Afgelopen zaterdag ging ik met de trein. De laatste keer dat ik met de trein ging was tijdens mijn studie en aangezien ik in 2008 afstudeerde, is dit al best lang geleden. Ik weet zeker dat als ik elke dag met de trein zou gaan, ik elke dag een blog zou kunnen typen. Ik hou namelijk van mensen kijken. Zo prachtig; alle verschillende mensen die op deze wereld, of nee nog dichterbij, in Nederland rondlopen. Verschillend uitziende mensen die verschillend doen en verschillende meningen hebben. Ik stapte in onze woonplaats in de trein en zat daar heel rustig in een rustige trein. Tot nu toe nog niet heel veel aan zou je zeggen. Nou ja; dat gaf mij wel de gelegenheid mijn leerstof nog een keer door te nemen. Op een station stapte ik over in een andere trein. De trein naar Utrecht. Dit was een dubbeldekker die behoorlijk vol was. Ik nam plaats naast een meneer in een 3zit (twee naast elkaar en één stoeltje er tegenover met daartussen een tafeltje). Ik zei netjes "goedemorgen" en kreeg van meneer een mompelend "mogge" terug. Mevrouw gaf nauwelijks reactie. Ach, ik vind het prima. Je hoeft niet met me te praten maar ik vind het nou eenmaal beleefd om even goedemorgen te zeggen als ik bij je ga zitten.
Anyway; aangezien ik toch nauwelijks reactie kreeg, had ik al snel mijn boek weer op schoot en ging ik verder met mijn leerstof. Ondertussen werd de drukke trein nog drukker en er liepen allerlei mensen door het gangpad. Ja dan word ik toch echt wel afgeleid. Ik moet toch elke keer even kijken wie er langs loopt. Niet omdat ik ook maar enigszins een bekende verwacht in die trein. Wel omdat ik gewoon echt nieuwsgierig aangelegd ben. Op een bepaald moment was de trein echt vol en besloot een moeder met een puberdochter dat ze geen andere keuze hadden dan te blijven staan in de trein. De moeder gaf aan dat ze in het gangpad zouden blijven omdat ze nou eenmaal niet met zijn allen in het halletje konden staan. De dochter had er duidelijk geen zin in en ik heb haar de komende 20 minuten dat ze moest staan meerdere keren horen klagen. Moeder vond het onzin. Gaf aan dat ze nog jonge benen had en dat ze misschien bij Amersfoort wel konden zitten als er mensen uit gingen, maar, dat als er oude mensen waren dat die dan voorrang hadden. Onzin vond dochterlief natuurlijk. In mijn literatuur stond dat pubers zich afzetten. Tegen de wereld en tegen hun ouders. Check. Praktijkvoorbeeld in de trein. Er klonk "goedemorgen" en ik begon automatisch in mijn tas naar mijn E-ticket en ID-kaart te zoeken. De meneer naast mij deed hetzelfde maar al snel zagen we dat het geen controle was maar een jongeman die drankjes en versnaperingen verkocht. Tenminste; ik denk dat dit de bedoeling was. Hij zei verder niets. Liep vrij vlot de drukke coupé door en zei in de volgende weer alleen "goedemorgen". Ik zei onbewust hardop "oh dat is dus geen controle" en de meneer naast mij gaf ineens antwoord. Ook had hij een mening over de jongeman. Hij had duidelijk geen commerciële talenten want hij verkocht niets. Nou nee, dat denk ik ook niet. Of hij had geen zin. Misschien ook wel een puber die zich lekker aan het afzetten was. Daarna was meneer weer stil en las ik verder.
Bij Amersfoort gingen er inderdaad een aantal mensen uit de trein en de moeder met dochter konden ergens gaan zitten. Vanaf dat moment heb ik haar niet meer gehoord. Blijkbaar was ze tevreden. Opeens begon de meneer naast mij te vertellen. Hij keek naar buiten maar had een heel verhaal over geen-idee-meer-wie en onduidelijk was het of hij tegen mij praatte (waarom zou hij ik heb echt geen idee over wie het gaat), tegen zichzelf (ja het kan toch...) of tegen de vrouw tegenover hem. Hij keek namelijk echt alleen maar naar buiten. De vrouw ook. En ze hadden überhaupt nog niets tegen elkaar gezegd. Tot de vrouw ineens (nog steeds naar buiten kijkend) zei "en jij gelooft dat". Ah. Dus toch tegen haar. Meneer reageerde met "waarom zou ik dat niet geloven" en ging vervolgens verder met zijn verhaal. Het ging inmiddels al niet meer over geen-idee-meer-wie maar inmiddels over iemand anders. En daarna weer over iemand anders. Die wellicht toch een ander vak had moeten kiezen. Vroeger werd je docent, of je werd het niet. Nu is dat anders (huh? Oh ja?). Hij heeft echt 15 - 20 minuten gepraat en tussendoor hoorde ik hem ook dingen als "je moet het hem maar eens vragen. Je zult zien dat als je het hem vraagt, hij dit je zelf zal vertellen". Maar ondertussen bleef hij naar buiten kijken. En de vrouw ook. En ze zei niets tegen hem.
In Utrecht stapten ook zij uit. De vrouw kon ineens praten en zei dat ze nog bloemen moest kopen. Echt; midden in het verhaal van meneer zei ze dat ze nog bloemen moest kopen. Meneer ging van zijn eigen verhaal feilloos over in dat de bloemen niet op het station gekocht moesten worden want daar hadden ze geen tijd voor met overstappen. Dit moest ze maar in Wageningen doen. Volgens mevrouw kon dit niet want daar was geen station. En geen bloemenwinkel waar ze langs kwamen. En de overstap was 10 minuten dus dat kon wel. Meneer vond echt van niet; want de bloemenzaak zit nog achter perron 11 en dan iets verderop en dat redden we nooit. Na nog een poging van mevrouw en een uitleg van meneer dat dit echt niet kon en dat ze in Wageningen wel met de bus naar het winkelcentrum gingen en het daar moesten doen was het gesprek afgelopen. De trein was op het station en ik moest er uit. En meneer en mevrouw ook. Geen idee of ze nog bloemen ging halen of dat meneer gelijk kreeg. Ik ben benieuwd of ze tijdens de rest van de reis elkaar wel hebben aangekeken. Ik ben ook benieuwd of de vrouw de man wel echt gehoord heeft. Misschien had ze geen zin in zijn verhalen. Misschien had zij ze al driehonderd keer gehoord. Zeg het maar...
Ik vind het interessant die trein. Of nou ja; de mensen in de trein. Heerlijk!
maandag 22 juni 2015
woensdag 17 juni 2015
Kind van zijn vader...?
Afgelopen dinsdag haalde ik ons mannetje op van de opvang. Ze zijn daar gek met hem. Hij doet het daar goed, is meestal vrolijk en de laatste tijd ook 'erg aanwezig'. Daarmee bedoelen ze dat hij vrijwel de hele dag kletst. En hard kletst. (Oké ondanks de titel lijkt hij hierin waarschijnlijk op zijn moeder?) Iets nieuws is dat de leidster aan gaf dat hij regelmatig 'ruzie met zichzelf heeft' zoals zij het omschreef. En wat ze daarmee bedoelde is dat ons mannetje soms lekker bij kindjes speelt maar soms ook even lekker alleen. En dan ineens horen ze hem heel hard "MIJN! MIJN!" zeggen haha. Echt; er is geen kindje of leidster in de buurt dus er gaat echt niemand iets afpakken maar toch komt dat woordje "mijn" die we thuis ook regelmatig horen er dan ineens op luide toon uit.
Buiten kan hij heerlijk spelen. Als hij even buiten beeld is van de leidster komt hij regelmatig naar haar toe om "haa-haai" te zeggen als hij voor haar staat om dan vervolgens weer "daahaa!" te roepen en weer zijn eigen gang te gaan. Even checken. Dit kennen we van thuis ook.
Buiten nam hij op de opvang een meisje bij de hand, nam haar mee naar de glijbaan en deed voor hoe het moest. Daarna nam hij haar opnieuw bij de hand en probeerde haar te motiveren zelf op stap te gaan. Tot hij afgeleid werd. Hij zag namelijk een mooie auto. En ja, dan is het meisje niet meer interessant. Ook niet als zij naar hem toe komt om hem een hand te willen geven. Ons mannetje was niet meer geïnteresseerd want hé er was een mooie auto! Manlief/ papa is zorgzaam. Ook is hij heel lief voor mij. Maar als hij een mooie auto ziet dan hoort hij niet meer wat ik zeg. Aardje naar zijn vaartje...?
Verder kan ons kleine mannetje prima tegen weinig slaap. Ik niet. Echt niet. Sowieso door mijn beperking heb ik minimaal 8 uur slaap nodig in een nacht.
Op dinsdag is meneer altijd kapot als hij thuis komt van de opvang. Lange dag gehad met veel indrukken en veel prikkels. Thuis heeft hij vooral HONGER en is hij eigenlijk heel erg moe. Dit merken we aan dat hij eigenlijk bij thuiskomt al gaat huilen/ drammen/ schreeuwen. En dan huilt hij ook echt om alles. En hij wordt boos om alles. Niets lukt, alles is stom en niets gaat snel genoeg. Maar als het eten op tafel staat wil hij ook niet eten. Niets is goed. Dan heb ik dinsdagavond ons mannetje lekker in zijn bedje liggen en dan hoor ik hem eerst de dag nog even doornemen met Kaas en Karel (de knuffels). Ik hoor hem kletsen over de babyfoon. Hoezo moe? Oké dat heb ik ook... Vervolgens slaapt hij eindelijk en is hij écht heel erg moe.
Is hij om 05:30 / 05:45u klaarwakker. HOEZO?! Dat is 1) midden in de nacht (alles voor 6u vind ik nacht) en 2) je was toch heel moe? Slaap dan lekker bij! Maar nee; blijkbaar heeft hij genoeg aan weinig slaap. Net als zijn vader. Die gaat er eigenlijk standaard laat in en vroeg uit. Pfff hij liever dan ik. En ik had wat dat betreft graag gezien dat onze zoon een uurtje later wakker zou worden... Meestal wordt ons mannetje wel vrolijk wakker. Helaas is het nog wel eens zo dat hij de woensdagochtend toch chagrijnig is en een erg kort lontje heeft. Toch stiekem slaaptekort?
Al schrijvende ontdek ik maar weer eens wat ik eigenlijk allang wist: ons mannetje is een mooi mengelmoesje van papa en mama. En ondanks zijn fratsen houden we zielsveel va ons mannetje.
Buiten kan hij heerlijk spelen. Als hij even buiten beeld is van de leidster komt hij regelmatig naar haar toe om "haa-haai" te zeggen als hij voor haar staat om dan vervolgens weer "daahaa!" te roepen en weer zijn eigen gang te gaan. Even checken. Dit kennen we van thuis ook.
Buiten nam hij op de opvang een meisje bij de hand, nam haar mee naar de glijbaan en deed voor hoe het moest. Daarna nam hij haar opnieuw bij de hand en probeerde haar te motiveren zelf op stap te gaan. Tot hij afgeleid werd. Hij zag namelijk een mooie auto. En ja, dan is het meisje niet meer interessant. Ook niet als zij naar hem toe komt om hem een hand te willen geven. Ons mannetje was niet meer geïnteresseerd want hé er was een mooie auto! Manlief/ papa is zorgzaam. Ook is hij heel lief voor mij. Maar als hij een mooie auto ziet dan hoort hij niet meer wat ik zeg. Aardje naar zijn vaartje...?
Verder kan ons kleine mannetje prima tegen weinig slaap. Ik niet. Echt niet. Sowieso door mijn beperking heb ik minimaal 8 uur slaap nodig in een nacht.
Op dinsdag is meneer altijd kapot als hij thuis komt van de opvang. Lange dag gehad met veel indrukken en veel prikkels. Thuis heeft hij vooral HONGER en is hij eigenlijk heel erg moe. Dit merken we aan dat hij eigenlijk bij thuiskomt al gaat huilen/ drammen/ schreeuwen. En dan huilt hij ook echt om alles. En hij wordt boos om alles. Niets lukt, alles is stom en niets gaat snel genoeg. Maar als het eten op tafel staat wil hij ook niet eten. Niets is goed. Dan heb ik dinsdagavond ons mannetje lekker in zijn bedje liggen en dan hoor ik hem eerst de dag nog even doornemen met Kaas en Karel (de knuffels). Ik hoor hem kletsen over de babyfoon. Hoezo moe? Oké dat heb ik ook... Vervolgens slaapt hij eindelijk en is hij écht heel erg moe.
Is hij om 05:30 / 05:45u klaarwakker. HOEZO?! Dat is 1) midden in de nacht (alles voor 6u vind ik nacht) en 2) je was toch heel moe? Slaap dan lekker bij! Maar nee; blijkbaar heeft hij genoeg aan weinig slaap. Net als zijn vader. Die gaat er eigenlijk standaard laat in en vroeg uit. Pfff hij liever dan ik. En ik had wat dat betreft graag gezien dat onze zoon een uurtje later wakker zou worden... Meestal wordt ons mannetje wel vrolijk wakker. Helaas is het nog wel eens zo dat hij de woensdagochtend toch chagrijnig is en een erg kort lontje heeft. Toch stiekem slaaptekort?
Al schrijvende ontdek ik maar weer eens wat ik eigenlijk allang wist: ons mannetje is een mooi mengelmoesje van papa en mama. En ondanks zijn fratsen houden we zielsveel va ons mannetje.
woensdag 3 juni 2015
Blijf van mijn kind af!!!
Ons mannetje heeft een lastige periode gehad met enorme drakenbuien bij mama maar inmiddels lijkt hij hier weer doorheen te zijn en is hij weer gewoon lekker zichzelf (met de daarbij horende boze buien/ peuterbuien/ "nee"-buien/ enz.); meestal vrolijk. En vol grapjes. En super-sociaal.
Vandaag ging gup met mij en een vriendin mee shoppen. Arme jongen. Verplicht winkelen met twee dames in een welbekend groot warenhuis. Nogmaals; arme jongen. Maar: mama was voorbereid en had voor onderweg drinken, druifjes en rozijntjes mee. En voor in de auto zijn broodjes-voor-de-lunch. En zo was het best wel vol te houden. Toen meneer het zat was, waren wij eigenlijk ook wel door de winkel heen; dus hop naar de kassa (dat is best lastig als je kind eigenlijk klaar is) en daarna naar buiten waar hij even los kon banjeren.
Nu was er een soort fontein-achtig-watertje wat natuurlijk reuzeleuk was. Daarbij vond iedereen ons mannetje leuk (ja zo'n boefje wat zijn ogen uit kijkt bij water met de handjes op de rug, daarna er vlak bij gaat staan, nat wordt, hard gaat lachen en iets naar achteren gaat en dit een paar keer na elkaar, is ook best leuk om te zien natuurlijk). En ons mannetje zei "haa-aaai" tegen iedereen die hem aan keek. Lekker zichzelf dus. Toen kwam het moment dat hij zag dat er elektrische schuifdeuren (stationshal) vlak bij het water was. YES! DEUREN! oké, oké wij hebben ons feestje gehad; nu mag jij even.
Ik denk echt dat als je hem een hele middag in een ruimte zet met een automatische deur hij compleet gelukkig is. Je begrijpt: de deurentic is nog niet voorbij.
Hoe dan ook; van mij mocht hij wel even. Dus: naar de deur lopen, kijken hoe hij helemaal open gaat, er doorheen lopen, jezelf omdraaien en kijken hoe hij dicht gaat. En laat deze hal nou 5 van die deuren hebben! En één deur moet je minstens 4x testen... Nou keer vijf deuren... Eerst had hij alleen de eerste deur door. Toen zag hij aan het einde van de hal nog een deur dus meneer ging in volle vaart recht door de hal. En wij er achter aan. Ik met een lege kinderwagen. Ons mannetje komt midden in die hal een mevrouw tegen. Ik gok dat hij wederom "haaa-aaai" gezegd heeft maar dit kon ik niet horen. Hoe dan ook; ik zie dat hij in de buurt komt, ik zie de vrouw bukken en ik denk nog; oh hij is weer aan het sjansen en zij zegt wat terug. Desnoods geeft ze hem een high-five of een aai over zijn bol. Maar nee; ze stak beide armen uit en ik merkte dat ik hardop zei "blijf van mijn kind af" maar dat hoorde ze niet, en dat deed ze ook niet. Ze tilde hem op! Echt ik vond het ZO gek... Ik kende haar niet, zij kent mij niet, laat staan mijn kind. Waarom til je dan een kind zomaar op? Waarom? Het is niet zo dat er een jongetje heel zielig in zijn eentje in de stationshal zat te huilen en er geen moeder in de buurt te bekennen was (nogmaals: ik loop met een lege kinderwagen; hoe duidelijk wil je het hebben?!). Het was ook geen reflex om hem op te vangen terwijl hij viel. Ze tilde hem echt gewoon op. Zomaar. Zonder reden. Waarom?! Het enige wat ik dacht was: ROT OP! BLIJF VAN MIJN KIND AF!!!
Waarschijnlijk dacht gup dat ook want hij begon heel hard "neeeheee!" te gillen en maaide om zich heen en dus werd hij snel weer neergezet. Oké ik ben zo naïef dat ik uit ga van de goedheid van de mens en dat ik echt denk dat zij alleen maar dacht; wat een leuk jongetje laat ik hem even oppakken voor een knuffel. En ik ga er daarmee vanuit dat ze niets kwaads in zin had. Maar dan nog; hoezo til je mijn kind op terwijl ik twee meter verderop loop? Hoezo? Stel ik me nou zo aan of is dit echt gek? Blijf gewoon lekker van hem af. Tenzij je ons kent natuurlijk. Dan is het anders.
Rare mensen... Na het spelen met alle 5 de deuren gingen we weer naar huis. Na een middagdut nog een eind wezen fietsen met mama en volop grapjes aan het maken. Meneer had nergens last van. En ik? Ik zit toch nog een beetje met een raar gevoel in mijn buik....
Vandaag ging gup met mij en een vriendin mee shoppen. Arme jongen. Verplicht winkelen met twee dames in een welbekend groot warenhuis. Nogmaals; arme jongen. Maar: mama was voorbereid en had voor onderweg drinken, druifjes en rozijntjes mee. En voor in de auto zijn broodjes-voor-de-lunch. En zo was het best wel vol te houden. Toen meneer het zat was, waren wij eigenlijk ook wel door de winkel heen; dus hop naar de kassa (dat is best lastig als je kind eigenlijk klaar is) en daarna naar buiten waar hij even los kon banjeren.
Nu was er een soort fontein-achtig-watertje wat natuurlijk reuzeleuk was. Daarbij vond iedereen ons mannetje leuk (ja zo'n boefje wat zijn ogen uit kijkt bij water met de handjes op de rug, daarna er vlak bij gaat staan, nat wordt, hard gaat lachen en iets naar achteren gaat en dit een paar keer na elkaar, is ook best leuk om te zien natuurlijk). En ons mannetje zei "haa-aaai" tegen iedereen die hem aan keek. Lekker zichzelf dus. Toen kwam het moment dat hij zag dat er elektrische schuifdeuren (stationshal) vlak bij het water was. YES! DEUREN! oké, oké wij hebben ons feestje gehad; nu mag jij even.
Ik denk echt dat als je hem een hele middag in een ruimte zet met een automatische deur hij compleet gelukkig is. Je begrijpt: de deurentic is nog niet voorbij.
Hoe dan ook; van mij mocht hij wel even. Dus: naar de deur lopen, kijken hoe hij helemaal open gaat, er doorheen lopen, jezelf omdraaien en kijken hoe hij dicht gaat. En laat deze hal nou 5 van die deuren hebben! En één deur moet je minstens 4x testen... Nou keer vijf deuren... Eerst had hij alleen de eerste deur door. Toen zag hij aan het einde van de hal nog een deur dus meneer ging in volle vaart recht door de hal. En wij er achter aan. Ik met een lege kinderwagen. Ons mannetje komt midden in die hal een mevrouw tegen. Ik gok dat hij wederom "haaa-aaai" gezegd heeft maar dit kon ik niet horen. Hoe dan ook; ik zie dat hij in de buurt komt, ik zie de vrouw bukken en ik denk nog; oh hij is weer aan het sjansen en zij zegt wat terug. Desnoods geeft ze hem een high-five of een aai over zijn bol. Maar nee; ze stak beide armen uit en ik merkte dat ik hardop zei "blijf van mijn kind af" maar dat hoorde ze niet, en dat deed ze ook niet. Ze tilde hem op! Echt ik vond het ZO gek... Ik kende haar niet, zij kent mij niet, laat staan mijn kind. Waarom til je dan een kind zomaar op? Waarom? Het is niet zo dat er een jongetje heel zielig in zijn eentje in de stationshal zat te huilen en er geen moeder in de buurt te bekennen was (nogmaals: ik loop met een lege kinderwagen; hoe duidelijk wil je het hebben?!). Het was ook geen reflex om hem op te vangen terwijl hij viel. Ze tilde hem echt gewoon op. Zomaar. Zonder reden. Waarom?! Het enige wat ik dacht was: ROT OP! BLIJF VAN MIJN KIND AF!!!
Waarschijnlijk dacht gup dat ook want hij begon heel hard "neeeheee!" te gillen en maaide om zich heen en dus werd hij snel weer neergezet. Oké ik ben zo naïef dat ik uit ga van de goedheid van de mens en dat ik echt denk dat zij alleen maar dacht; wat een leuk jongetje laat ik hem even oppakken voor een knuffel. En ik ga er daarmee vanuit dat ze niets kwaads in zin had. Maar dan nog; hoezo til je mijn kind op terwijl ik twee meter verderop loop? Hoezo? Stel ik me nou zo aan of is dit echt gek? Blijf gewoon lekker van hem af. Tenzij je ons kent natuurlijk. Dan is het anders.
Rare mensen... Na het spelen met alle 5 de deuren gingen we weer naar huis. Na een middagdut nog een eind wezen fietsen met mama en volop grapjes aan het maken. Meneer had nergens last van. En ik? Ik zit toch nog een beetje met een raar gevoel in mijn buik....
dinsdag 26 mei 2015
Ringworm...
Afgelopen maandag met Pinksteren waren we allemaal vrij en dus gingen we met ons drietjes iets leuks doen. Er was niet echt mooi weer voorspeld dus lekker sjouwen in een bos ofzo leek niet een goede optie. Een stuk fietsen net zo. En dus besloten we om naar het zwembad te gaan met onze gup. De laatste keer dat hij in een zwembad geweest is was juni vorig jaar. Bijna een jaar terug dus. Ik was dan ook erg benieuwd of hij het wel leuk zou vinden en hoe het zou gaan.
Eerst liep meneer iets onwennig het water in. Al snel zag hij een glijbaan in het water. Daar moest hij natuurlijk op! De glijbaan was nat (er liepen twee stralen water overheen) en eindigde natuurlijk ook in het water. Meneer keek, keek nog eens, en besloot de gok maar te nemen. Halverwege de glijbaan (en het was echt zo'n klein glijbaantje hoor) had meneer al een grijns op zijn gezicht en meteen moest hij nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. Wat vond hij het fantastisch leuk! Hij werd al snel heel vrij in het water, banjerde lekker rond (gaat voor een kindje staan en roept heel hard "haaaahaaaai!"), voelde aan elk waterstroompje, speelde met een gietertje en ging nog een keer van de glijbaan. En nog een keer. En nog een keer. Naast het bad stond een huisje; die was natuurlijk ook leuk want daarvan konden de luikjes open en dicht. En open. En dicht. En open. En dicht. En open. En dicht. Hoe dan ook; meneer vermaakte zich opperbest. En wij genoten van dat bekkie. Heerlijk.
Eén ding; in het zwembad ontdekten we een kringetje op zijn buik. Oh oh... meneer heeft als baby eerder ringworm gehad en eigenlijk herkende ik het meteen. Na overleg met de weekendarts (ja dinsdag is opvang-dag hier en ringworm is besmettelijk) mochten we een zalfje komen halen bij de apotheek.
Sinds maandagavond zijn we dus begonnen met smeren. Gelukkig lijkt meneer er verder niet zo veel last van te hebben. Hopelijk blijft dit zo en is hij er snel weer van af!
Vandaag mocht meneer dus gewoon naar de opvang (dit mag als de behandeling gestart is). Net als elke dinsdag. En net als elke dinsdag is het een uitdaging als hij thuis komt. Na een dag opvang is meneer namelijk hongerig en kriegelig. Gewoon moe. Maar deze dinsdag ging papa vriendje vroeg halen en dus was het eten nog niet klaar toen zij thuis kwamen. Meneer kan dan behoorlijk herrie schoppen. Als hij eten heeft is het oké maar op dinsdag kan hij behoorlijk meer (en harder) gillen onder het eten. Vermoeiend hoor als je een werkdag gehad hebt haha. En dan is hij echt gewoon moe. Dus 's avonds mooi om 19u naar boven om naar bed te gaan. Meneer ging mee, wilde "poe-en" (tandjes poetsen) en daarna was hij "kaaaa" (klaar) dus: mee naar de slaapkamer. En daar begon het weer. Hard gillen, huilen en van zich af maaien. Onmogelijk om hem om te kleden en/ of een luier te verschonen. Pffff dan is hij zo moe dat hij zichzelf in de weg zit. Héél driftig werd hij.
Als hij dan eindelijk klaar is (15 minuten was het vanavond) dan ligt hij lekker in zijn bedje, houdt hij in beide armen een knuffel vast die hij dicht tegen zich aanklemt. Zegt hij "die" terwijl hij met knuffel en al naar het bed wijst omdat die omhoog moet (zo gaat hij dicht) en daarna "die" terwijl hij een punt van het dekbed vasthoudt omdat deze nog ingestopt moet worden. Lekker strak om zich heen. Vindt hij lekker. En mama snapt dat. Het liefst kruip ik 's avonds ook onder een deken die lekker ingestopt is. Heerlijk. En ondanks de driftbui van daarstraks eindig je toch altijd met "dag schatje, slaap lekker, welterusten, tot morgen" en een handkus en een zwaai. Meestal krijg ik een handkus terug (of heel veel achter elkaar met twee handjes tegelijk) en zwaait hij en zegt hij "daahaa". Vandaag niet. Meneer was écht heel moe. Kinderopvang is leuk. Erg leuk. Maar ook vermoeiend. Erg vermoeiend.
Welterusten mannetje. Lekker slapen. Morgen is er weer een nieuwe dag.
Eerst liep meneer iets onwennig het water in. Al snel zag hij een glijbaan in het water. Daar moest hij natuurlijk op! De glijbaan was nat (er liepen twee stralen water overheen) en eindigde natuurlijk ook in het water. Meneer keek, keek nog eens, en besloot de gok maar te nemen. Halverwege de glijbaan (en het was echt zo'n klein glijbaantje hoor) had meneer al een grijns op zijn gezicht en meteen moest hij nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. Wat vond hij het fantastisch leuk! Hij werd al snel heel vrij in het water, banjerde lekker rond (gaat voor een kindje staan en roept heel hard "haaaahaaaai!"), voelde aan elk waterstroompje, speelde met een gietertje en ging nog een keer van de glijbaan. En nog een keer. En nog een keer. Naast het bad stond een huisje; die was natuurlijk ook leuk want daarvan konden de luikjes open en dicht. En open. En dicht. En open. En dicht. En open. En dicht. Hoe dan ook; meneer vermaakte zich opperbest. En wij genoten van dat bekkie. Heerlijk.
Eén ding; in het zwembad ontdekten we een kringetje op zijn buik. Oh oh... meneer heeft als baby eerder ringworm gehad en eigenlijk herkende ik het meteen. Na overleg met de weekendarts (ja dinsdag is opvang-dag hier en ringworm is besmettelijk) mochten we een zalfje komen halen bij de apotheek.
Vandaag mocht meneer dus gewoon naar de opvang (dit mag als de behandeling gestart is). Net als elke dinsdag. En net als elke dinsdag is het een uitdaging als hij thuis komt. Na een dag opvang is meneer namelijk hongerig en kriegelig. Gewoon moe. Maar deze dinsdag ging papa vriendje vroeg halen en dus was het eten nog niet klaar toen zij thuis kwamen. Meneer kan dan behoorlijk herrie schoppen. Als hij eten heeft is het oké maar op dinsdag kan hij behoorlijk meer (en harder) gillen onder het eten. Vermoeiend hoor als je een werkdag gehad hebt haha. En dan is hij echt gewoon moe. Dus 's avonds mooi om 19u naar boven om naar bed te gaan. Meneer ging mee, wilde "poe-en" (tandjes poetsen) en daarna was hij "kaaaa" (klaar) dus: mee naar de slaapkamer. En daar begon het weer. Hard gillen, huilen en van zich af maaien. Onmogelijk om hem om te kleden en/ of een luier te verschonen. Pffff dan is hij zo moe dat hij zichzelf in de weg zit. Héél driftig werd hij.
Als hij dan eindelijk klaar is (15 minuten was het vanavond) dan ligt hij lekker in zijn bedje, houdt hij in beide armen een knuffel vast die hij dicht tegen zich aanklemt. Zegt hij "die" terwijl hij met knuffel en al naar het bed wijst omdat die omhoog moet (zo gaat hij dicht) en daarna "die" terwijl hij een punt van het dekbed vasthoudt omdat deze nog ingestopt moet worden. Lekker strak om zich heen. Vindt hij lekker. En mama snapt dat. Het liefst kruip ik 's avonds ook onder een deken die lekker ingestopt is. Heerlijk. En ondanks de driftbui van daarstraks eindig je toch altijd met "dag schatje, slaap lekker, welterusten, tot morgen" en een handkus en een zwaai. Meestal krijg ik een handkus terug (of heel veel achter elkaar met twee handjes tegelijk) en zwaait hij en zegt hij "daahaa". Vandaag niet. Meneer was écht heel moe. Kinderopvang is leuk. Erg leuk. Maar ook vermoeiend. Erg vermoeiend.
Welterusten mannetje. Lekker slapen. Morgen is er weer een nieuwe dag.
vrijdag 22 mei 2015
Daaahaaa tipjes!
Ons mannetje is na mijn vorige post inderdaad even niet lekker geweest. Inclusief spugen. En daarna was mama aan de beurt. Eerst een etmaal spugen. Daarna ging het 3 dagen goed en toen een etmaal buikgriep. Gelukkig beiden maar kort maar wel heftig. Nou ja; we hebben het weer gehad zullen we maar zeggen.
Inmiddels is ons mannetje het allang weer vergeten en gaat het hartstikke goed. Hij heeft heerlijke peuter-draak-buien waarbij hij bijvoorbeeld van de week om 07:45u besloot dat hij of naar de "teetui" (speeltuin) wilde, of televisie wilde kijken. Mama vond geen van beiden een goed idee. Op dit tijdstip is binnen spelen best even prima. Meneer geeft dan eerst een boze schreeuw en probeert het dan nog eens. Is het antwoord weer "nee" of "we gaan nu even binnen spelen" krijgen we de show: hij krijst het uit, gooit zichzelf op de grond, maait met zijn armen, trekt aan zijn wang/ onderlip, slaat zichzelf op hoofd/ buik/ arm en houdt dit rustig 20 minuten vol. Tot hij door heeft dat hij niet gaat winnen dus. Op dat moment stond hij op, liep naar de piratenboot die we momenteel van de spelotheek in huis hebben en ging zitten spelen waarbij hij elke keer een grapje maakte, mij aan keek en ontzettend moest lachen. Zucht.
Ander voorbeeld; papa had meneer in bad gedaan en ging daarna aan het werk. Meneer kwam in pyjama nog een gezellig beneden en rond 19u gaan we dan normaal naar boven. Nu had meneer bedacht dat hij om 19u druifjes wilde. Druifjes is zijn favoriete snoep/ fruit/ eten momenteel. Ik zeg snoep omdat hij 'echt' snoep niet lekker vindt en de druifjes heerlijk wegsnoept. We zetten ze dus al achterop het aanrecht; uit het zicht. Maar ja, meneer is niet gek en dus ging hij voor het aanrecht gaan wijzen en gaf aan dat hij toch echt druifjes wilde. Ik leg uit dat we dat niet meer gaan doen en dat het bedtijd is en meneer herhaalde wat ik hierboven al schreef. Hij geeft een boze schreeuw, probeert het dan weer en als het niet leukt geeft hij een hele show weg.
Ik ga dan bewust om het hoekje zitten en wacht tot het klaar is. Deze keer was het met zo'n 5 minuutjes over. Meneer liep uit de keuken en kwam langs de gangdeur. Ah nieuw idee! Meneer wilde nog wel naar de "teetui" (speeltuin). Pardon?! Het is inmiddels 19:10 en je bent allang in pyjama. Geen speeltuin dus. Wederom boos. Daarna vrolijk en gezellig naar bed gebracht. Draakje.
Verder is hij heerlijk aan de klets en is hij steeds iets meer verstaanbaar. Vanmorgen waren we heerlijk in de tuin en elke keer loopt hij even langs de kippenren om "haaaai tippies" of "daaahaaa tipjes" te roepen. Heerlijk! En als we aan de wandel zijn moet hij tegen iedereen die we tegen komen "haaaa-aaai" zeggen of "daaahaa". Nu is aan het einde van onze straat een buurman met de tuin bezig. Reden genoeg om niet naar de speeltuin er tegenover te lopen maar naar de buurman om uitgebreid te gaan staan kijken. En "haaa-aaai" te zeggen. En; als hij de radio hoort even mee te deinen door zijn hoofd heen en weer te bewegen op de muziek. En o wee als één van ons meedoet op zo'n moment. Dan is meneer heel duidelijk: "nee nie die!" Zijn muziek. Zijn beweging. Zijn feestje.
Van de week had hij nog twee nieuwe dingen: hij haalde zijn vuistje naar beneden en zei erg duidelijk "yes!". Waar hij dat nou van geleerd heeft? Zal wel van de opvang komen want wij doen dat nooit... Hoe dan ook; manlief was aan het werk dus ik wilde het natuurlijk even filmen. Toen ik probeerde het op film te pakken, pakte ons vriendje zijn beker, hield deze tegen zijn buik en zei; "Mijn. MIJN. Mijn." Hé weer een nieuw woordje. En duidelijk. 's Avonds herhaalde hij die nog toen ik dacht dat hij klaar was met zijn kwark; ik wilde zijn bordje pakken, hij pakte het, haalde het naar zich toe en zei "Mijn!". Goed. Meneer snapt dus wat het betekent. Nogmaals; kinderopvang?
Het is echt een heerlijk mannetje. Die peuterbuien van een paar minuten kan ik prima hebben. Die van 20 minuten vind ik soms iets minder grappig maar ach het hoort er bij. En dan had ik gisteren een dag op mijn werk waardoor ik weer heel erg duidelijk weet: wij hebben het erg makkelijk/ goed met elkaar. Compleet met draken-buien en ziek-zijn. Fijn om zo weer even te kunnen relativeren.
Inmiddels is ons mannetje het allang weer vergeten en gaat het hartstikke goed. Hij heeft heerlijke peuter-draak-buien waarbij hij bijvoorbeeld van de week om 07:45u besloot dat hij of naar de "teetui" (speeltuin) wilde, of televisie wilde kijken. Mama vond geen van beiden een goed idee. Op dit tijdstip is binnen spelen best even prima. Meneer geeft dan eerst een boze schreeuw en probeert het dan nog eens. Is het antwoord weer "nee" of "we gaan nu even binnen spelen" krijgen we de show: hij krijst het uit, gooit zichzelf op de grond, maait met zijn armen, trekt aan zijn wang/ onderlip, slaat zichzelf op hoofd/ buik/ arm en houdt dit rustig 20 minuten vol. Tot hij door heeft dat hij niet gaat winnen dus. Op dat moment stond hij op, liep naar de piratenboot die we momenteel van de spelotheek in huis hebben en ging zitten spelen waarbij hij elke keer een grapje maakte, mij aan keek en ontzettend moest lachen. Zucht.
Ander voorbeeld; papa had meneer in bad gedaan en ging daarna aan het werk. Meneer kwam in pyjama nog een gezellig beneden en rond 19u gaan we dan normaal naar boven. Nu had meneer bedacht dat hij om 19u druifjes wilde. Druifjes is zijn favoriete snoep/ fruit/ eten momenteel. Ik zeg snoep omdat hij 'echt' snoep niet lekker vindt en de druifjes heerlijk wegsnoept. We zetten ze dus al achterop het aanrecht; uit het zicht. Maar ja, meneer is niet gek en dus ging hij voor het aanrecht gaan wijzen en gaf aan dat hij toch echt druifjes wilde. Ik leg uit dat we dat niet meer gaan doen en dat het bedtijd is en meneer herhaalde wat ik hierboven al schreef. Hij geeft een boze schreeuw, probeert het dan weer en als het niet leukt geeft hij een hele show weg.
Ik ga dan bewust om het hoekje zitten en wacht tot het klaar is. Deze keer was het met zo'n 5 minuutjes over. Meneer liep uit de keuken en kwam langs de gangdeur. Ah nieuw idee! Meneer wilde nog wel naar de "teetui" (speeltuin). Pardon?! Het is inmiddels 19:10 en je bent allang in pyjama. Geen speeltuin dus. Wederom boos. Daarna vrolijk en gezellig naar bed gebracht. Draakje.
Verder is hij heerlijk aan de klets en is hij steeds iets meer verstaanbaar. Vanmorgen waren we heerlijk in de tuin en elke keer loopt hij even langs de kippenren om "haaaai tippies" of "daaahaaa tipjes" te roepen. Heerlijk! En als we aan de wandel zijn moet hij tegen iedereen die we tegen komen "haaaa-aaai" zeggen of "daaahaa". Nu is aan het einde van onze straat een buurman met de tuin bezig. Reden genoeg om niet naar de speeltuin er tegenover te lopen maar naar de buurman om uitgebreid te gaan staan kijken. En "haaa-aaai" te zeggen. En; als hij de radio hoort even mee te deinen door zijn hoofd heen en weer te bewegen op de muziek. En o wee als één van ons meedoet op zo'n moment. Dan is meneer heel duidelijk: "nee nie die!" Zijn muziek. Zijn beweging. Zijn feestje.
Van de week had hij nog twee nieuwe dingen: hij haalde zijn vuistje naar beneden en zei erg duidelijk "yes!". Waar hij dat nou van geleerd heeft? Zal wel van de opvang komen want wij doen dat nooit... Hoe dan ook; manlief was aan het werk dus ik wilde het natuurlijk even filmen. Toen ik probeerde het op film te pakken, pakte ons vriendje zijn beker, hield deze tegen zijn buik en zei; "Mijn. MIJN. Mijn." Hé weer een nieuw woordje. En duidelijk. 's Avonds herhaalde hij die nog toen ik dacht dat hij klaar was met zijn kwark; ik wilde zijn bordje pakken, hij pakte het, haalde het naar zich toe en zei "Mijn!". Goed. Meneer snapt dus wat het betekent. Nogmaals; kinderopvang?
Het is echt een heerlijk mannetje. Die peuterbuien van een paar minuten kan ik prima hebben. Die van 20 minuten vind ik soms iets minder grappig maar ach het hoort er bij. En dan had ik gisteren een dag op mijn werk waardoor ik weer heel erg duidelijk weet: wij hebben het erg makkelijk/ goed met elkaar. Compleet met draken-buien en ziek-zijn. Fijn om zo weer even te kunnen relativeren.
dinsdag 5 mei 2015
Weer niet helemaal zichzelf...
Met koningsdag scoorden wij op de markt een keukentje. Ja ik heb een zoon maar onze zoon met zijn deurentic vindt het keukentje (waar drie deuren in zitten!) echt fantastisch! Heerlijk om te zien. En niet alleen de deuren zijn leuk. Ook de dopjes van de melk kunnen er af en er op (klittenband), er zitten AH mini's bij en meneer heeft al heel goed in de gaten wat 'pindakaas', 'jam' en 'toetje' is. Laatst zei manlief; "ik lust wel een ei van jou. Ga jij een ei bakken voor papa?" ons vriendje zegt "ja". Laat alles uit zijn handen vallen en loopt weg. Ik zeg tegen manlief; ga er maar achteraan; wedden dat hij een ei gaat halen? "Heus niet" zegt manlief "het zou wel heel slim zijn als hij dat door heeft". Ondertussen liep hij er toch maar achteraan en ja hoor ons kleine mannetje stond bij het leghok van onze kippetjes te wijzen "die?!". Fantastisch!!
Op donderdag heeft ons mannetje altijd oma-dag. Hij gaat dan de hele dag bij oma spelen terwijl papa en mama aan het werk zijn. Afgelopen vrijdag gingen lieve vrienden van ons trouwen en daar mochten wij de hele dag (en avond) bij zijn en dus ging ons vriendje op donderdagochtend naar oma en bleef hij daar logeren tot zaterdagochtend. Voor hem rustiger dan het heen-en-weer-slepen maar voor mij toch wel een lange tijd hoor...
Donderdag terwijl ik aan het werk was met een zonnetje (had ik niet zo veel aan want ik zat op kantoor), kreeg ik te horen dat ons mannetje voor een onweersbui met veel regen moest schuilen onder een bruggetje (ze waren een rondje aan het fietsen). Hij was hierbij nogal overstuur geweest. Echt zo sneu! Gelukkig ging het terug bij oma thuis al snel weer heel goed met hem maar als mama-op-afstand was dat toch wel erg naar moet ik zeggen. Gelukkig is oma erg vertrouwd en mocht ons mannetje onder het bruggetje oma helemaal plat knuffelen en bij haar schuilen. Dank je wel lieve oma voor de goede zorgen!
's Avonds waren wij dus sinds lange tijd "kindloos" en dus gingen we samen uit eten en naar de film. Dat was lang geleden! Ik deed mijn best om hier van te genieten. Even tijd voor elkaar was ook zwaar nodig. We hebben heerlijk gegeten en daarna een film gekeken en waren iets na middernacht thuis. Ons mannetje was bij oma allang in diepe rust...
Vrijdag was mijn vader jarig maar daar waren wij dus niet bij. Ons mannetje wel; want die was dus bij opa en oma. Hij mocht dan ook met oma samen opa feliciteren op de vroege ochtend en alvast een kadootje geven. Wij hadden een drukke ochtend met allerlei voorbereidingen en daarna een dag met een prachtig bruidspaar die de hele dag liep te stralen en te grijnzen. Heerlijk om dat te zien en mee te mogen maken als vrienden :-)
Zaterdag werd ik wakker met hoofdpijn. Dacht ik. Dit ging echter vrij vlot over in migraine dus ik was gevloerd en lag in bed. Manlief heeft ons mannetje opgehaald bij opa en oma en vermaakte hem, stopte hem 's middags in zijn bedje en ging toen naar de verjaardag van ons buurjongetje. Het logeren bij opa en oma was (natuurlijk) prima verlopen. Dank aan opa en oma (en oom M. en tante B.) voor de goede zorgen!!! Aan het einde van de middag klaarde mijn hoofd iets op en gingen we met ons drietjes even op de fiets naar het dorp waar Taptoe was en we dus even muziek konden luisteren. Daarna thuis eten, mannetje naar bed en de oppas verwelkomen zodat wij naar de verjaardag van mijn vader konden. Ons mannetje sliep heerlijk en de oppas had een saaie avond :-)
Zondag sliep ons mannetje 's middags langer dan we van hem gewend waren maar ging het verder prima. Hij hielp zelfs papa nog even in de tuin.
's avonds at hij prima en ging hij lekker slapen.
Op maandagochtend waren wij allebei al ons bed uit toen ons mannetje pas om half 8 wakker werd (dit is voor hem echt heel laat). Ik hoorde hem wat 'rommelen' in bed en ineens ging hij heel hard huilen. Ik kwam er al snel achter waarom; hij had gespuugd. Hij bleek heel iets verhoging te hebben (38,0 waarbij hij normaal op 36,8 zit) maar gelukkig was papa vrij om bij hem te blijven die dag. Een keer spugen, een paar "korrelluiers" zondag en de verhoging kon wel eens een nieuwe kies betekenen... Ik was thuis aan het werk. Ik heb boven een kantoortje thuis maar als ons kleine vriendje slaapt verhuis ik even naar de eettafel en daar hielp hij nog even met werken:
(rode wangetjes en warrig haar van het slapen)Hij at nauwelijks brood, dronk redelijk en 's avonds ging er niets van de hutspot (wat hij normaal wel lust) naar binnen en ook niets van zijn kwark.
Vandaag was de kinderopvang dicht, papa aan het werk maar ik thuis bij ons mannetje. Wederom at hij slecht brood, dronk hij slecht en ging eigenlijk alleen de eierkoek naar binnen. Van het avondeten at hij twee stukjes gnocchi (dit lust hij normaal erg graag) en een paar schepjes kwark. Inmiddels zit hij op 37,3 en dus nog niet helemaal op eigen temperatuur maar ja ook niet echt noemenswaardig. Hij was wat sneller huilerig, was wat hangerig:
Tussendoor kon hij wel grapjes maken, lekker spelen en gekken. Het was een beetje "Jantje-huilt, Jantje-lacht" vandaag. Na het eten moest hij nog even gekken met papa. Heerlijk om daar naar te kijken :-)
Toen papa weer vertrokken was om te gaan werken, was meneer nog niet klaar met gekken en moest hij ook nog even met mij gekken en ja hoor; hij gleed uit en kwam met zijn oor hard op de rand van de salontafel terecht. Een rood oor (die kon morgen nog wel eens blauw worden) met een schaafvelletje aan de buitenkant en een wondje aan de binnenkant tot gevolg en als je dan tegen bedtijd loopt en eigenlijk ook niet helemaal jezelf bent is dat extra reden om heel erg te moeten huilen bij zo iets. Ik heb hem lekker stevig vastgepakt en hij kroop helemaal in mijn nek. Toen hij gekalmeerd was dus direct maar door naar bed. Arm mannetje.
Hij is niet ziek. Maar hij is toch ook niet helemaal zichzelf. Hopelijk is hij er snel weer (en gaat hij ook weer normaal eten en drinken)!
Op donderdag heeft ons mannetje altijd oma-dag. Hij gaat dan de hele dag bij oma spelen terwijl papa en mama aan het werk zijn. Afgelopen vrijdag gingen lieve vrienden van ons trouwen en daar mochten wij de hele dag (en avond) bij zijn en dus ging ons vriendje op donderdagochtend naar oma en bleef hij daar logeren tot zaterdagochtend. Voor hem rustiger dan het heen-en-weer-slepen maar voor mij toch wel een lange tijd hoor...
Donderdag terwijl ik aan het werk was met een zonnetje (had ik niet zo veel aan want ik zat op kantoor), kreeg ik te horen dat ons mannetje voor een onweersbui met veel regen moest schuilen onder een bruggetje (ze waren een rondje aan het fietsen). Hij was hierbij nogal overstuur geweest. Echt zo sneu! Gelukkig ging het terug bij oma thuis al snel weer heel goed met hem maar als mama-op-afstand was dat toch wel erg naar moet ik zeggen. Gelukkig is oma erg vertrouwd en mocht ons mannetje onder het bruggetje oma helemaal plat knuffelen en bij haar schuilen. Dank je wel lieve oma voor de goede zorgen!
's Avonds waren wij dus sinds lange tijd "kindloos" en dus gingen we samen uit eten en naar de film. Dat was lang geleden! Ik deed mijn best om hier van te genieten. Even tijd voor elkaar was ook zwaar nodig. We hebben heerlijk gegeten en daarna een film gekeken en waren iets na middernacht thuis. Ons mannetje was bij oma allang in diepe rust...
Vrijdag was mijn vader jarig maar daar waren wij dus niet bij. Ons mannetje wel; want die was dus bij opa en oma. Hij mocht dan ook met oma samen opa feliciteren op de vroege ochtend en alvast een kadootje geven. Wij hadden een drukke ochtend met allerlei voorbereidingen en daarna een dag met een prachtig bruidspaar die de hele dag liep te stralen en te grijnzen. Heerlijk om dat te zien en mee te mogen maken als vrienden :-)
Zaterdag werd ik wakker met hoofdpijn. Dacht ik. Dit ging echter vrij vlot over in migraine dus ik was gevloerd en lag in bed. Manlief heeft ons mannetje opgehaald bij opa en oma en vermaakte hem, stopte hem 's middags in zijn bedje en ging toen naar de verjaardag van ons buurjongetje. Het logeren bij opa en oma was (natuurlijk) prima verlopen. Dank aan opa en oma (en oom M. en tante B.) voor de goede zorgen!!! Aan het einde van de middag klaarde mijn hoofd iets op en gingen we met ons drietjes even op de fiets naar het dorp waar Taptoe was en we dus even muziek konden luisteren. Daarna thuis eten, mannetje naar bed en de oppas verwelkomen zodat wij naar de verjaardag van mijn vader konden. Ons mannetje sliep heerlijk en de oppas had een saaie avond :-)
Zondag sliep ons mannetje 's middags langer dan we van hem gewend waren maar ging het verder prima. Hij hielp zelfs papa nog even in de tuin.
Op maandagochtend waren wij allebei al ons bed uit toen ons mannetje pas om half 8 wakker werd (dit is voor hem echt heel laat). Ik hoorde hem wat 'rommelen' in bed en ineens ging hij heel hard huilen. Ik kwam er al snel achter waarom; hij had gespuugd. Hij bleek heel iets verhoging te hebben (38,0 waarbij hij normaal op 36,8 zit) maar gelukkig was papa vrij om bij hem te blijven die dag. Een keer spugen, een paar "korrelluiers" zondag en de verhoging kon wel eens een nieuwe kies betekenen... Ik was thuis aan het werk. Ik heb boven een kantoortje thuis maar als ons kleine vriendje slaapt verhuis ik even naar de eettafel en daar hielp hij nog even met werken:
Vandaag was de kinderopvang dicht, papa aan het werk maar ik thuis bij ons mannetje. Wederom at hij slecht brood, dronk hij slecht en ging eigenlijk alleen de eierkoek naar binnen. Van het avondeten at hij twee stukjes gnocchi (dit lust hij normaal erg graag) en een paar schepjes kwark. Inmiddels zit hij op 37,3 en dus nog niet helemaal op eigen temperatuur maar ja ook niet echt noemenswaardig. Hij was wat sneller huilerig, was wat hangerig:
Toen papa weer vertrokken was om te gaan werken, was meneer nog niet klaar met gekken en moest hij ook nog even met mij gekken en ja hoor; hij gleed uit en kwam met zijn oor hard op de rand van de salontafel terecht. Een rood oor (die kon morgen nog wel eens blauw worden) met een schaafvelletje aan de buitenkant en een wondje aan de binnenkant tot gevolg en als je dan tegen bedtijd loopt en eigenlijk ook niet helemaal jezelf bent is dat extra reden om heel erg te moeten huilen bij zo iets. Ik heb hem lekker stevig vastgepakt en hij kroop helemaal in mijn nek. Toen hij gekalmeerd was dus direct maar door naar bed. Arm mannetje.
Hij is niet ziek. Maar hij is toch ook niet helemaal zichzelf. Hopelijk is hij er snel weer (en gaat hij ook weer normaal eten en drinken)!
zondag 19 april 2015
Oh oh die deuren toch...
Ons mannetje doet het goed. Heel erg goed. Inmiddels zijn de buisjes weer uit zijn ogen gehaald. Deze keer ging manlief mee de OK in en ook met ons kleine vriendje naar de uitslaapkamer. Het wachten zolang vriendje in de OK was, was te doen maar het wachten vanaf het moment dat manlief naar de uitslaapkamer geroepen werd tot ik ze weer zag was verschrikkelijk! Het ging heel erg goed hoor; onze kleine vriend was op de uitslaapkamer al met de zusters aan het sjansen ("haaai!" en maar zwaaien) en eenmaal terug op zaal riep hij "haaaaai" naar iedereen die bewoog of zijn kant ook maar op keek en stelde hij zich aan iedereen voor door constant zijn naam te roepen als hij een nieuw iemand zag haha.
We zijn nu weer een paar weken druk in de weer met oogdruppels maar ons kleine vriendje laat het gebeuren. Het lijkt alsof hij door heeft dat het goed voor hem is.
Het liefst is ons mannetje buiten. De hele dag buiten. Ook als het 's morgens nog voor 8en is en het nog best koud is en nat van de dauw wil hij naar buiten. Mama heeft dus een 'regentuinbroek' gekocht voor over zijn kleding en ach ja dan gaat hij maar met dat ding aan en laarsjes aan gewoon naar buiten. Waarom niet.
Wat verder opvalt is dat hij steeds meer gaat kletsen en steeds meer 'woordjes' heeft. Heerlijk!
Hij is nog steeds supersociaal; als je hem zelf laat lopen in het winkelcentrum moet hij elke winkel even binnen lopen om "haaai" te zeggen en dit zegt hij ook tegen iedereen op straat. Ja echt; iedereen. Met papa boodschappen doen is nog steeds leuk want hij sjanst er behoorlijk op los. Heerlijk vindt hij dat. Lekker aandacht zal hij wel denken. Hij zegt "haaai" of zwaait gedag of zegt "dag" en iedereen vindt het een schattig kereltje.
Wat ik de ene keer mooi vind, en de andere keer bloedirritant is zijn deurentic. Pfff die deurentic had meneer al heel jong (ja ik weet het, hij is nog jong maar ik bedoel nóg jonger). Dan kroop/ tijgerde hij naar een deur en wilde die open en dicht doen. En open. En dicht. En open. En dicht. En open. En dicht. En ja dan hadden we er nog wel eens vingertjes onder of tussen. Inmiddels loopt ons mannetje al een hele tijd en weet hij hoe hij met deuren kan spelen zonder zijn vingers er onder of tussen te krijgen (nou ja; meestal). Maar nog steeds moet hij elke deur die hij ziet open en dicht doen. En open. En dicht. En open. En dicht. En open. En dicht. Of het nou kleine deuren zijn (van speelgoed of keukentjes of wat dan ook) of grote deuren; alle deuren moeten open en dicht. En open. En dicht. Meneer heeft van ons een speelhuisje voor in de tuin gehad. Met een deur. En twee ramen met elk twee luikjes. Dat zijn dus 4 luikjes en een deur die open en dicht kunnen. En open. En dicht. En open. En dicht. Ach hij blijft op deze manier redelijk van mijn achterdeur en van het kippenhok af. Soms kan ik er echt van genieten om er naar te kijken en hem zo bezig te zien. Andere momenten kan ik mij er echt aan ergeren. Als hij wéér aan het dressoir moet zitten bijvoorbeeld. Of perse de gangdeur open wil hebben en als dat niet mag de drama-queen uit hangt (lees: zichzelf op de grond gooit en gaat huilen, maaien, gillen enzovoorts). Of als je met hem heel tof naar een kinderboerderij gaat en hij in eerste instantie geitjes ziet en daarna alleen nog maar de deur van de wc-ruimte, de deur van de kantine van de vrijwilligers, de deur van het schoonmaakhok, de grote deuren van de stal en de deur van een paardenhok. Pfffff... Kind er is zo veel meer op de wereld dan die deuren!!!
Ach ooit... ooit gaat ook dit weer over. Toch?
We zijn nu weer een paar weken druk in de weer met oogdruppels maar ons kleine vriendje laat het gebeuren. Het lijkt alsof hij door heeft dat het goed voor hem is.
Het liefst is ons mannetje buiten. De hele dag buiten. Ook als het 's morgens nog voor 8en is en het nog best koud is en nat van de dauw wil hij naar buiten. Mama heeft dus een 'regentuinbroek' gekocht voor over zijn kleding en ach ja dan gaat hij maar met dat ding aan en laarsjes aan gewoon naar buiten. Waarom niet.
Wat verder opvalt is dat hij steeds meer gaat kletsen en steeds meer 'woordjes' heeft. Heerlijk!
Hij is nog steeds supersociaal; als je hem zelf laat lopen in het winkelcentrum moet hij elke winkel even binnen lopen om "haaai" te zeggen en dit zegt hij ook tegen iedereen op straat. Ja echt; iedereen. Met papa boodschappen doen is nog steeds leuk want hij sjanst er behoorlijk op los. Heerlijk vindt hij dat. Lekker aandacht zal hij wel denken. Hij zegt "haaai" of zwaait gedag of zegt "dag" en iedereen vindt het een schattig kereltje.
Wat ik de ene keer mooi vind, en de andere keer bloedirritant is zijn deurentic. Pfff die deurentic had meneer al heel jong (ja ik weet het, hij is nog jong maar ik bedoel nóg jonger). Dan kroop/ tijgerde hij naar een deur en wilde die open en dicht doen. En open. En dicht. En open. En dicht. En open. En dicht. En ja dan hadden we er nog wel eens vingertjes onder of tussen. Inmiddels loopt ons mannetje al een hele tijd en weet hij hoe hij met deuren kan spelen zonder zijn vingers er onder of tussen te krijgen (nou ja; meestal). Maar nog steeds moet hij elke deur die hij ziet open en dicht doen. En open. En dicht. En open. En dicht. En open. En dicht. Of het nou kleine deuren zijn (van speelgoed of keukentjes of wat dan ook) of grote deuren; alle deuren moeten open en dicht. En open. En dicht. Meneer heeft van ons een speelhuisje voor in de tuin gehad. Met een deur. En twee ramen met elk twee luikjes. Dat zijn dus 4 luikjes en een deur die open en dicht kunnen. En open. En dicht. En open. En dicht. Ach hij blijft op deze manier redelijk van mijn achterdeur en van het kippenhok af. Soms kan ik er echt van genieten om er naar te kijken en hem zo bezig te zien. Andere momenten kan ik mij er echt aan ergeren. Als hij wéér aan het dressoir moet zitten bijvoorbeeld. Of perse de gangdeur open wil hebben en als dat niet mag de drama-queen uit hangt (lees: zichzelf op de grond gooit en gaat huilen, maaien, gillen enzovoorts). Of als je met hem heel tof naar een kinderboerderij gaat en hij in eerste instantie geitjes ziet en daarna alleen nog maar de deur van de wc-ruimte, de deur van de kantine van de vrijwilligers, de deur van het schoonmaakhok, de grote deuren van de stal en de deur van een paardenhok. Pfffff... Kind er is zo veel meer op de wereld dan die deuren!!!
Ach ooit... ooit gaat ook dit weer over. Toch?
Abonneren op:
Posts (Atom)