Weer niet helemaal zichzelf...

Met koningsdag scoorden wij op de markt een keukentje. Ja ik heb een zoon maar onze zoon met zijn deurentic vindt het keukentje (waar drie deuren in zitten!) echt fantastisch! Heerlijk om te zien. En niet alleen de deuren zijn leuk. Ook de dopjes van de melk kunnen er af en er op (klittenband), er zitten AH mini's bij en meneer heeft al heel goed in de gaten wat 'pindakaas', 'jam' en 'toetje' is. Laatst zei manlief; "ik lust wel een ei van jou. Ga jij een ei bakken voor papa?" ons vriendje zegt "ja". Laat alles uit zijn handen vallen en loopt weg. Ik zeg tegen manlief; ga er maar achteraan; wedden dat hij een ei gaat halen? "Heus niet" zegt manlief "het zou wel heel slim zijn als hij dat door heeft". Ondertussen liep hij er toch maar achteraan en ja hoor ons kleine mannetje stond bij het leghok van onze kippetjes te wijzen "die?!". Fantastisch!!

Op donderdag heeft ons mannetje altijd oma-dag. Hij gaat dan de hele dag bij oma spelen terwijl papa en mama aan het werk zijn. Afgelopen vrijdag gingen lieve vrienden van ons trouwen en daar mochten wij de hele dag (en avond) bij zijn en dus ging ons vriendje op donderdagochtend naar oma en bleef hij daar logeren tot zaterdagochtend. Voor hem rustiger dan het heen-en-weer-slepen maar voor mij toch wel een lange tijd hoor...
Donderdag terwijl ik aan het werk was met een zonnetje (had ik niet zo veel aan want ik zat op kantoor), kreeg ik te horen dat ons mannetje voor een onweersbui met veel regen moest schuilen onder een bruggetje (ze waren een rondje aan het fietsen). Hij was hierbij nogal overstuur geweest. Echt zo sneu! Gelukkig ging het terug bij oma thuis al snel weer heel goed met hem maar als mama-op-afstand was dat toch wel erg naar moet ik zeggen. Gelukkig is oma erg vertrouwd en mocht ons mannetje onder het bruggetje oma helemaal plat knuffelen en bij haar schuilen. Dank je wel lieve oma voor de goede zorgen!
's Avonds waren wij dus sinds lange tijd "kindloos" en dus gingen we samen uit eten en naar de film. Dat was lang geleden! Ik deed mijn best om hier van te genieten. Even tijd voor elkaar was ook zwaar nodig. We hebben heerlijk gegeten en daarna een film gekeken en waren iets na middernacht thuis. Ons mannetje was bij oma allang in diepe rust...

Vrijdag was mijn vader jarig maar daar waren wij dus niet bij. Ons mannetje wel; want die was dus bij opa en oma. Hij mocht dan ook met oma samen opa feliciteren op de vroege ochtend en alvast een kadootje geven. Wij hadden een drukke ochtend met allerlei voorbereidingen en daarna een dag met een prachtig bruidspaar die de hele dag liep te stralen en te grijnzen. Heerlijk om dat te zien en mee te mogen maken als vrienden :-)

Zaterdag werd ik wakker met hoofdpijn. Dacht ik. Dit ging echter vrij vlot over in migraine dus ik was gevloerd en lag in bed. Manlief heeft ons mannetje opgehaald bij opa en oma en vermaakte hem, stopte hem 's middags in zijn bedje en ging toen naar de verjaardag van ons buurjongetje. Het logeren bij opa en oma was (natuurlijk) prima verlopen. Dank aan opa en oma (en oom M. en tante B.) voor de goede zorgen!!! Aan het einde van de middag klaarde mijn hoofd iets op en gingen we met ons drietjes even op de fiets naar het dorp waar Taptoe was en we dus even muziek konden luisteren. Daarna thuis eten, mannetje naar bed en de oppas verwelkomen zodat wij naar de verjaardag van mijn vader konden. Ons mannetje sliep heerlijk en de oppas had een saaie avond :-)

Zondag sliep ons mannetje 's middags langer dan we van hem gewend waren maar ging het verder prima. Hij hielp zelfs papa nog even in de tuin.

's avonds at hij prima en ging hij lekker slapen.

Op maandagochtend waren wij allebei al ons bed uit toen ons mannetje pas om half 8 wakker werd (dit is voor hem echt heel laat). Ik hoorde hem wat 'rommelen' in bed en ineens ging hij heel hard huilen. Ik kwam er al snel achter waarom; hij had gespuugd. Hij bleek heel iets verhoging te hebben (38,0 waarbij hij normaal op 36,8 zit) maar gelukkig was papa vrij om bij hem te blijven die dag. Een keer spugen, een paar "korrelluiers" zondag en de verhoging kon wel eens een nieuwe kies betekenen... Ik was thuis aan het werk. Ik heb boven een kantoortje thuis maar als ons kleine vriendje slaapt verhuis ik even naar de eettafel en daar hielp hij nog even met werken:

(rode wangetjes en warrig haar van het slapen)Hij at nauwelijks brood, dronk redelijk en 's avonds ging er niets van de hutspot (wat hij normaal wel lust) naar binnen en ook niets van zijn kwark.

Vandaag was de kinderopvang dicht, papa aan het werk maar ik thuis bij ons mannetje. Wederom at hij slecht brood, dronk hij slecht en ging eigenlijk alleen de eierkoek naar binnen. Van het avondeten at hij twee stukjes gnocchi (dit lust hij normaal erg graag) en een paar schepjes kwark. Inmiddels zit hij op 37,3 en dus nog niet helemaal op eigen temperatuur maar ja ook niet echt noemenswaardig. Hij was wat sneller huilerig, was wat hangerig:

Tussendoor kon hij wel grapjes maken, lekker spelen en gekken. Het was een beetje "Jantje-huilt, Jantje-lacht" vandaag. Na het eten moest hij nog even gekken met papa. Heerlijk om daar naar te kijken :-)
Toen papa weer vertrokken was om te gaan werken, was meneer nog niet klaar met gekken en moest hij ook nog even met mij gekken en ja hoor; hij gleed uit en kwam met zijn oor hard op de rand van de salontafel terecht. Een rood oor (die kon morgen nog wel eens blauw worden) met een schaafvelletje aan de buitenkant en een wondje aan de binnenkant tot gevolg en als je dan tegen bedtijd loopt en eigenlijk ook niet helemaal jezelf bent is dat extra reden om heel erg te moeten huilen bij zo iets. Ik heb hem lekker stevig vastgepakt en hij kroop helemaal in mijn nek. Toen hij gekalmeerd was dus direct maar door naar bed. Arm mannetje.

Hij is niet ziek. Maar hij is toch ook niet helemaal zichzelf. Hopelijk is hij er snel weer (en gaat hij ook weer normaal eten en drinken)!

Oh oh die deuren toch...

Ons mannetje doet het goed. Heel erg goed. Inmiddels zijn de buisjes weer uit zijn ogen gehaald. Deze keer ging manlief mee de OK in en ook met ons kleine vriendje naar de uitslaapkamer. Het wachten zolang vriendje in de OK was, was te doen maar het wachten vanaf het moment dat manlief naar de uitslaapkamer geroepen werd tot ik ze weer zag was verschrikkelijk! Het ging heel erg goed hoor; onze kleine vriend was op de uitslaapkamer al met de zusters aan het sjansen ("haaai!" en maar zwaaien) en eenmaal terug op zaal riep hij "haaaaai" naar iedereen die bewoog of zijn kant ook maar op keek en stelde hij zich aan iedereen voor door constant zijn naam te roepen als hij een nieuw iemand zag haha.
We zijn nu weer een paar weken druk in de weer met oogdruppels maar ons kleine vriendje laat het gebeuren. Het lijkt alsof hij door heeft dat het goed voor hem is.

Het liefst is ons mannetje buiten. De hele dag buiten. Ook als het 's morgens nog voor 8en is en het nog best koud is en nat van de dauw wil hij naar buiten. Mama heeft dus een 'regentuinbroek' gekocht voor over zijn kleding en ach ja dan gaat hij maar met dat ding aan en laarsjes aan gewoon naar buiten. Waarom niet.

Wat verder opvalt is dat hij steeds meer gaat kletsen en steeds meer 'woordjes' heeft. Heerlijk!

Hij is nog steeds supersociaal; als je hem zelf laat lopen in het winkelcentrum moet hij elke winkel even binnen lopen om "haaai" te zeggen en dit zegt hij ook tegen iedereen op straat. Ja echt; iedereen. Met papa boodschappen doen is nog steeds leuk want hij sjanst er behoorlijk op los. Heerlijk vindt hij dat. Lekker aandacht zal hij wel denken. Hij zegt "haaai" of zwaait gedag of zegt "dag" en iedereen vindt het een schattig kereltje.

Wat ik de ene keer mooi vind, en de andere keer bloedirritant is zijn deurentic. Pfff die deurentic had meneer al heel jong (ja ik weet het, hij is nog jong maar ik bedoel nóg jonger). Dan kroop/ tijgerde hij naar een deur en wilde die open en dicht doen. En open. En dicht. En open. En dicht. En open. En dicht. En ja dan hadden we er nog wel eens vingertjes onder of tussen. Inmiddels loopt ons mannetje al een hele tijd en weet hij hoe hij met deuren kan spelen zonder zijn vingers er onder of tussen te krijgen (nou ja; meestal). Maar nog steeds moet hij elke deur die hij ziet open en dicht doen. En open. En dicht. En open. En dicht. En open. En dicht. Of het nou kleine deuren zijn (van speelgoed of keukentjes of wat dan ook) of grote deuren; alle deuren moeten open en dicht. En open. En dicht. Meneer heeft van ons een speelhuisje voor in de tuin gehad. Met een deur. En twee ramen met elk twee luikjes. Dat zijn dus 4 luikjes en een deur die open en dicht kunnen. En open. En dicht. En open. En dicht. Ach hij blijft op deze manier redelijk van mijn achterdeur en van het kippenhok af. Soms kan ik er echt van genieten om er naar te kijken en hem zo bezig te zien. Andere momenten kan ik mij er echt aan ergeren. Als hij wéér aan het dressoir moet zitten bijvoorbeeld. Of perse de gangdeur open wil hebben en als dat niet mag de drama-queen uit hangt (lees: zichzelf op de grond gooit en gaat huilen, maaien, gillen enzovoorts). Of als je met hem heel tof naar een kinderboerderij gaat en hij in eerste instantie geitjes ziet en daarna alleen nog maar de deur van de wc-ruimte, de deur van de kantine van de vrijwilligers, de deur van het schoonmaakhok, de grote deuren van de stal en de deur van een paardenhok. Pfffff... Kind er is zo veel meer op de wereld dan die deuren!!!

Ach ooit... ooit gaat ook dit weer over. Toch?

Melkweigeraar...?

Sinds een week is ons mannetje van de flessen af. Vrijdag t/m maandag is ons mannetje altijd thuis met één van ons of beide ouders dus besloten we dat vrijdag een eerste dag moest zijn om de flessen maar gewoon niet meer te geven en de keus te geven tussen twee verschillende tuitbekers. Alle flessen waren met opstaan gewoon "verdwenen".
Meneer besloot 's morgens zijn melk niet te drinken maar het sap ging goed. Hij had wel meteen duidelijke voorkeur voor één van die bekers maar dat was prima.
Ook de andere dagen ging het prima met de beker alleen de melk wilde hij niet. 's Morgens kreeg hij zijn melk vaak terwijl manlief hem aankleedde en zijn luier verschoonde; liggend op de commode dus. Dit ging fantastisch en de fles ging schoon leeg. Maar ja... Nu dus niet meer...

Ach dacht ik; een beetje eigenwijs is hij; op de opvang had hij ook alleen nog melk uit een flesje en verder een tuitbeker dus kwestie van volhouden.

Ondertussen maakte ik van de week een foto van de oogjes van ons mannetje waar de buisjes in zijn gezet. In zijn linkeroogje (voor de kijker rechts) zit een dubbel buisje dus die kun je zien zitten. Gek he? Hij heeft er echter totaal geen last van en als je het niet weet valt het nauwelijks op. In april/ mei gaan ze er aan beide kanten weer uit.


Inmiddels is het vrijdagavond; een week na de overstap op tuitbeker en dus de weigering van melk en tot op vandaag weigert meneer nog steeds zijn melk. Hooguit één of twee slokjes neemt hij. Geen koude melk, geen lauwe melk, geen warme melk... Gewoon geen melk.

Nou dat wordt creatief denken; melk met een smaakje! Dus naar de supermarkt en milk&fruit gekocht. Smaak: banaan. Want ons mannetje is gek op banaan. Maar nee; ook hiervan nam hij één of twee slokjes en daarna was het gedaan.
Karnemelk; zelfde verhaal. Karnemelk met iets diksap er door; zelfde verhaal.
Omdat we nu een week verder zijn en hij aan zuivel alleen een bakje kwark binnen krijgt op een dag besloot ik vanavond een flesje uit de kast te toveren en die te vullen met warme melk. Zoals hij het liefste had. Maar nee; zelfs dat hoefde hij niet. Pfffff... Het lijkt er op dat meneer een melkweigeraar is geworden.

Wat moet je daar nou weer mee?

Anderhalf!

Vandaag is ons mannetje precies anderhalf jaar. 18 maanden alweer. Zo'n kleine gup en tegelijk alweer zo'n "groot" mannetje. Het baby is er allang vanaf en wat betreft gedrag is het al een echte peuter. Meneer heeft allang door dat hij een eigen mening heeft en probeert deze in te zetten. We merken dat het echt verschil maakt als je dingen uitlegt en vertelt aan hem. Hij begrijpt dus enorm veel. Sinds vorige week heeft meneer EINDELIJK het loslopen ontdekt. Ook banjert hij buiten graag aan één handje. Liefst van papa. En nee ik wil écht ook geen twee handjes vast. Dat is voor baby's. Ik ben groot dus ik wil aan één handje lopen. Zelf. Het hele eind. Wat een prachtig gezicht!

Ik vind dit zo'n mooi plaatje...

Binnen kan hij dus los maar dan loopt hij een eindje van de tafel of van de muur af zodat hij zich vast kan grijpen als het niet goed zou gaan. Ik denk dat hij er te veel over nadenkt. Als meneer boos is kan hij zo een hele tijd los staan midden in de kamer en als hij boos is dat jij te ver weg staat (of stiekem steeds iets verder kan gaan) kan hij ook prima los lopen door de kamer heen. Maar als hij er over nadenkt lukt het niet. Als je voor hem gaat zitten op je hurken en je gaat hem roepen gaat hij echt NIET naar je toe lopen. Niet op commando. Alleen als hij het zelf wil.

Zojuist zijn we voor het 18-maanden consult naar het CB geweest (de badjas past nog oom M. & tante B.!) en meneer is weer goedgekeurd. Ik kreeg nog wel de opmerking "de meeste kinderen lopen los op deze leeftijd..." maar omdat hij wel begonnen is en vooruitgang laat zien kreeg hij toch een kruisje (jeej haha). Verder kwamen natuurlijk de groeicurves en wat betreft lengte boog zijn lijntje nu iets af naar beneden. Daar begon ze ook over maar meneer had zo liggen tegenwerken en spartelen en gillen bij het meten dat ik me sowieso afvroeg hoe nauwkeurig de meting was dat ik me daar echt GEEN zorgen over maak. Wedden dat het de volgende keer weer prima is allemaal?
Dan blokjes bouwen. Oh oh wederom leek het "ik doe niets op commando" op te gaan spelen maar toen we het er niet meer over gingen hebben en wij door gingen in gesprek liet meneer keurig zien dat hij het kon. Wel met rechts want meneer is echt rechts. Links blokjes bouwen is een stuk lastiger. Een bal gooien ging hij niet doen want ja dat was een opdracht en opdrachten doen we niet aan. Thuis had hij vorige week wel het overrollen met mama door dus ik maak me daar ook niet zo druk om. En gooien kan hij als de beste: met zijn beker, bord, bestek, eten, enzovoorts hahaha. Nee ook een bal gooien kan hij wel.

Of hij dan al 3 woordjes kon zeggen? Jazeker! Meer ook wel. Wij gaven aan wat hij kon zeggen en welke dingen hij vaste klanken voor had. Hierin vonden ze ons mannetje dan wel weer vlot. Dat zal dan. Bij het weg gaan zeiden we allemaal "tot ziens" en toen kwam er een "ziens" uit haha. Nieuw woordje?

Hoe dan ook; hij is weer goedgekeurd en nu hoeft hij pas weer terug als hij 2 is.

Volop aan het ontdekken...

Ons mannetje gaat supergoed. Hij is echt strontverkouden geweest en was daarbij helemaal schor. En waar wij dan altijd zagen dat hij extra last had van zijn prutoogjes zagen we nu... ...helemaal niets (ja een constant lekkende (groene) neus)! Ja als je in de wind ging lopen/ fietsen kwam er een helder traantje uit maar die had ik ook. Gewoon niets! Heldere, schone oogjes... Wauw!

Zijn verkoudheid is nog niet helemaal over maar goed; hij is inmiddels niet meer zo schor en niets duurt voor altijd zullen we maar zeggen :-)

Verder is meneer officieel over naar één slaapje op een dag. Ook op het kinderdagverblijf. Hier maakt hij dan wel weer een zooitje van (lees: van de week verschilden die slaapjes tussen 45 minuten en 3 uur) maar ach, je kunt niet alles hebben... 's Nachts maakte hij er ook een aantal keer een potje van en ik heb liever dat hij dat overdag doet haha

Hij paste deze week papa's schoenen:

Maar die waren toch écht nog te groot om daar verder iets mee te kunnen doen...

Wat hij het allerliefste doet is klimmen. Naast zijn tafeltje staat een doos met boeken. Leuk om open te maken en boekjes uit te lezen maar misschien nog wel leuker is om hem dicht te doen en er elke keer bovenop te gaan staan. En er weer af. En er weer op. En er af. En er op. En er af.
Datzelfde trouwens ook met een kartonnen doos; die leg je op zijn op en dan ga je er bovenop zitten. Ja dat je er dan doorheen zakt kan gebeuren maar een doos is om op te zitten.
Net als de krabpaal. Vet irritant dat we beneden maar zo'n kleintje hebben staan en dat er dan een plankje op zit wat dan in je nek zit want dat zit eigenlijk net niet lekker. Maar elke keer als ons mannetje langs die krabpaal komt moet hij er toch even op gaan zitten. Omdat het kan.
De bakken met speelgoed kunnen ook heel goed leeg. En dan omgedraaid. En dan kun je er weer op zitten. Of staan. En er af. En er op. En er af. En er op.
Misschien toch maar eens met hem naar Ballorig? ;-)

Meneer rent nog steeds overal langs en gisteren deed hij dit langs de keukenkastjes met alleen twee vingertjes tegen de kastjes aan. Waarschijnlijk kan hij dus best los lopen alleen durft meneer nog niet.
Vandaag ging meneer voor het eerst naast de bank staan, je zag hem even nadenken, liet bewust de bank los, bleef een volle drie seconden los staan zonder te wiebelen en pakte de bank toen weer beet. Later deed hij dit bij een tafeltje nog een keer maar deze keer wat korter. Zou hij het nu gaan doen?
Twee of drie losse stappen als grotere oversteek durft hij steeds vaker.

Een ander dingetje wat meneer ineens ontdekt heeft is aan één hand lopen. Als we dit eerder wilden dan liep hij scheef mee omdat hij elke keer met zijn andere hand jouw andere hand wilde pakken onder een luid protest (nogmaals; hij KON het dus al wel...) of liet zich gewoon op zijn knieën/ kont vallen maar vandaag had hij ineens door dat het eigenlijk best goed ging en ook nog leuk was! Meteen moest hij zes keer de kamer op en neer aan mama's hand (wij hebben een vrij lange kamer) natuurlijk. Ik heb hem uiteraard maar geprezen voor zijn stoere actie en heb tussen de middag een pannenkoek voor hem gebakken ;-)

Stiekem had hij ook ineens mijn telefoon te pakken want ik vond 5x deze foto in mijn galerij:

Wat denken jullie? Interessante invalshoek? Wordt een top-fotograaf of niet dan? Ons mannetje is volop aan het ontdekken!

Edit: (even een kleine aanvulling) vanmiddag klom meneer ook ineens bovenop de salontafel (zonder opstapje oid!)!

Dag speen...

Ken je dat; van te voren (lees: voor je kindje er is) roep je over heel veel dingen dat je dat nooit zal gaan doen/ dat je dat echt niet wilt en tóch... toch zijn er een aantal van die dingen die er ineens zijn. Nu hoop ik dat ik niemand voor het hoofd ga stoten want dat is absoluut niet mijn bedoeling maar het is puur mijn mening, mijn verhaal en iedereen moet vooral doen waar hij/ zij zich goed bij voelt. Dit gezegd hebbende:

Ik kan echt NIET tegen kinderen die als ze bijvoorbeeld 3 jaar oud zijn nog voortdurend met een speen in hun mond lopen. Dat je ze buiten ziet spelen, met speen. Dat ze iets tegen je willen zeggen, met speen. Dat ze echt nooit en nergens zonder speen kunnen. Verschrikkelijk. Eigenlijk wilde ik dus ook geen spenenkind. Gewoon niet. Helaas mislukte dit al binnen twee weken want ik had een kind met een ENORME zuigbehoefte die het niet lukte om bij mij te drinken waardoor hij deze zuigbehoefte minder kwijt kon. Hoe dan ook; wij gingen een speentje halen. In eerste instantie zo'n klein, rond baby-speentje. Nou ons mannetje kon niet meer zonder. We kregen zelfs van het kinderdagverblijf terug; "jeetje jullie kind kan echt geen seconde zonder die speen he?". Shit. Mislukt. Ik heb dus een spenenkind.

Maar; zo ontzettend vast als hij er in het begin aan hield (hij zat toen standaard vast aan zijn shirt en hij kon inderdaad niet zonder tenzij hij aan het drinken was), hadden we hem al snel over naar; een speen is oké maar alleen in bed. Hier had ik wel vrede mee. Een speen in bed vond ik oké (ach ja je verlegt je grenzen he haha). Onze man had hem nodig voor het inslapen; ging ook echt niet slapen zonder speen maar de verdere dag was hij helemaal van de speen af. Fijn! Met zes maand stapten we over van de ronde babyspeen naar een Dental variant omdat die beter zou zijn voor de tandjes...

Twee weken geleden ging ik op zoek naar andere spenen. Waarom? Nou heel simpel; onze man had Bibi Dental speen en deze was aan vervanging toe EN nog van de oude serie en daar was een terugroepactie voor geweest waardoor de Bibi Dental (tijdelijk) uit de winkels zijn. Oké geeft niets; hij is al eerder overgestapt dus kopen we een Difrax Dental. Dental is Dental toch? Nee dus. Onze man wilde hem niet. Absoluut niet. Maar zonder speen slapen wilde ook niet. Dus gaven we toch nog de oude. Hmm...
Mama ging fanatiek Google-en en vond nog Bibi Dental spenen online van de oude serie (en dus veilig). Mooi. Inslaan dus maar. Onze man (inmiddels bijna 18 maanden) kreeg een 12-36 maanden speen van Bibi. Goed toch? Wederom mis. Nee hoor ook deze hoefde meneer niet. Ik denk dat hij tot dan toe nog een 6-12 maanden speen had. Maar ja, hij had de leeftijd voor die andere... Hoe dan ook; na een paar dagen twijfelen besloten we vanaf een vrijdag (weekend voor de boeg) heel duidelijk te zijn. Vriendje had de keuze tussen de nieuwe speen (12-36 maanden) of geen speen. Hij sloeg boos de speen aan de kant en begon met huilen. Wij hielden stug vol (oooooh wat vond ik dat lastig!) maar ook ons vriendje hield stug vol. Hij wilde die speen absoluut niet. Toen haalden we alle spenen uit het zicht (ook de nieuwe) en gaven hem in plaats van een speen aan een tut en een knuffel, nu twee knuffels in bed. We hadden het niet meer over de speen en stopten hem zo in bed. Oké we hebben een paar nachten minder geslapen en meneer heeft heel veel gehuild maar inmiddels mag ik heel stoer zeggen dat hij van de speen af is. Helemaal!

Ons mannetje is eigenwijs maar zijn eigenwijsheid heeft er nu voor gezorgd dat hier in huis alle spenen weg kunnen. Mooi. Van mij mocht hij op deze leeftijd best nog wel een speentje in bed maar hé als meneer niet wil dan moet het van mij natuurlijk niet. Scheelt ons over een tijdje weer...
Dus van een kind wat absoluut niet zonder kon naar helemaal geen speen meer op de leeftijd van 17,5 maand. Goed bezig mannetje!

Afgelopen woensdag in het ziekenhuis heeft hij nog even zijn oude speentje gehad toen hij zo boos uit de narcose kwam en niet te troosten was. Ja we hebben dus gesmokkeld. Toen wij van de zuster te horen kregen dat we naar huis mochten verdween de speen en dit pikte meneer zonder problemen. Vanavond hebben we zijn oude spenen dus in de container gemikt. Hij kan niet meer terug. En wij ook niet.
En de nieuwe? De ongeopende staan op marktplaats. Ik heb er drie uitgepakt en uitgekookt. Ik weet nog niet wat ik daar mee moet. Die krengen zijn best prijzig.. Ook maar weg denk ik. Meneer wil ze toch niet.

Ons eigenwijze mannetje. Onze bikkel. Onze grote (spenenvrije) boef!

AMC opname

In navolging van de oogjessoap bij onze kleine vriend (zie eerdere blogs) gingen we vandaag naar Amsterdam voor de ingreep. Nou moet je weten dat bij verstopte traanbuisjes een heel stappenplan is (voor de mensen die het interessant vinden: https://www.oogziekenhuis.nl/overzicht-aandoeningen-en-behandelingen/traanklachten-bij-kinderen-behandelingen.html). Inmiddels waren we in het begin al een paar keer weggestuurd met stap 1 maar te doen en hebben we stap 2 al geprobeerd in Emmeloord waar ze ons zeiden dat alles zó verstopt zat bij onze smurf dat ze er niet door kwam. En dus werden we doorgestuurd naar Amsterdam. Vandaag was het dus zo ver.

 

We moesten ons om 08:15u melden waarbij vriendje nuchter moest zijn. Als ontbijt vanmorgen vroeg mocht hij nog een sapje maar verder niets. Op beide handjes moesten we een flinke kwak zalf doen met daarop een doorzichtige grote pleister (lees: groter dan zijn knuistjes) die er dan zoveel uur op moest blijven zitten zodat zijn handjes verdoofd zouden zijn en er een infuus gezet kon worden.

Oké uitdaging nummer 1. Onze smurf is namelijk bijna anderhalf en als mama voor de grap een plakbandje of stikkertje op zijn handje plakt is die er binnen een halve seconde weer vanaf getrokken. Buiten dat mag je zijn hand/ arm niet vastpakken want dat is niet cool. Als je anderhalf bent wil je namelijk zelf de controle. De volledige controle. En dus mag je niet zijn hand/arm pakken. Duh. Teamwork dus: vriendje met de fles op de commode en manlief en ik samen de zalf en de pleisters er op. Dan meteen handschoentjes aan en hop direct door naar de auto. Had ik al verteld dat het vroeg was? Oké op naar Amsterdam dus.

 

Zonder file's ruim op tijd aangekomen in het ziekenhuis. Even plassen en door naar het dagcentrum. Inmiddels weten we de weg daar. Daar aan gekomen moesten we natuurlijk wachten. De eerste twee kindjes van zo'n dag roepen ze tegelijk op. Onze smurf was kindje twee maar als kindje één te laat zou zijn mochten wij als eerste. Jammer genoeg was kindje één ook al in de wachtkamer aanwezig en dus moesten we extra wachten. Smurf hield zich verbazingwekkend goed op alleen een sapje als ontbijt en vermaakte zich prima met mensen kijken en spelen. Op het moment dat hij het wat zat begon te worden werden we geroepen. Toptiming! Door een gang werden we gewezen op de zaal en de speelkamer er naast. Ook was er een kamertje waar papa's en mama's konden eten en drinken zodat dit niet op zaal hoefde bij de kindjes die nog nuchter moesten blijven. Slim! Onze smurf had het op zaal al snel gezien en dus vertrokken we richting speelzaal die klein maar echt wel heel leuk was. Genoeg afleiding!

 

Om 09:30u (jaja halve dag zat er al op voor ons gevoel) mochten we ons gaan omkleden. Dit hield in; vriendje uitkleden tot op zijn luier en een operatiejasje aan in maatje mini en mama een OK-overal aan over de kleren en zo'n charmante groene muts op. En dan weer wachten. En wachten. En wachten. Man wat duurt dat lang zeg. Iets voor 10u mochten we naar de OK. We is dus smurf en ik want papa moest buiten de OK blijven en ging dus maar ergens koffie scoren. Ik had smurf op schoot en de OK kwam zich voorstellen. Heel lief gingen ze allemaal zingen voor onze kleine man (klap eens in je handjes) om hem af te leiden maar meneer kon alleen maar huilen. Zingen was niet goed, grapjes maken was niet goed, schommelen met mama was niet goed, niets was goed. Hij kon alleen maar huilen. Een zuster plakte zelfs nog een pleister op Karel (de kip; zie hieronder) toen onze smurf ook een plakker op zijn infuus kreeg maar dat zag hij denk ik niet eens... Karel deed ook nog mee met "klap eens in je handjes" maar ook dat was niet leuk.

 Nadat de narcose er in zat gaf ik smurf over naar de zuster, gaf hem nog een dikke zoen, wenste iedereen succes en voegde mij bij manlief op de "koffiekamer" voor een bakkie thee. Wederom was het wachten begonnen. (Ondertussen zaten daar een andere papa en mama met een meisje van 2,5 jaar waarbij mama zei; "mama moet echt even eten. Jij mag niets. Ik beloof dat jij straks wat mag". Dat je denkt; pfff laat dat kind dan met papa even in de speelkamer wachten?!) Rond kwart voor elf werd ik naar de uitslaapkamer gehaald waar smurf in zijn bedje lag te snurken. In zijn handje en in een voetje inmiddels een infuusnaald en uit zijn neus drupte bloed. Ook bij zijn oogjes zat wat bloed. Ik pakte zijn handje beet en wachtte tot hij wakker werd. Ondertussen drupte er ook iets bloed op Kaas (de knuffel hieronder).

Dit duurde (in tegenstelling tot de vorige keer) niet heel lang. Toen meneer wakker werd was hij boos. Echt heel boos. Zo boos dat ook op dat moment niets meer hielp en de zusters de zaal gingen bellen om te vragen of onze smurf "alsjeblieft" opgehaald mocht worden haha
Oké dat mocht en wisselend bij papa en mama werd hij langzaam rustig. Weliswaar toch nog even weer met zijn speen (hij is al vier dagen helemaal van zijn speen af!) maar hé het ziekenhuis is ook wel heel eng/ spannend/ naar/ enzovoorts. Daarna VRAT meneer zijn twee boterhammen (zonder korstjes deze keer) op (naast ons hoorden we; "ja ze eet wel wat maar het gaat niet van harte" terwijl onze man echt zijn brood naar binnen schrokte zoveel honger had hij). Inmiddels was het natuurlijk vrij laat en was meneer moe. Mocht je zelf ooit in het ziekenhuis op zaal hebben gelegen weet je dat het al bijna een onmogelijke opgave is om te gaan slapen; zeker op een zaal met kindertjes. Dit ging hem dus niet worden en onze man gaat dan huilen. Boos huilen. Want hij wil slapen en dat lukt niet.

Gelukkig was er nog een eenpersoonskamertje ergens (volgestopt met apparatuur maar wat kon ons dat schelen) en daar werd zijn bedje heen gereden. Papa bleef bij hem en ik ging lunch halen. Later wisselden we om.

De arts kwam lang om te vertellen dat de ingreep goed gegaan was. Er zijn in beide oogjes een buisje geplaatst; links ging wat lastiger en daar zit nu een dubbele in. Over een paar maand moeten we terug komen en dan worden deze (wederom onder narcose) er uit gehaald. Voor nu mochten we rond half 2 's middags naar huis met neusspray en oogdruppels. Meneer heeft daar nog even geslapen en werd weer boos wakker. Eenmaal in de auto was hij enorm aan het grijnzen. Blij dat hij weer mee naar huis mocht denk ik. Wij ook! Thuis ook weer even lekker naar bed terwijl mama ijsjes gekocht heeft (want ja ook keelpijn hoort er bij na een operatie onder narcose vanwege de beademing). Vanavond een zetpil, de eerste keer neusspray en de eerste keer oogdruppels. Straks gaan we pasta eten. Zijn lievelingseten. Omdat het kan.

Wat heeft smurf het goed gedaan zeg! Oké wel gehuild maar dat vond ik logisch. Ondanks alles zijn we weer gigantisch trots op ons mannetje! En de komende dagen knuffelen we hem gewoon extra veel. :-) Onze kanjer.