkig maar.

En hij ontwikkelt zich. Hij heeft fases waarin hij héél boos kan zijn. Hij is dan ergens mee bezig en dan lijkt het alsof hij in zijn hoofd echt wel weet hoe het moet (of denkt te weten) maar het met zijn handen nog net niet lukt. En dan is hij toch boos! Of eigenlijk gefrustreerd.
Daarnaast wordt meneer dan ook ERG boos als hij (net als altijd) de afstandsbediening of mama's telefoon niet mag. Echt; die mag hij nooit maar als hij in zo'n periode zit kan hij daar een verschrikkelijk drama van maken. Compleet met om zich heen slaan, gillen, huilen tot hij zweterig en knalrood is en zich op de grond gooien. Wat soms helpt is "ja jij bent boos he? Ga hier maar even boos zijn (dan zet ik hem even om de hoek in de keuken), mama gaat even bij jou weg" (en dan loop ik terug naar de kamer). Vaak denkt hij dan "huh?" en dan is het snel over maar soms werkt dat ook niet.

Naast deze boosheden kan meneer zichzelf ook pijn doen. Dan gaat hij op de bank staan, bonkt zijn hoofd tegen de muur, kijkt of jij wel naar hem kijkt, kijkt heel zielig en bonkt dan nog harder tegen de muur. Of ditzelfde ritueel tegen de deur. Of tegen de grond. Of met een blokje tegen je hoofd slaan. Echt naar om te zien maar ik probeer er niet te veel aandacht aan te geven want als ik niet reageer dan stopt het vaak na 2 of 3 keer. Soms moet hij dan heel hard huilen en dan troost ik hem maar en probeer hem weer af te leiden. Wat moet je hier anders mee?

Met eten (vooral brood) is meneer ook "peutergedrag" aan het laten zien. Als er geen pindakaas op zit (en nee dat krijg je nou eenmaal niet altijd) dan is dat reden om, zodra je je bordje ziet, héél hard te gaan gillen, met je armen te maaien (en daarbij dus alles op de grond te gooien als ik het niet snel genoeg weg vis), met je hoofd te zwaaien, enz. Dinsdag hebben we hem voor het eerst met maar een halve boterham op (normaal anderhalf) naar de opvang gestuurd. En ondanks dat ik wéét dat kinderen het eten gebruiken als machtsmiddel voelde dat echt heel erg naar! En ja; ik weet dat ik vol moet houden.... Dinsdagmiddag bij de opvang had meneer hetzelfde gedaan. Hij is tot twee keer toe omgedraaid met "nee hoor dat doen we hier niet" met elke keer een nieuwe kans en de derde keer koos meneer eieren voor zijn geld en at hij zonder problemen zijn broodje op.
Vanmorgen at hij 2 stukjes brood. Ik haalde het weg als hij ging maaien/ gillen (dit deed hij maar 1x vanmorgen) en gaf het terug als hij rustig was. Hij ging niet eten. Ik besloot er geen drama van te maken, dus ik deed het brood in een bakje en toen mijn ontbijt op was, mocht ook meneer van tafel. Rond half 9 had meneer honger/ dorst en dus kreeg hij zijn brood van de ochtend. Dit ging zonder problemen achter elkaar op. En daarna nog een banaan. En zijn drinken. Eigenwijsje.

Inmiddels heeft opa de bodem van zijn bedje tot 15cm lager dan de laagste stand gemaakt zodat hij er in geen geval overheen kan klimmen en hij weer veilig in zijn bedje kan liggen.
Hij ligt af en toe te hoesten en met een kleine verkoudheid is ook zijn ene oog weer zeer regelmatig groen.
Los van deze dingen is meneer het overgrote deel van de tijd gewoon zijn vrolijke zelf. Vol met grapjes, grijnzen, sjansen, kletsen en spetteren :-)
Gelukkig maar. Het gaat dus reuzegoed met smurf!

Van Zuiderzee naar AMC...

Voor vanochtend hadden we een oproep van het AMC. Ons mannetje heeft, zoals jullie weten, al vanaf het begin "prutoogjes". Nu hebben meer baby's dat en vaak gaat het vanzelf over. Daarom moesten we het aankijken tot hij 9 maanden oud was en daarna zouden ze een inschatting maken. Eenmaal 9 maand oud zijn we dus bij het oogziekenhuis geweest en daar kreeg onze man allerlei testjes en werd besloten dat we op de wachtlijst moesten voor 'traanwegsondage'. Ofwel; het doorprikken van het traanbuisje die verstopt zit. Onze man maakt wel traanvocht aan (net als wij allemaal) alleen normaal wordt dit ook weer onderin je oog afgevoerd en dat zit bij hem verstopt.

Deze ingreep hebben we inmiddels gehad maar dit is niet gelukt; het zat té verstopt. En vanuit het Zuiderzee ziekenhuis werden we doorgestuurd naar het AMC. Vanochtend in alle vroegte (06:50u zaten we in de auto) dus vertrokken naar Amsterdam om zo in te spelen op eventuele files. Onderweg één file gehad maar ruim op tijd in het ziekenhuis waar we eerst een pas aan gingen maken en daarna keurig 10 minuten te vroeg in de wachtkamer aan kwamen. Onze man had er toen al een halve dag op zitten (nou nee op zich valt dat wel mee maar als je bedenkt dat hij echt nog twee keer slaapt op een dag kun je je voorstellen dat de ochtend op deze manier wel snel ging) en wilde vooral ook even LOS in plaats van uit bed in de autostoel en daarna in de kinderwagen. Helaas geen kindvriendelijke wachtkamer op de oogpoli dus een filmpje van Mickey Mouse op papa's telefoon en iets lekkers te snaaien.

Op tijd werden we binnen groepen bij de arts die even keek en zei; oh dit is een duidelijk verhaal. Ik zie het al.
Daarnaast gaf hij aan dat hij graag zo spoedig mogelijk opnieuw een sondage wilde plannen voor onze kleine man. Opnieuw dezelfde ingreep dus? Ja in principe wel. Dat had te maken met soms wat verder door durven gaan. Eventueel wordt er een buisje geplaatst (die later weer verwijderd moet worden). Waarom het deze keer dan wel zou lukken? Nou deze arts beweerde dat in het eerste jaar in 95% van de gevallen een tweede keer in het AMC wél lukt. En in 85% in het tweede jaar. Nu verschilden deze aantallen ook nog wel van welke arts er doorgestuurd werd. De arts die ons geholpen had in Emmeloord was een goede arts zei hij dus of het dan nu zou lukken...?
Hij wilde het in ieder geval proberen. Mocht het nou zo zijn dat deze ingreep weer niet zou lukken moet er echt geopereerd worden; er moet dan een sneetje gemaakt worden bij zijn neusbrug en daar vinden ze hem nu echt nog te jong voor dus als het zo ver moet komen gaat dit opgeschoven worden naar eind volgend jaar.

Hooguit vijf minuten later stonden we weer buiten. Met wel een goede uitleg maar verder niets. Een onderzoek heeft hij niet gedaan; hij wilde even verder kijken maar ons mannetje duwde resoluut zijn arm weg en de arts zei "ah dat kan ook wel als hij onder narcose is". Aangezien deze arts onze vorige arts zo'n goede arts vond, vonden wij dat hij dan ook wel op haar mocht vertrouwen en ons niet voor deze vijf minuten helemaal naar Amsterdam had hoeven komen. In de spits. Door de file. Dit had prima telefonisch gekund denk ik dan...

We wilden ons mannetje niet meteen weer zo'n lange rit vast zetten in de auto dus hebben nog even een kinderafdeling opgezocht waar hij in de wachtkamer nog even gespeeld heeft. Daarna maar weer in de auto. Naar huis. Wachten op de oproep...

Fijn dat we serieus genomen zijn. Fijn dat hij wat wil gaan doen. Fijn dat we uitleg hebben gehad.
Zonde dat we op deze manier een halve dag kwijt waren voor 5 minuten werk...

Blazen en rugpatiënt

Meneer heeft "blazen" ontdekt.
Blazen moet bij je warme avondeten, bij papa's koffie, maar ach als je toch bezig bent; dan ook maar je koekje blazen...

En wat ook een leuk spelletje is; het lepeltje uit papa's mok halen, er weer in proberen te mikken, papa die hem dan ronddraait en dan weer van voor af aan. En dan natuurlijk 30x. Waarom niet.

Hij doet het prima onze kleine man. Waarbij de fysio haar laatste keer zei dat hij nu moest gaan oefenen met rechtuit lopen en de draai maken (bij oversteken van tafel naar bank en andersom) is hij dit helemaal zelf gaan doen. 100x op een dag. Want het is leuk. Prima. Vooruit lopen moet dan wel met hulp achter zijn karretje aan of aan papa's / mama's handen maar hij vindt het fantastisch en het gaat op hoog tempo soms!

Onze man heeft absoluut nog twee slaapjes op een dag nodig en tegenwoordig slaapt hij ook thuis zo'n anderhalf uur beide slaapjes. Nou ja, behalve als je er even van uit gaat of het nodig hebt want dan is het zo ineens maar 40 minuutjes ofzo haha zo werkt dat he met kleine kinderen... Wordt je moe van hoor dat ontdekken!

Vanmorgen werd ik wakker met een verschrikkelijk slechte rug. Ik ben natuurlijk rugpatiënt dus ik heb altijd last van mijn rug maar ik heb dagen dat ik eerder zou zeggen; plat vanochtend en vanmiddag rustig aan gaan bewegen dan ben ik er morgen wel weer.
Maar ja.... We hebben nu een dreumes. En een dreumes die mama reuze goed aanvoelt en daar op reageert. En dus was meneer hangerig en knuffelig vandaag. Reuze gezellig hoor maar als je niets zwaars mag tillen (sowieso niet laat staan op zo'n dag) dan is dreumes al snel te zwaar. Maar hoeveel keus heb je? Ja niet. En dus ga je gewoon door. Met dus de grote kans dat zo'n "dip" nu langer duurt. Ik zou ook niet weten hoe ik dat anders moet doen... Gelukkig maakte meneer vandaag twee keer anderhalf uur slaapjes en kon ik in die tijd in ieder geval plat. En als je daarna de trap op gaat (ook zo fijn op zo'n dag) en je doet de deur los en meneer staat met een MEGA grijns "Eeeeey!" te roepen.. Ach dan kan je toch ook niet anders dan glimlachen?

Kinderfysiotherapie

Waar we eerder al "ontslagen" waren bij de manueel therapeut, gaf vandaag de kinderfysiotherapie aan dat meneertje klaar was. Goed nieuws dus! Ik schreef het al eerder; het gaat super goed met meneer. En waar hij het eerst wat betreft fijne motoriek prima deed, liep hij op gebied van de grove motoriek behoorlijk achter. Inmiddels kan meneer kruipen (ook in de tweede en derde versnelling haha), tijgert ook met zijn armen om en om, gaat zelf zitten, zit op zijn knietjes, staat, danst aan de tafel, klimt in razend tempo de trap op (rechter knietje, linker voetje en hop omhoog), loopt zijwaarts langs de tafel, loopt om het hoekje van de tafel, steekt over van tafel naar bank (draait daarbij zijn romp met maar één handje vast), maakt een paar stapjes aan mama's (of papa's) handen; allemaal keurig!! En hij heeft er ook reuze veel plezier in. Fantastisch om te zien.

Nu nog "kilometers maken achter de loopkar" aldus de fysiotherapeut. Maar een nieuwe afspraak maken hoefde van haar niet meer want meneer doet het fantastisch. We zijn echt op tijd geweest met het aanmelden; meneer had alle eigenschappen om een billenschuiver te worden en liep echt wel achter. Nu is hij dit niet gaan doen en heeft hij dankzij de oefeningen met papa en mama ineens reuzensprongen gemaakt in zijn grove motoriek.

En mama? Mama is blij dat ze deze keer eigenwijs was (ik ben heel vaak eigenwijs maar het is niet altijd ten goede haha) en heeft doorgezet naar de fysiotherapeut. En nu ook gerustgesteld. Want ook ik zie dat het goed gaat en dat meneer minder gefrustreerd is en er plezier in heeft.
Het lukt hem en daar wordt hij blij van. En trots.
En daar worden wij dan weer blij van. En trots.