AMC opname

In navolging van de oogjessoap bij onze kleine vriend (zie eerdere blogs) gingen we vandaag naar Amsterdam voor de ingreep. Nou moet je weten dat bij verstopte traanbuisjes een heel stappenplan is (voor de mensen die het interessant vinden: https://www.oogziekenhuis.nl/overzicht-aandoeningen-en-behandelingen/traanklachten-bij-kinderen-behandelingen.html). Inmiddels waren we in het begin al een paar keer weggestuurd met stap 1 maar te doen en hebben we stap 2 al geprobeerd in Emmeloord waar ze ons zeiden dat alles zó verstopt zat bij onze smurf dat ze er niet door kwam. En dus werden we doorgestuurd naar Amsterdam. Vandaag was het dus zo ver.

 

We moesten ons om 08:15u melden waarbij vriendje nuchter moest zijn. Als ontbijt vanmorgen vroeg mocht hij nog een sapje maar verder niets. Op beide handjes moesten we een flinke kwak zalf doen met daarop een doorzichtige grote pleister (lees: groter dan zijn knuistjes) die er dan zoveel uur op moest blijven zitten zodat zijn handjes verdoofd zouden zijn en er een infuus gezet kon worden.

Oké uitdaging nummer 1. Onze smurf is namelijk bijna anderhalf en als mama voor de grap een plakbandje of stikkertje op zijn handje plakt is die er binnen een halve seconde weer vanaf getrokken. Buiten dat mag je zijn hand/ arm niet vastpakken want dat is niet cool. Als je anderhalf bent wil je namelijk zelf de controle. De volledige controle. En dus mag je niet zijn hand/arm pakken. Duh. Teamwork dus: vriendje met de fles op de commode en manlief en ik samen de zalf en de pleisters er op. Dan meteen handschoentjes aan en hop direct door naar de auto. Had ik al verteld dat het vroeg was? Oké op naar Amsterdam dus.

 

Zonder file's ruim op tijd aangekomen in het ziekenhuis. Even plassen en door naar het dagcentrum. Inmiddels weten we de weg daar. Daar aan gekomen moesten we natuurlijk wachten. De eerste twee kindjes van zo'n dag roepen ze tegelijk op. Onze smurf was kindje twee maar als kindje één te laat zou zijn mochten wij als eerste. Jammer genoeg was kindje één ook al in de wachtkamer aanwezig en dus moesten we extra wachten. Smurf hield zich verbazingwekkend goed op alleen een sapje als ontbijt en vermaakte zich prima met mensen kijken en spelen. Op het moment dat hij het wat zat begon te worden werden we geroepen. Toptiming! Door een gang werden we gewezen op de zaal en de speelkamer er naast. Ook was er een kamertje waar papa's en mama's konden eten en drinken zodat dit niet op zaal hoefde bij de kindjes die nog nuchter moesten blijven. Slim! Onze smurf had het op zaal al snel gezien en dus vertrokken we richting speelzaal die klein maar echt wel heel leuk was. Genoeg afleiding!

 

Om 09:30u (jaja halve dag zat er al op voor ons gevoel) mochten we ons gaan omkleden. Dit hield in; vriendje uitkleden tot op zijn luier en een operatiejasje aan in maatje mini en mama een OK-overal aan over de kleren en zo'n charmante groene muts op. En dan weer wachten. En wachten. En wachten. Man wat duurt dat lang zeg. Iets voor 10u mochten we naar de OK. We is dus smurf en ik want papa moest buiten de OK blijven en ging dus maar ergens koffie scoren. Ik had smurf op schoot en de OK kwam zich voorstellen. Heel lief gingen ze allemaal zingen voor onze kleine man (klap eens in je handjes) om hem af te leiden maar meneer kon alleen maar huilen. Zingen was niet goed, grapjes maken was niet goed, schommelen met mama was niet goed, niets was goed. Hij kon alleen maar huilen. Een zuster plakte zelfs nog een pleister op Karel (de kip; zie hieronder) toen onze smurf ook een plakker op zijn infuus kreeg maar dat zag hij denk ik niet eens... Karel deed ook nog mee met "klap eens in je handjes" maar ook dat was niet leuk.

 Nadat de narcose er in zat gaf ik smurf over naar de zuster, gaf hem nog een dikke zoen, wenste iedereen succes en voegde mij bij manlief op de "koffiekamer" voor een bakkie thee. Wederom was het wachten begonnen. (Ondertussen zaten daar een andere papa en mama met een meisje van 2,5 jaar waarbij mama zei; "mama moet echt even eten. Jij mag niets. Ik beloof dat jij straks wat mag". Dat je denkt; pfff laat dat kind dan met papa even in de speelkamer wachten?!) Rond kwart voor elf werd ik naar de uitslaapkamer gehaald waar smurf in zijn bedje lag te snurken. In zijn handje en in een voetje inmiddels een infuusnaald en uit zijn neus drupte bloed. Ook bij zijn oogjes zat wat bloed. Ik pakte zijn handje beet en wachtte tot hij wakker werd. Ondertussen drupte er ook iets bloed op Kaas (de knuffel hieronder).

Dit duurde (in tegenstelling tot de vorige keer) niet heel lang. Toen meneer wakker werd was hij boos. Echt heel boos. Zo boos dat ook op dat moment niets meer hielp en de zusters de zaal gingen bellen om te vragen of onze smurf "alsjeblieft" opgehaald mocht worden haha
Oké dat mocht en wisselend bij papa en mama werd hij langzaam rustig. Weliswaar toch nog even weer met zijn speen (hij is al vier dagen helemaal van zijn speen af!) maar hé het ziekenhuis is ook wel heel eng/ spannend/ naar/ enzovoorts. Daarna VRAT meneer zijn twee boterhammen (zonder korstjes deze keer) op (naast ons hoorden we; "ja ze eet wel wat maar het gaat niet van harte" terwijl onze man echt zijn brood naar binnen schrokte zoveel honger had hij). Inmiddels was het natuurlijk vrij laat en was meneer moe. Mocht je zelf ooit in het ziekenhuis op zaal hebben gelegen weet je dat het al bijna een onmogelijke opgave is om te gaan slapen; zeker op een zaal met kindertjes. Dit ging hem dus niet worden en onze man gaat dan huilen. Boos huilen. Want hij wil slapen en dat lukt niet.

Gelukkig was er nog een eenpersoonskamertje ergens (volgestopt met apparatuur maar wat kon ons dat schelen) en daar werd zijn bedje heen gereden. Papa bleef bij hem en ik ging lunch halen. Later wisselden we om.

De arts kwam lang om te vertellen dat de ingreep goed gegaan was. Er zijn in beide oogjes een buisje geplaatst; links ging wat lastiger en daar zit nu een dubbele in. Over een paar maand moeten we terug komen en dan worden deze (wederom onder narcose) er uit gehaald. Voor nu mochten we rond half 2 's middags naar huis met neusspray en oogdruppels. Meneer heeft daar nog even geslapen en werd weer boos wakker. Eenmaal in de auto was hij enorm aan het grijnzen. Blij dat hij weer mee naar huis mocht denk ik. Wij ook! Thuis ook weer even lekker naar bed terwijl mama ijsjes gekocht heeft (want ja ook keelpijn hoort er bij na een operatie onder narcose vanwege de beademing). Vanavond een zetpil, de eerste keer neusspray en de eerste keer oogdruppels. Straks gaan we pasta eten. Zijn lievelingseten. Omdat het kan.

Wat heeft smurf het goed gedaan zeg! Oké wel gehuild maar dat vond ik logisch. Ondanks alles zijn we weer gigantisch trots op ons mannetje! En de komende dagen knuffelen we hem gewoon extra veel. :-) Onze kanjer.

Iedere gek...

Ik schreef het al vaker; ons mannetje is het grootste deel van de tijd ontzettend blij en vrolijk en vol grapjes. Het is een showmaster die graag gezien wil worden. Daarnaast kan meneer stronteigenwijs zijn. Zoals een vriend dan zou zeggen; "van wie heeft hij dat..?". Ik ben bang van allebei... Zowel manlief als ik zijn beiden stronteigenwijs. Dan hoop je nog op de 'min en min is plus' formule maar in deze lijkt het 1+1=2 meer van kracht soms haha

Inmiddels is onze man 15 maanden oud. Volgende maand is hij dus al weer 1,5 jaar.

Meneer drinkt alleen uit een fles.
Een (tuit- / rietjes)beker wil hij absoluut niet. Ja; of hij drinkt twee slokken en meer niet. Volgens de CB richtlijnen moet een kind met 6mnd tegenwoordig al uit een gewone beker moeten drinken geloof ik maar dat vind ik overdreven. Soms wil hij een slokje uit mama's glas en dan oefenen we met water. Prima. Dat vindt hij ook leuk. Maar ik denk dan; met 1,5 zou je toch je sap in ieder geval gewoon uit een tuitbeker moeten kunnen drinken... Hij snapt heel goed hoe dit werkt; hij KAN het dus ook wel... Hij wil het gewoon niet.

Meneer drinkt alleen warm drinken.
Zijn melk maar ook zijn sap moeten worden opgewarmd. En niet te lauw want dan wil hij het ook niet. Nee: als ik zeg warm bedoel ik ook warm. Niet heet, niet lauw, niet koud: warm. Dus.

Meneer wil geen andere speen.
Dit is best gek; als kleine gup had meneer een gigantische zuigbehoefte en had hij vrijwel constant een speen in. Dit was nog een ronde babyspeen. Met 6 maand zijn we over gestapt op een dentalspeen van Bibi. Hij heeft al tijden alleen nog maar een speen bij het inslapen wat ik op zich prima vind. Hooguit wil hij er ook mee 'hangen' als hij ziek is, maar ook dat vind ik meer dan prima. Alleen; momenteel zijn de Bibi-spenen tijdelijk uit de verkoop omdat er een verkeerde lading is geweest. Wij hebben 3 spenen in omloop; 1 bij oma, 1 in de tas voor de opvang en 1 in bed. Je raadt het al; alle drie van de verkeerde serie. Dus ik denk; ik koop een difrax dental. Ach wat is het verschil zou je denken? Nou blijkbaar is die er want meneer pikt hem niet. En dan is het huilen, huilen, huilen, huilen. Nu heb ik op internet na 1,5 avond zoeken een site gevonden die Bibi-dental spenen had van de oude serie. Perfect! Inmiddels zijn die binnen maar meneer pikt ook deze niet. En ik denk te weten waarom niet; ik heb namelijk spenen gekocht voor vanaf 12 maanden en wellicht had hij nog de 6-12 maanden. Deze zijn dus ietsje groter. En dus pikt hij ze niet. Shit. Vanmiddag dacht ik; even doorbijten en gewoon niet anders geven maar na 20 minuten huilen, huilen, huilen in zijn bed terwijl hij wel echt moe was heb ik toch de oude speen nog weer gegeven. Te snel..?

Meneer doet moeilijk met slapen.
Dit speelt al veel langer. Vaak wilde hij thuis 's morgens heel vroeg naar bed (lees: rond 9u) en dan was het 's middags ook nog echt nodig maar lukte het hem op de één of andere manier niet om in slaap te komen terwijl alles er op wees dat hij ontzettend moe was. Ik moest hem daar echt bij helpen. Hij had dit overigens nooit bij het KDV of bij oma.
Op een gegeven moment ging dit ongeveer over en toen kwamen we er een aantal weken geleden achter dat als meneer nog twee keer volledig slaapt (dus 's morgens een slaapje en 's middags een slaapje en beiden tot hij zelf wakker wordt), hij 's avonds en 's nachts meerdere malen komt en om 05u klaarwakker is. Oké dat lijkt me ook niet de bedoeling. Voor ons niet; maar ook voor hem niet want de ochtenden was hij dan heeeeeel chagrijnig. In principe ben ik altijd geweest van het; ben je moe dan mag je naar bed. Smurf gaf altijd keurig zelf aan wat hij nodig had en dit werkte altijd prima. Nu dus niet meer.
Na een consultatie met het consultatiebureau (leuk he?) kregen we het advies hem dan 's morgens maar alleen een powernap te laten doen en deze af te bouwen. Zij zei; blijkbaar is hij toe aan één slaapje maar lukt het hem zelf nog niet zijn uren anders in te delen. Hoezo niet? Alle kindjes gaan toch vanzelf op een gegeven moment anders slapen? En begrijp me goed; van mij mag hij op zich nog best twee keer slapen alleen niet als dat betekent dat hij 's avonds/ 's nachts spookt en 's morgens om 05u wakker is. Hoe dan ook; de tip was om hem om 09:30u naar bed te brengen en hem dan bewust wakker te maken na een powernap. 's Middags dan tussen 12 & 13u naar bed tot hij zelf wakker wordt. Daarbij zei ze; wellicht zal hij in het begin wat chagrijnig er van zijn omdat hij daar aan moet wennen maar je zult zien dat als je dit consequent doet en vooral ook volhoudt, uiteindelijk alle drie er profijt van hebben. Ik moet zeggen; we doen het nu bijna een week en eigenlijk is hij tegenwoordig wel weer rond half 7 wakker in plaats van 05u. Dat scheelt zeg!
Nou ja; behalve nu even... Want nu zijn er tandjes/ kiezen onderweg en dan is meneer er om 06u maar hé das nog een uur later dan 05u!!! Plus dat er dan een goede reden is...

Soms denk ik wel eens:
Alle kindjes gaan toch van de fles af?
Alle kindjes gaan toch van het opwarmen van drinken af?
Alle kindjes stappen toch van speen over (dit deed hij met 6mnd ook nog; waarom nu dan zo moeilijk?)?
Alle kindjes gaan toch vanzelf op een bepaald moment over van 2 naar 1 slaapje overdag?

Het gaan kruipen hebben we toentertijd ook al hulp bij gehad van de kinderfysiotherapie omdat meneer vast zat en het hem zelf niet lukte.

Doet hij nou moeilijk? Of hebben veel meer kindjes dit soort fratsen en praten mama's hier niet over? Is meneer gewoon eigenwijs? Heeft hij ZO zijn vertrouwde dingen nodig? Hij zal dit waarschijnlijk niet zonder reden doen... Waarom dan?

Of; zijn het dingen die vallen onder wat mijn moeder altijd zegt; "iedere gek heeft zijn gebrek" en maak ik mij te druk? Lastig soms hoor.

Ritje Amsterdam - anesthesie

Vanmorgen mochten we weer richting Amsterdam. Deze keer voor een afspraak bij de anesthesist. Onze smurf gaat op 11 februari (wederom) een ingreep krijgen waarbij geprobeerd wordt zijn traanbuisjes te verwijden. Ter voorbereiding hierop moesten we een afspraak bij de afdeling anesthesie. Van te voren heb ik gebeld om te vragen waarom dit was. Tweedelig: één om te kijken of er bijzonderheden zijn, twee om te zien hoe lang en zwaar hij is en om de details te bespreken. Wij legden uit dat we deze ingreep al eens eerder gehad hadden en dat er dus wat ons betreft weinig te bespreken was en dat wij de voorkeur hadden voor een combinatie van afspraken op de dag zelf of een telefonische afspraak. Helaas ging dit niet door. Op de dag zelf kon niet omdat ze alle afspraken zo dicht op elkaar mogelijk maken zodat de kleintjes allemaal 's morgens geholpen kunnen worden. Op zich logisch. En telefonisch was geen optie.

En dus vertrokken we vanmorgen richting Amsterdam. De grote file's waren al geweest. We hebben een stuk langzamer gereden maar al met al kwamen we ruim op tijd aan in Amsterdam. Waar onze kleine man de vorige keer richting Amsterdam de autorit halverwege spuugzat was, keek hij deze rit zijn ogen uit door het zijraam en vermaakte hij zich prima.

Tien minuten voor afspraak melden wij ons bij de balie. Mooi op tijd toch? Vanuit de wachtkamer werden we weggeroepen. De kleine man moest onder de meetlat staan en daarna op de weegschaal. Volgens het AMC zit meneer nu op 81cm en weegt hij 11 kilo (niet zo betrouwbaar als op het CB hoor maar goed we doen het er voor). Daarna weer terug naar de wachtkamer. De anesthesist riep ons 20 minuten te laat binnen.
Hij vroeg ons of onze kleine man medicatie gebruikte, wilde dat wij de ingreep bevestigde en vroeg of hij in het algemeen gezond was. Daarna of hij al eens onder narcose geweest was (hoezo weten jullie dat niet?! Ik ben hier tenslotte omdat de vorige keer niet gewerkt had...) en of dat goed gegaan was. Oké wat mij betreft had dit allemaal telefonisch gekund. Na 3 minuten stonden we weer buiten. Met, oké het enig wat niet telefonisch had gekund wellicht, een recept (alhoewel; had dit niet naar mijn eigen huisarts op de fax gekund ofzo?). Op naar de apotheek in het ziekenhuis dus. Bij de apotheek moesten we verdovingszalf halen; twee pleisters die we op zijn handen moeten plakken een uur voor de ingreep zodat zijn handjes gevoelloos zijn bovenop en ze een infuus kunnen prikken. Het AMC heeft namelijk de voorkeur voor een infuus narcose bovenop een kapje. Oké das nieuw voor ons maar dat overleven we ook wel. Het infuus gaan ze zetten als smurf bij één van ons op schoot zit en als het goed is voelt hij er dan dus niets van. Gaat het niet, dan krijgt hij alsnog een kapje.
Bij de apotheek vertelden ze dat ik een eigen risico moest betalen voor deze zalf. Hoezo eigen risico? Dat heb je toch niet met kleine kinderen? Wat het kostte? € 0,87. Ik vroeg nog of ik daarvoor mocht afwassen maar dat kon niet dus heb toch maar betaald... Wat een vermogen...
De parkeerkosten waren flink duurder (3,00 afzetters) en daarna konden we weer terug naar huis.

Het voelt ietwat zinloos om hiervoor helemaal naar Amsterdam te zijn geweest. Maar goed; we hebben onze plicht weer gedaan. Nu 2,5 week wachten dan 'mogen' we weer...
Hopelijk is onze smurf vroeg aan de beurt. Dat horen we een dag er voor. De jongsten mogen het eerst dus we zullen zien.

We hebben ons avontuur weer gehad. Smurf is nu met papa boodschappen doen en mama gaat nu aan het werk.

Sneeuw!

Vanmorgen werden we wakker met een (klein beetje) witte wereld! Onze kleine vriend is in september jarig en kreeg voor zijn verjaardag van opa en oma een slee. Supercool! En vandaag was dan de dag dat we hem konden gaan gebruiken. Manlief ging helaas gewoon aan het werk aangezien de ijzel bij ons wel mee viel (en leerlingen ook in sneeuw moeten leren rijden) en dus ging ik met onze kleine vriend sleeën. Nou ja; we waren eigenlijk met een heel gezelschap uit de buurt haha. Erg leuk! Leuke foto's geschoten ook. Hieronder wordt hij voortgetrokken door zijn buurjongen :-)



Waar onze kleine man het in eerste instantie vooral gek en stom vond (net wakker gemaakt uit zijn ochtendslaapje die hij zelf nodig vond omdat hij weer eens rond half zes wakker was ipv een uur later), vond hij het later superleuk! Ik heb een foto waarop hij met een MEGAgrijns op zijn slee zit. En als mama even stil stond zat meneer van achter naar voor te wiegen zo van "ga nou!" Fantastisch! Oké ik weet dat hij het morgen waarschijnlijk al niet meer weet maar ach dan hebben we de foto's in ieder geval nog zullen we maar zeggen. ;-)

En wie weet mogen we dit jaar nog een (paar) keer...?

Los?!

Onze kleine man loopt al een tijdje. Maar wel achter de loopkar, aan beide handen van papa/ mama, langs de tafel, langs de muur, enzovoort. Dit alles kan hij ook 'rennend'. Als meneer een boekje in zijn handen heeft dan kan hij ook met één hand aan de loopkar lopen. Ook dit kan hij al een tijdje. Als hij van mama maar één hand krijgt dan gaat hij in vol protest mee en probeert hij ondertussen elke keer de andere hand te pakken. Ofwel; meneer kán het wel, hij durft het alleen nog niet.

Vandaag was meneer onderweg van de woonkamer naar de keuken en dit gaat dus via de salontafel naar de bank, langs de krabpaal, langs de muur (dan onderweg 3x stoppen om te zwaaien naar mama) en dan het hoekje om naar de keuken. Onderweg had meneer jeuk aan zijn oor en waar hij in vol tempo langs de muur sjeesde kon hij dat dus ook prima een paar stappen met één hand. Maar na de jeuk niet meer. Natuurlijk.

En de overstap naar de salontafel naar de andere bank was iets te groot maar ook dat deed hij vanavond. Omdat hij boos was. En als meneer boos is kan hij dit soort dingen ineens haha. Meneer heeft dus (per ongeluk? uit boosheid? uit frustratie?) twee losse stappen gezet! Welke reden ook; het begin is er zullen we maar zeggen :-)

Daarnaast is meneer "zelfstandig" aan het worden. Ik bracht hem vanmorgen bij de opvang en bleef nog even met de leidster praten. Meneer heeft drie keer naar mij staan zwaaien. Ik gok dat als hij kon praten hij had gezegd "mama ga nou" of "mama wat doe je hier nog?!". Met ophalen zaten alle kinderen nog aan de tafel en waren ze een liedje aan het zingen. Mama heeft vroeger ook in de opvang gewerkt en kent nog veel liedjes dus zong mee. Pakte ondertussen het tasje in en liet smurf even alles afmaken. Toen alle kinderen een doekje kregen en van tafel gingen dacht ik dat het moment daar was om mijn kind mee te nemen naar huis. Dat was echter nog niet de bedoeling hoor! Hij had het nog wel naar zijn zin! Pas toen we halverwege het omkleden waren (ik was op de fiets dus alleen jas aan was niet voldoende) kwam de mama van zijn vriendje en toen pas was het oké om weg te gaan. Zucht...

Ik dacht dat "nee" en "zelfstandig worden" pas later kwam???

Ondeugd...

Afgelopen vrijdag werd manlief ziek. En ziek zijn betekende in deze dat hij ook echt de hele dag in bed lag. Ook zaterdag was dit het geval. En zondag. En waar we ons met ons drietjes over het algemeen prima redden merk ik op deze momenten echt dat ik een beperking heb. En dat haat ik.

We hebben de deal dat ik één dag in de week mag blijven liggen in de ochtend. Niet uit luxe maar puur voor mijn lijf. Helaas heb ik dat echt nodig. Dat ging nu dus niet. En waar we de zorg delen voor ons mannetje kon dat nu natuurlijk ook niet. En ook dit trekt mijn lijf niet. En ook dat haat ik. Zondag had ik dus geen studietijd gehad in het weekend, was ik hartstikke moe en hield mijn lijf het steeds meer voor gezien. Ik had pijnscheuten en hij zeurde behoorlijk. En ik was zoooooo moe... En dat vind ik écht heel irritant. Want; ik zou mij toch gewoon een paar daagjes met mijn kind moeten kunnen redden? Tegelijk wist ik dat ik mijn werkweek zo echt niet in kon.

Opa en oma boden aan dat ik onze man wel kon komen brengen zodat ik even aan de studie kon. En waarom ook niet logeren? Hadden wij wellicht even kans op een gewone nacht (tenminste; als manlief er niet weer 26x uit moest voor het toilet). En waar dat zo ontzettend lief was aangeboden vond ik het ZO naar... Toch wist ik dat ik dit moest aanpakken. Ons mannetje is ontzettend thuis bij opa en oma dus voor hem is het alleen maar leuk. Opa was op maandag vrij en aangezien manlief zijn papadag ook niet ging redden maandag was dat meteen de oplossing voor maandag. Waarom dus niet. Ik pakte een koffer in en manlief kwam onze kleine vriend even een knuffel brengen. Daarna bracht ik smurf weg. Naar opa en oma. En waar ik nooit moeite heb om hem weg te brengen (ook niet voor logeren) vond ik het nu echt naar. Kutlijf. Deze reden is echt NIET tof! Stiekem toch wat tranen... Het voelt namelijk haast als aanstellerij. Waarom werkt mijn lijf niet gewoon een weekendje mee in zo'n geval? Waarom kan ik niet gewoon ons kind alleen hebben in het weekend?

Maar: ons kleine mannetje had het (natuurlijk!) naar zijn zin bij opa en oma. Opa en oma vonden het gezellig dat ons mannetje extra langs kwam en het logeren ging natuurlijk prima. Tegenwoordig komt hij 's nachts een paar keer maar even een speen brengen is dan voldoende en zelfs 's morgens rond 6en pikte hij opnieuw de speen van opa en sliep hij tot half acht! Dit ging dus prima. Natuurlijk. Ik sliep van 21:00 - 07:30u en ben maandag wat eerder gestopt met werken om de smurf weer op te halen en uitgebreid samen te kunnen spelen en knuffelen.

We hebben echt een heerlijk mannetje en hij doet het supergoed. Hij "kletst" volop, wandelt in hoog tempo langs de tafel en muur, staat soms even los (alleen als hij het niet door heeft, anders is het toch wel heel spannend) en heeft het verstoppertje spelen ontdekt. Hij gaat naast het (kamerhoog) gordijn staan, zwaait, loopt achter het gordijn, wacht tot jij zijn naam roept, haalt met een groots gebaar het gordijn aan de kant en maakt dan zo'n enorme triomfantelijke grijns dat je standaard moet lachen haha. Of: als papa op de bank zat, en onze smurf even niet kijkt en papa is ineens weg, dan heel fanatiek papa gaan zoeken. En lachen als hij hem gevonden heeft! Ook moet hij honderd keer op een dag op een stoeltje klimmen, gaan zitten, en dan er weer af.

Ik schreef tijden terug al dat ons mannetje ontdekt had dat hij een eigen mening had. Toen ging het voornamelijk over eten maar dat heeft hij vrij snel opgegeven omdat hij toch wel gek is van zijn eten (over het algemeen) dus koos hij eieren voor zijn geld en besloot hij dat eten toch wel de beste oplossing was. Een hele enkele keer moet hij 's avonds even proberen of hij niet iets anders kan krijgen maar na hooguit 2x omdraaien eet hij gewoon zijn bord leeg.

Vandaag bracht ik ons mannetje naar de opvang. Net als elke dinsdag. Toen ik hem ging halen vertelden ze mij dat hij weer eens nauwelijks gedronken had. Op dinsdag drinkt ons mannetje heel erg slecht. Geen idee hoe dat komt. De opvang dacht dat hij geen melk lust maar dat is zeker niet het geval. Diksap krijgt hij thuis ook, dus ook dit is niet het probleem. Ik denk zelf dat hij op de opvang te afgeleid is om te drinken. Op visite drinkt meneer namelijk ook nooit. Gelukkig drinkt hij verder thuis wel normaal dus ik maak me maar niet te druk. Op de opvang gaven ze aan dat als hij zijn beker kreeg hij hem resoluut aan de kant duwt. Als ze hem dan geen aandacht schenken en niet naar hem kijken neemt hij stiekem toch een paar slokken. Eigenwijs varkentje!

Verder kan ons mannetje heel ondeugend kijken. Nou ja; niet alleen kijken... Vandaag was er een moment dat er leidsters druk waren en er een leidster een baby zat te voeden op de bank. Onze man zat aan de andere kant van de groep te spelen en gooide op een gegeven moment een auto. Hij werd (terecht) aangesproken door de leidster. Meneer heeft door dat ze niet naar hem toe kan komen, kijkt haar aan, pakt de auto en oogcontact houdend smijt hij zo het autootje opnieuw weg. Wat een enorme ondeugd zeg!

Ik ben op dit soort momenten ZO benieuwd wat de toekomst gaat brengen... :-)

2015; schoon schip

2015. Een nieuw jaar is begonnen. Het nieuwe jaar is alweer op dag vier om precies te zijn. 2014 is voorbij en nee ik ga niet een lijstje maken met wat er allemaal is gebeurd het afgelopen jaar. Wel is dit voor mij een moment om wéér te bedenken dat ik het bloggen mis. Ik zou zo graag regelmatig willen schrijven maar op de één of andere manier lukt het vaak toch niet. Hoe komt dat toch? Ik heb heus wel eens een kwartiertje over om te schrijven dus "tijd te kort" zou geen geldige reden zijn. Met mijn werk en met onze gup gebeurd er ook genoeg dus "niets om over te schrijven" is ook niet waar. Ik heb dan ook echt geen flauw idee hoe het komt dat ik niet zo veel blog als dat ik zou willen. Ik blog namelijk niet omdat het 'moet' maar omdat ik het altijd al heerlijk heb gevonden van mij af te schrijven. Daarbij vind ik het leuk dat mensen die het interessant vinden mee kunnen lezen. Kom je tot; waarom dan een blog, dat is zo openbaar. Nou dat klopt. Daarom ook geen herkenbare foto's van manlief en zoonlief en ook geen namen van deze twee. Verder is het openbaar en dus aan ieder de vrijheid om wel of niet met mij mee te lezen. Vind je het niet leuk of niet interessant? Even goede vrienden!

Oud en nieuw is net achter de rug en dit hebben we voor het derde jaar op rij heerlijk in ons eigen huis gevierd. Deze keer met de buurtjes wat reuze gezellig was. We hadden gehoopt dat zoonlief door het vuurwerk heen zou slapen. 's Middags en 's avonds ging dit prima en in eerste instantie om middernacht ook. Om 00:15u werd meneer echter toch wakker en heb ik hem er even uitgehaald om samen met de andere kids bij de buurvrouw voor het raam het vuurwerk te kijken. Wat heeft ons mannetje zijn ogen uitgekeken! En wat vond ik het heerlijk om dit te zien! Echt hij bleef maar heen en weer kijken en lachen elke keer weer. Ik heb dan ook manlief even van buiten laten halen om mee te genieten. Want ja; sinds onze kleine smurf er is zijn wij burgerlijker geworden dan ooit. Ondanks de rare fratsen en lastige buien die ook ons kind heeft (ach dat maakt hem ook maar weer gewoon toch?) zijn wij nog steeds ontzettend verliefd op ons mannetje en is niets in de hele wereld belangrijker dan dat kleine frummeltje van ons.

Momenteel zijn we met de opruiming begonnen; de box is al verkocht en diverse kleertjes ook al. De borstkolf en dergelijke staat ook op marktplaats. En ja dan krijg je de vraag "willen jullie geen tweede?" of de opmerking "maar je weet toch nooit in de toekomst?". Nou nee; ook wij kunnen geen toekomst voorspellen. En of wij geen tweede willen? Nou laat ik het zo zeggen: als ik geen beperking had gehad, was hier in huis waarschijnlijk een tweede gekomen. Maar die beperking is er wel. En voordat we zwanger werden van zoonlief hebben we heel veel gepraat (en gehuild en ineens de man van de aanrijding weer een eikel genoemd) omdat het voor mij nogal onzeker was wat dit zou gaan doen met mijn lijf. Een zwangerschap is altijd een risico. Garanties heb je niet. En bij mij was de kans dan ook aanwezig dat ik er blijvend iets aan over zou houden. Of mijn rug nog slechter dan hij is. Of zelfs in een rolstoel. Op het laatst van de zwangerschap zat ik dit ook maar gelukkig was dit tijdelijk. Nu is het heel erg goed gegaan. De zwangerschap was zwaar maar ik had het met mijn lijf erger voor gesteld. En toch waren er momenten dat ik op de bank zat (3 meter van het toilet vandaan), heel nodig moest plassen en niet wist hoe ik daar moest komen. Hoe zou ik dit soort dingen moeten doen als er ook nog een kleine rondwandelt in huis? En; wat nou als het niet zo goed gaat als nu en wij toch voor een tweede gaan en mama dan in een rolstoel komt? Is dat het waard? Wij vinden van niet. Wij vinden dit risico te groot en durven dit geen tweede keer.
Ik wilde altijd graag mama worden. Dat ben ik.
Ik wilde heel graag mijn grote broer vernoemen. Dat hebben we gedaan.

We hebben een prachtige zoon die 90% van de tijd vrolijk is en vol grapjes. Supersociaal en een charmeur eerste klas. Is het dan zielig om enig kind te zijn? Ook daar hebben wij het heel veel over gehad. En we zijn tot de conclusie gekomen dat een enig kind niet perse alleen is. En dat wij er voor moeten waken dat zoonlief niet alleen is en de sociale kant die zo groot is, ook de kans geven zo groot te blijven. Daarom een dag in de week opvang, en daarnaast straks ook twee halve dagen peuterspeelzaal. Dan kan hij lekker samenspelen. Met het voornemen van een open huis houden voor hem waarbij vriendjes altijd welkom zijn om te komen spelen en logeren, de opvang, buurtkindjes en de peuterspeelzaal moeten we toch een eind komen.

Wij houden van ons mannetje. Ontzettend veel. En voor ons is dat genoeg. Wij zijn blij met hem en hij ook met ons (tenminste; dat lijkt zo haha). En we redden ons best. Met ons drietjes.

En dus is 2015 voor ons begonnen met het opruimen van de zolder. Schoon schip in huis en in ons hoofd. En hopelijk voor mij ook meer bloggen. :)