Vanmorgen mocht onze kleine man voor zijn 11-maandenconsult naar het consultatiebureau. Op maandag dus op papadag maar deze flexibel-werkende-mama kon een uurtje later beginnen en zo ook eventjes mee.
Voor de cijfertjes: inmiddels weegt hij 10,3kg en is hij 77,2cm lang. Najaar/ winter wordt maatje 80 dus! Verder alles helemaal prima. Hij doet keurig alles wat hij zou moeten doen behalve het zelf gaan zitten. In de kinderstoel zit hij echt wel een deel van zijn broodje keurig los maar zelf gaan zitten vindt hij niet interessant genoeg ofzo.
Met beide handjes een piepklein propje oppakken keurig tussen duim en wijsvinger was geen probleem. Tijgeren kan meneer voor- en achteruit. Kruipen hoefde hij nog niet te kunnen. Al snapt hij de kruiphouding al wel maar ploft dan gewoon weer op zijn buik voordat hij in beweging komt.
Wat betreft lengte en gewicht zit hij iets boven het gemiddelde wat op zich natuurlijk prima is. Wel keurig in verhouding. Helemaal top.
Zwaaien begint hij te oefenen. High-five snapt hij meestal. In zijn handjes klappen (en zelfs soms het; "op je boze bolletje allebei") lukt zonder problemen. Eigenlijk doet hij het gewoon hartstikke goed en moesten we ons vooral geen zorgen maken over het feit dat meneer nog niet zelf gaat zitten.
Waarschijnlijk vindt hij dat nu niet interessant genoeg. Het komt wel.
Pas als we achteruitgang zien of stilstand kunnen we een kinderfysiotherapeut op gaan zoeken voor eventueel ondersteuning maar nogmaals: we moesten ons nu geen zorgen maken.
Daarna kreeg meneer nog twee prikken. Eén is redelijk te doen maar die tweede is echt gemeen want dan weten ze wat er komt. ZO zielig is hij dan... Dikke tranen huilen maar ach eenmaal uit het hokje (want ja die ruimte is dan heel stom en de verpleegkundige waarmee hij de hele tijd heeft zitten sjansen is ineens HEEL gemeen!) is het ook vrij snel weer goed. Fantastisch om te zien dat hij dan al zo lelijk naar de verpleegkundige kan kijken omdat die ineens wel heel gemeen is...
Ach gelukkig is hij ook dat vrij snel weer vergeten :-)
Half november mag hij weer. Vandaag is hij lekker thuis bij papa. Lekker knuffelen.
maandag 18 augustus 2014
zondag 10 augustus 2014
Enerverend weekje...
Een enerverend weekje was het voor onze kleine man... Soms lijkt de ontwikkeling weken lang stil te staan en dan ineens zit meneer een paar dagen/ een week in een flow waarin hij alle nieuwe dingen lijkt op te zuigen en gaat het ineens heel snel! Voor slapen heeft onze man dan geen tijd want in plaats van dat hij nu met zijn 11 maanden gewoon twee slaapjes op een dag doet die minstens een uur duren, is hij na een half uur wakker. En ook al haal je hem niet meteen uit bed; dan ligt hij in bed te spelen/ kletsen maar slapen doet hij in ieder geval niet meer. En ja dan is hij dus heel veel aan het huilen overdag omdat hij harstikke moe is maar leg je hem dan in bed gaat hij gillen. Hard gillen. En huilen. Hard huilen. Dus ja met in ons hoofd "alles is een fase..." proberen we daar dan maar weer doorheen te komen...
Hoe dan ook; ons mannetje vindt nu écht gevoerd worden niet meer tof. Hij moet zelf eten. En zo niet dan gaan we huilen, met ons hoofd gooien, nee schudden, oogjes dichtknijpen en met zijn hand jouw hand aan de kant slaan. Hoezo een eigen willetje?
Verder had hij ineens door hoe hij achteruit moest tijgeren; kontje omhoog, hoog op de handjes en je dan afzetten; whoesh! En dat dan een paar keer achter elkaar.
En als je op de commode ligt, je iets in je handen krijgt en papa zegt "bal" dan ga je dat in je allerbeste baby-taal proberen na te zeggen. Net als zijn naam.
In de winkelwagen zit je nauwelijks meer gewoon 'zoals het hoort'. Het kan namelijk ook overdwars; één been door een gat, één been recht over het zitje en dan met je rug tegen de zijkant. Met één arm het handvat vast en met je andere arm het karretje achter je. (snap je het nog?) Omdat het kan.
Verstoppertje spelen is ook HEEL leuk. Je achter het gordijn verstoppen; mama die dan je naam roept en dan met een dikke grijns het gordijn aan de kant halen. En dat natuurlijk 300x achter elkaar.
Verder kan meneer nu zelf in zijn handjes klappen. Zodra wij "klap eens in je handjes, blij, blij, blij" gaan zingen verschijnt er een grijns op dat gezichtje en gaat hij in zijn handjes klappen. Nou ja; hij klapt met zijn ene handje op zijn andere haha. Heel schattig. Goed he?
Oh en af en toe probeert hij het zwaaien na te doen... Ja ja we zijn ineens weer een stuk verder!
Vanmiddag ging meneer om 13u naar bed. Kapot was hij. En om half vier (we hadden hem om half 2 even gehoord maar daarna was het weer stil) ben ik serieus gaan kijken of hij nog wel leefde... Kwart voor vier werd meneer wakker. Alsof hij al die weken ineens even in moest halen...
Het slapen overdag blijft een dingetje. Maar goed, verder is hij zich volop aan het ontwikkelen. Hij geniet van de "jaaaaa! goed zo!" die wij elke keer enthousiast roepen als hij iets nieuws doet. Zo had ik van de week een noppenpuzzel (je weet wel; een puzzel waarbij op elk stukje zo'n klein knopje zit). Ik pakte een stukje er uit bij het knopje en meneer deed het na. Ik zei; "jaaaaa! goedzo!!" en vervolgens moet elk stukje er uit waarbij hij elke keer als hij een knopje (keurig tussen wijsvinger en duim) oppakt; hij mij aan kijkt alsof hij wil zeggen; kijk mama goed he? :-)
Afgelopen zaterdag zijn we met hem naar mijn schoonouders op de camping geweest. Even een dagje vakantie. Heerlijk! Onze kleine man heeft genoten; er liepen in totaal 3 kleine hondjes op het grasveld dus er was reuze veel te kijken en te beleven. Harstikke leuk! En ja toen bleek dat ze er OOK nog een glijbaan hadden! Groot feest. Want een glijbaan is harstikke leuk. Tenminste; als hij er op zijn buik met zijn hoofd naar beneden af mag. Elke keer weer zie ik een grote grijns op mij af komen. Prachtig! Na het eten rond kwart voor zeven kakte hij in. Dus; avondfles, autoslaapzak aan en met speen en knuffel in de stoel. Lekker slapen. Tenminste... dat dachten wij... Want meneer moest echt de hele weg ALLES in de gaten houden. Hoe ontzettend moe hij ook was (hij heeft de hele weg geluid gemaakt); slapen kan echt niet als je alles in de gaten moet houden. En dus ging hij eenmaal thuis direct naar bed en viel hij daar als een blok in slaap. Logisch. Toen was het inmiddels 21u!!! Belachelijk laat...
Onze kleine smurf met zijn gekke fratsen...
Zaterdag was hij al weer 11 maanden oud. Nog even en hij is al weer 1.
Hoe dan ook; ons mannetje vindt nu écht gevoerd worden niet meer tof. Hij moet zelf eten. En zo niet dan gaan we huilen, met ons hoofd gooien, nee schudden, oogjes dichtknijpen en met zijn hand jouw hand aan de kant slaan. Hoezo een eigen willetje?
Verder had hij ineens door hoe hij achteruit moest tijgeren; kontje omhoog, hoog op de handjes en je dan afzetten; whoesh! En dat dan een paar keer achter elkaar.
En als je op de commode ligt, je iets in je handen krijgt en papa zegt "bal" dan ga je dat in je allerbeste baby-taal proberen na te zeggen. Net als zijn naam.
In de winkelwagen zit je nauwelijks meer gewoon 'zoals het hoort'. Het kan namelijk ook overdwars; één been door een gat, één been recht over het zitje en dan met je rug tegen de zijkant. Met één arm het handvat vast en met je andere arm het karretje achter je. (snap je het nog?) Omdat het kan.
Verstoppertje spelen is ook HEEL leuk. Je achter het gordijn verstoppen; mama die dan je naam roept en dan met een dikke grijns het gordijn aan de kant halen. En dat natuurlijk 300x achter elkaar.
Verder kan meneer nu zelf in zijn handjes klappen. Zodra wij "klap eens in je handjes, blij, blij, blij" gaan zingen verschijnt er een grijns op dat gezichtje en gaat hij in zijn handjes klappen. Nou ja; hij klapt met zijn ene handje op zijn andere haha. Heel schattig. Goed he?
Oh en af en toe probeert hij het zwaaien na te doen... Ja ja we zijn ineens weer een stuk verder!
Vanmiddag ging meneer om 13u naar bed. Kapot was hij. En om half vier (we hadden hem om half 2 even gehoord maar daarna was het weer stil) ben ik serieus gaan kijken of hij nog wel leefde... Kwart voor vier werd meneer wakker. Alsof hij al die weken ineens even in moest halen...
Het slapen overdag blijft een dingetje. Maar goed, verder is hij zich volop aan het ontwikkelen. Hij geniet van de "jaaaaa! goed zo!" die wij elke keer enthousiast roepen als hij iets nieuws doet. Zo had ik van de week een noppenpuzzel (je weet wel; een puzzel waarbij op elk stukje zo'n klein knopje zit). Ik pakte een stukje er uit bij het knopje en meneer deed het na. Ik zei; "jaaaaa! goedzo!!" en vervolgens moet elk stukje er uit waarbij hij elke keer als hij een knopje (keurig tussen wijsvinger en duim) oppakt; hij mij aan kijkt alsof hij wil zeggen; kijk mama goed he? :-)
Afgelopen zaterdag zijn we met hem naar mijn schoonouders op de camping geweest. Even een dagje vakantie. Heerlijk! Onze kleine man heeft genoten; er liepen in totaal 3 kleine hondjes op het grasveld dus er was reuze veel te kijken en te beleven. Harstikke leuk! En ja toen bleek dat ze er OOK nog een glijbaan hadden! Groot feest. Want een glijbaan is harstikke leuk. Tenminste; als hij er op zijn buik met zijn hoofd naar beneden af mag. Elke keer weer zie ik een grote grijns op mij af komen. Prachtig! Na het eten rond kwart voor zeven kakte hij in. Dus; avondfles, autoslaapzak aan en met speen en knuffel in de stoel. Lekker slapen. Tenminste... dat dachten wij... Want meneer moest echt de hele weg ALLES in de gaten houden. Hoe ontzettend moe hij ook was (hij heeft de hele weg geluid gemaakt); slapen kan echt niet als je alles in de gaten moet houden. En dus ging hij eenmaal thuis direct naar bed en viel hij daar als een blok in slaap. Logisch. Toen was het inmiddels 21u!!! Belachelijk laat...
Onze kleine smurf met zijn gekke fratsen...
Zaterdag was hij al weer 11 maanden oud. Nog even en hij is al weer 1.
maandag 4 augustus 2014
Rondje!
Tandje nummer 3 is nu echt door en ook tandje nummer 4 heeft zich gemeld. En kwijlen!!! Hij wordt na elk slaapje wakker met een nat achterhoofd en een hele kring op zijn bed... Overdag merk ik er nog niet heel veel van maar met zijn slapen dus des te meer...
Verder is onze grote vriend vandaag naar de opvang geweest (deze week en volgende week gaat hij twee dagen na elkaar naar de opvang wegens de vakantie van oma en heeft papa op donderdag papa-dag) en volgens zijn mentor heeft hij iets nieuws: op de grond liggen en zo hard mogelijk rondjes draaien. En lachen!! Dikke pret kan ons mannetje dan hebben haha
Momenteel zit hij in de kinderstoel en had hij einde-van-de-dag-inkak dus hij had (bij uitzondering) zijn speen. Af en toe smult hij een sperzieboontje met ons mee en als hij de speen in heeft dan kan hij hem vastpakken en uit zijn mond halen om wat te vertellen ("kaajkaajkaaj" of "peej" bijvoorbeeld) maar als hij een boontje heeft dan stopt hij die tegen zijn speen aan haha. Niet heel handig ;-)
Als je de speen uit zijn mond trekt stopt hij het boontje in zijn mond en peuzelt hem op. Heerlijk! Hij kan zo lekker eten...
Ook nieuw is dat meneer de kat steeds beter probeert te aaien. En de kat probeert het te pikken haha. Alleen is de staart nog een dingetje... De staart pak je namelijk gewoon met de volle hand en daar trek je aan. Zo hard mogelijk. Hmmm nog even oefenen mannetje...
Hij doet het zo goed onze man. Hij had vandaag een nieuwe leidster (oude bekende van mama) op de groep die zei; "wat hebben jullie een vrolijk mannetje! En wat heeft hij een guitig koppie".
Ja. Klopt. :-)
En we houden van hem. Heel veel.
We kunnen allebei op bepaalde momenten naar hem kijken en als hij dan op een bepaalde manier lacht/ kijkt/ eet/ kletst word je gewoon verliefd. Elke keer weer.
Verder is onze grote vriend vandaag naar de opvang geweest (deze week en volgende week gaat hij twee dagen na elkaar naar de opvang wegens de vakantie van oma en heeft papa op donderdag papa-dag) en volgens zijn mentor heeft hij iets nieuws: op de grond liggen en zo hard mogelijk rondjes draaien. En lachen!! Dikke pret kan ons mannetje dan hebben haha
Momenteel zit hij in de kinderstoel en had hij einde-van-de-dag-inkak dus hij had (bij uitzondering) zijn speen. Af en toe smult hij een sperzieboontje met ons mee en als hij de speen in heeft dan kan hij hem vastpakken en uit zijn mond halen om wat te vertellen ("kaajkaajkaaj" of "peej" bijvoorbeeld) maar als hij een boontje heeft dan stopt hij die tegen zijn speen aan haha. Niet heel handig ;-)
Als je de speen uit zijn mond trekt stopt hij het boontje in zijn mond en peuzelt hem op. Heerlijk! Hij kan zo lekker eten...
Ook nieuw is dat meneer de kat steeds beter probeert te aaien. En de kat probeert het te pikken haha. Alleen is de staart nog een dingetje... De staart pak je namelijk gewoon met de volle hand en daar trek je aan. Zo hard mogelijk. Hmmm nog even oefenen mannetje...
Hij doet het zo goed onze man. Hij had vandaag een nieuwe leidster (oude bekende van mama) op de groep die zei; "wat hebben jullie een vrolijk mannetje! En wat heeft hij een guitig koppie".
Ja. Klopt. :-)
En we houden van hem. Heel veel.
We kunnen allebei op bepaalde momenten naar hem kijken en als hij dan op een bepaalde manier lacht/ kijkt/ eet/ kletst word je gewoon verliefd. Elke keer weer.
woensdag 30 juli 2014
Eindelijk weer een berichtje
Deze blog heeft een tijdje stil gelegen.
Mijn excuses hiervoor! Eigenlijk heeft mijn hele blogland een tijd stil gelegen.
Onze man staat echter niet stil hoor!
Wat betreft eten krijgt hij tegenwoordig steeds meer stukjes en dit is allemaal geen probleem. Het liefst eet hij iets wat hij ZELF kan eten; gewoon een stukje op zijn blad en dan zelf pakken en zelf in je mond stoppen. Je ouders die je eten geven dat kan echt niet meer hoor... Ik ben tenslotte nu 10,5 maand oud en dat betekent dat ik alles ZELF kan. (nou ja; behalve een luier verschonen haha)
Conclusie is dat meneer er na het eten echt helemaal onder zit maar ach daar hebben we dan wel weer een douche voor. Hier zitten stukjes 'aardappeltonijnkoekjes' in zijn haar (en op zijn shirt, gezicht, slab, armen, handjes, stoel, grond, enz.).
Mama's fiets is helemaal omgetoverd tot echte mama-fiets: compleet met buggydrager (en buggy):
Een brandweersirene (gekregen van opa die vroeger brandweerman was)
En een eigen stuur zodat onze kleine man niet elke keer mijn stuur hoeft te stelen. Onze kleine man vindt het fantastisch op de fiets maar wilde graag het stuur vast houden. Hij kon echt je hand pakken en aan de kant doen om maar een plek te veroveren haha
Mijn excuses hiervoor! Eigenlijk heeft mijn hele blogland een tijd stil gelegen.
Onze man staat echter niet stil hoor!
Wat betreft eten krijgt hij tegenwoordig steeds meer stukjes en dit is allemaal geen probleem. Het liefst eet hij iets wat hij ZELF kan eten; gewoon een stukje op zijn blad en dan zelf pakken en zelf in je mond stoppen. Je ouders die je eten geven dat kan echt niet meer hoor... Ik ben tenslotte nu 10,5 maand oud en dat betekent dat ik alles ZELF kan. (nou ja; behalve een luier verschonen haha)
Conclusie is dat meneer er na het eten echt helemaal onder zit maar ach daar hebben we dan wel weer een douche voor. Hier zitten stukjes 'aardappeltonijnkoekjes' in zijn haar (en op zijn shirt, gezicht, slab, armen, handjes, stoel, grond, enz.).
Het gaat goed met onze man. Hij is over het algemeen vrolijk en heeft het tijgeren al een tijdje onder de knie. Verder is hij volop aan het ontdekken waarbij vooral deuren erg leuk zijn om constant open en dicht te doen.
Wat betreft slapen is meneer een kind wat totaal NIET volgens 'de boekjes' gaat want overdag zijn het nog steeds (vroege en) korte slaapjes in tegenstelling tot bij de kinderopvang waar hij zo 2x zo lang slaapt! Nou ja; zoals ik al zei; over het algemeen is het nog steeds een vrolijk mannetje dus ach waar maken we ons druk om?
Deze mama is druk met solliciteren tegenwoordig aangezien ik vanwege bedrijfseconomische redenen vanaf januari geen baan meer heb. Gelukkig is het nog geen januari dus we hebben nog even tijd om te zoeken. Vooral ondertussen genieten van ons mannetje die zo enorm hard groeit.
Vanochtend voelde ik tandje nummer 3! Ik dacht; onze man houdt het tot zijn 18e bij zijn twee ondertandjes maar blijkbaar komt er toch meer haha
Inmiddels hoor ik de babyfoon weer dus ik ga de kleine smurf uit bed halen en dan gaan we nog maar even fietsen voordat het gaat regenen vandaag....
Fijne dag iedereen!
maandag 16 juni 2014
Vaderdag & oogziekenhuis
Afgelopen zondag had manlief zijn eerste Vaderdag en aangezien onze kleine man naar een kinderdagverblijf gaat, had hij een kadootje geknutseld. Superleuk!
Vaderdag (en Moederdag) betekent bij ons: de kleine man in ons grote bed, de knutsel in ontvangst nemen en een ontbijtje krijgen. Heerlijk!
's Middags maakten we lunch bij mijn vader en 's avonds koken bij schoonvader; kon onze man met beide opa's knuffelen, en zo was Vaderdag weer zo voorbij. Het weekend sloten we af met een spelletje met de buurtjes.
Vandaag hadden we de nieuwe afspraak bij het oogziekenhuis omdat ons mannetje nog steeds een vies oogje blijft houden. Ik begon mijn werkdag vroeger en nam tussendoor iets vrij zodat ik deze keer ook mee kon op verzoek van manlief. Achteraf stonden we binnen een half uur weer terug bij onze auto en dachten we allebei dat dit best telefonisch had gekund. Maar goed; de dokter heeft hem weer even gezien.
Ze vertelde dat bij baby's de traanbuis in het begin klein en nauw is en dat dit vanzelf meegroeit. Omdat het ene oogje over is en het andere oogje echt nog niet moet deze toch open gespoten worden. Dit kan niet anders dan onder narcose. Ik mocht naar de balie om een afspraak hiervoor te maken maar dit kon niet in het oogziekenhuis waar we waren want zij hebben geen narcoseprogramma's.
Bij de balie werd mij vertelt dat er deze maand al een narcoseprogramma geweest was (dit schijnt eens per maand te zijn) en dat er in juli en augustus geen één is in verband met de vakanties (pffff bestaat dat nog?!). Ze zou ons op de lijst zetten en dan hadden we kans dat we in september aan de beurt waren. Tenzij er al te veel mensen op stonden (dit kon zij dan weer niet zien) en dan zou het oktober worden. Dat duurt nog lang! Ben wel blij dat ze nu wat willen gaan doen maar ik had niet verwacht dat we nu weer zo lang moesten wachten...
Ik ben natuurlijk vrij om te gaan en staan waar ik wil dus behalve waar zij mij heen willen sturen zijn er vanuit onze woonplaats nog twee ziekenhuizen goed te berijden dus die ga ik bellen om te vragen of ik bij hen sneller terecht kan. Het oogziekenhuis heeft al toegezegd als ik dat doorgeef dan alles door te willen sturen.
En anders is het dus nog 3 of 4 maanden wachten...
's Middags maakten we lunch bij mijn vader en 's avonds koken bij schoonvader; kon onze man met beide opa's knuffelen, en zo was Vaderdag weer zo voorbij. Het weekend sloten we af met een spelletje met de buurtjes.
Vandaag hadden we de nieuwe afspraak bij het oogziekenhuis omdat ons mannetje nog steeds een vies oogje blijft houden. Ik begon mijn werkdag vroeger en nam tussendoor iets vrij zodat ik deze keer ook mee kon op verzoek van manlief. Achteraf stonden we binnen een half uur weer terug bij onze auto en dachten we allebei dat dit best telefonisch had gekund. Maar goed; de dokter heeft hem weer even gezien.
Ze vertelde dat bij baby's de traanbuis in het begin klein en nauw is en dat dit vanzelf meegroeit. Omdat het ene oogje over is en het andere oogje echt nog niet moet deze toch open gespoten worden. Dit kan niet anders dan onder narcose. Ik mocht naar de balie om een afspraak hiervoor te maken maar dit kon niet in het oogziekenhuis waar we waren want zij hebben geen narcoseprogramma's.
Bij de balie werd mij vertelt dat er deze maand al een narcoseprogramma geweest was (dit schijnt eens per maand te zijn) en dat er in juli en augustus geen één is in verband met de vakanties (pffff bestaat dat nog?!). Ze zou ons op de lijst zetten en dan hadden we kans dat we in september aan de beurt waren. Tenzij er al te veel mensen op stonden (dit kon zij dan weer niet zien) en dan zou het oktober worden. Dat duurt nog lang! Ben wel blij dat ze nu wat willen gaan doen maar ik had niet verwacht dat we nu weer zo lang moesten wachten...
Ik ben natuurlijk vrij om te gaan en staan waar ik wil dus behalve waar zij mij heen willen sturen zijn er vanuit onze woonplaats nog twee ziekenhuizen goed te berijden dus die ga ik bellen om te vragen of ik bij hen sneller terecht kan. Het oogziekenhuis heeft al toegezegd als ik dat doorgeef dan alles door te willen sturen.
En anders is het dus nog 3 of 4 maanden wachten...
maandag 9 juni 2014
9 maanden...
9 maanden zwanger; 9 maanden ontzwangeren
Vandaag is het 09-06-2014 en dat betekent dat onze kleine man vandaag 9 maanden oud is.
Hij overdenkt zelf even de afgelopen maanden...:
Het gaat goed! Na hele gekke koortspieken (en een dal die ik wel eng vond) ging het de afgelopen week erg goed met onze kleine man. Gelukkig maar! We hebben een heerlijk weekend gehouden met even een vakantiedag op de camping bij opa en oma en vandaag in het badje in de tuin en fietsen in de zon.
Alleen slapen is wel lastig met dit weer. Onze kleine man heeft ERG graag zijn slaapzak aan; anders slaapt hij niet. Nu heb ik wel een dunne slaapzak maar dan nog is dat best warm. Dus alles uit (nou ja; behalve de luier) en de slaapzak aan en dan in bed. Vanavond duurde het eventjes voordat dit toch oké was (alles boven staat nu open; de ramen, de deuren, enz. en daardoor is het weer licht en dat is ook wat lastig maar minder erg dan warm). Ons mannetje wordt met de warmte echt DRIJFnat. Nou ja; zweten kan hij in ieder geval :-) Dat is goed. Ach en mama (ik dus) slaapt ook niet zonder deken (of in ieder geval iets over mij heen) en ook ik zweet heel snel...
Een beetje een gekke week deze week met deze vrije maandag.
Zondag is het vaderdag; onze man heeft zijn knutsel allang in huis (en ik ben heel benieuwd haha) en maandag gaan we met ons 3en naar het oogziekenhuis want dat groene oogje is er nog steeds...
Fijne week in ieder geval iedereen!!!
vrijdag 30 mei 2014
Entingen
Vandaag was ik vrij. En er stond eigenlijk maar één ding op de planning: Joris moest zijn jaarlijkse entingen. "Vroeger" ging dat zo: Joris 's morgens zo vroeg mogelijk naar buiten, duimen dat hij op tijd weer binnen was, iets voordat je weg moest mikte je een snoepje in de bench, Joris gaat daar op af, deurtje dicht, bench in de auto, even prik halen waarbij Joris lag te spinnen op de tafel bij de dierenarts en hop weer naar huis.
Tegenwoordig gaat dat er iets anders aan toe...
De afspraak gemaakt om 11:20u. Deze tijd is Joris buiten geweest en weer terug binnen (normaal gesproken) en is zoonlief wakker (normaal gesproken). Topplanning. Toch?
Oké. 's Morgens vroeg; Joris naar buiten. Met 2 minuten is hij weer binnen. Dat gaat goed. Je hoopt dat zoonlief rond 9u gaat slapen en dan een uur slaapt (minimaal; liefst iets langer) zodat hij nog wakker (en gezellig) is om 11:20u. Helaas bedacht meneer dat hij na 45 minuten echt uitgeslapen was. Hmm dat wordt spannend. Joris wilde rond 9u weer naar buiten. Twijfel.. Wel of niet? Uiteindelijk toch maar even naar buiten in de hoop dat hij ook nu weer snel terug is. Gelukkig was dit zo. Je geeft zoonlief drinken en wat te eten en gaat gezellig met hem spelen. Rond 11u is meneer moe. Ja daar waren we al bang voor maar ja nu kan het niet meer...
Kind met een rijstwafel in de wipper. Snotneus afvegen. Uit de schuur de wandelwagen pakken, wandelwagen inklappen, wiel er af, achterin de auto. Snoetenpoetsers in je tas mikken, kattenpaspoort opzoeken, kattensnoepje in de bench mikken. Snotneus afvegen. Helaas daar trapt Joris niet meer in. Oké dan met iets meer dwang Joris in de bench. Deur dicht. Zoonlief jas aan, nog een keer snotneus afvegen. Zoonlief in de autostoel, kat in de auto, tas niet vergeten. Deur op slot, in de auto stappen. In de auto begint Joris wat bang te "klagen" (ik had hem niets verteld over de prikken haha). Daar aangekomen is een plekje vlak voor de deur maar ja zoonlief loopt nog niet dus we parkeren 3 meter van de deur, gooien eerst de achterbak open. Kinderwagen er uit, wiel er terug onder, zoonlief uit de auto, in de wagen, tas in de wagen, kat uit de auto, auto op slot. 3 meter lopen met in één hand de bench en met de andere hand de kinderwagen duwend. Hmmm hoe doe je dan de deur open van de kliniek??? Gelukkig staat er binnen iemand die lief de deur open doet en met één hand probeer je de wagen de bocht om te duwen. Oké we zitten. Gelukkig is zoonlief voldoende afgeleid door alles om hem heen.
"Joris mag komen!" Oké daar gaat hij weer: kat in één hand, wagen duwen met de andere hand, een piepklein hokje in manoeuvreren waar precies de wagen kan staan naast de behandeltafel (serieus; er komen toch wel vaker moeders met hun kind?!). Zoonlief met gezicht naar de behandeltafel, deurtje open van de bench. Joris kruipt zo ver mogelijk achterin en zelfs met de bench ongeveer op zijn kop gaan alle poten op de rem en gaat hij echt NIET meewerken. Zoonlief even zijn speelgoed terug geven. Alle knopjes open, deksel van de bench af zodat de dierenarts zijn werk kan doen. Terwijl Joris zijn bekje gecontroleerd wordt, zijn hartje geluisterd wordt en de prik er in gejast wordt geef je nog een keer zoonlief zijn speelgoed terug en klets je tegen hem terwijl je ook Joris probeert rustig te houden door tegen hem te praten. Na een wormentablet is het klaar. Oké deksel er op, alle knopjes er weer goed op en dicht, deurtje er in en dicht, speelgoed nog een keer terug aan zoonlief (geloof me; het hangt aan een ketting maar om die omhoog te trekken is iets wat hij nog niet bedacht heeft). Dan alles weer uit het piepkleine kamertje manoeuvreren en de bocht om. Daar Joris op een stoel en zoonlief in de wagen er naast die uitzicht had op een grote hond en dat reuze interessant vond. Ik betaal ondertussen de rekening en terwijl Joris begint te klagen vermaakt zoonlief zich prima.
Dan bedenkt de assistente gelukkig om de deur voor mij open te houden. We lopen weer 3 meter, ik stop Joris in de auto en ondertussen gaat zoonlief huilen omdat mama uit beeld is. Deur dicht, zoonlief geruststellen, zoonlief in de autostoel, gordels dicht en deur dicht. Wagen inklappen, wiel er af, in de auto, klep dicht en naar huis.
Pffff man wat een onderneming hahaha
Maar: Joris kan er weer een jaar tegen aan en zoonlief heeft zich prima gehouden bij de dierenarts! Toppers die twee :-)
Ondanks dat die hele wagen-onderneming zo zinloos voelt voor 3 meter was dit toch echt de oplossing. Best trots dat het nog zo soepeltjes ging allemaal. Alles gaat gewoon anders nu. En dat is prima. Want wij hebben een fantastische zoon. En ondanks dat zeur-uur 's avonds en dat deze neuroot-ouders niet meer kunnen plannen; is het verder een makkelijk kereltje en zijn wij supertrots op hem. Nu nog stoppen met het spugen.... Is zo naar voor hem zelf....
T arme manneke. Schatje.
Tegenwoordig gaat dat er iets anders aan toe...
De afspraak gemaakt om 11:20u. Deze tijd is Joris buiten geweest en weer terug binnen (normaal gesproken) en is zoonlief wakker (normaal gesproken). Topplanning. Toch?
Oké. 's Morgens vroeg; Joris naar buiten. Met 2 minuten is hij weer binnen. Dat gaat goed. Je hoopt dat zoonlief rond 9u gaat slapen en dan een uur slaapt (minimaal; liefst iets langer) zodat hij nog wakker (en gezellig) is om 11:20u. Helaas bedacht meneer dat hij na 45 minuten echt uitgeslapen was. Hmm dat wordt spannend. Joris wilde rond 9u weer naar buiten. Twijfel.. Wel of niet? Uiteindelijk toch maar even naar buiten in de hoop dat hij ook nu weer snel terug is. Gelukkig was dit zo. Je geeft zoonlief drinken en wat te eten en gaat gezellig met hem spelen. Rond 11u is meneer moe. Ja daar waren we al bang voor maar ja nu kan het niet meer...
Kind met een rijstwafel in de wipper. Snotneus afvegen. Uit de schuur de wandelwagen pakken, wandelwagen inklappen, wiel er af, achterin de auto. Snoetenpoetsers in je tas mikken, kattenpaspoort opzoeken, kattensnoepje in de bench mikken. Snotneus afvegen. Helaas daar trapt Joris niet meer in. Oké dan met iets meer dwang Joris in de bench. Deur dicht. Zoonlief jas aan, nog een keer snotneus afvegen. Zoonlief in de autostoel, kat in de auto, tas niet vergeten. Deur op slot, in de auto stappen. In de auto begint Joris wat bang te "klagen" (ik had hem niets verteld over de prikken haha). Daar aangekomen is een plekje vlak voor de deur maar ja zoonlief loopt nog niet dus we parkeren 3 meter van de deur, gooien eerst de achterbak open. Kinderwagen er uit, wiel er terug onder, zoonlief uit de auto, in de wagen, tas in de wagen, kat uit de auto, auto op slot. 3 meter lopen met in één hand de bench en met de andere hand de kinderwagen duwend. Hmmm hoe doe je dan de deur open van de kliniek??? Gelukkig staat er binnen iemand die lief de deur open doet en met één hand probeer je de wagen de bocht om te duwen. Oké we zitten. Gelukkig is zoonlief voldoende afgeleid door alles om hem heen.
"Joris mag komen!" Oké daar gaat hij weer: kat in één hand, wagen duwen met de andere hand, een piepklein hokje in manoeuvreren waar precies de wagen kan staan naast de behandeltafel (serieus; er komen toch wel vaker moeders met hun kind?!). Zoonlief met gezicht naar de behandeltafel, deurtje open van de bench. Joris kruipt zo ver mogelijk achterin en zelfs met de bench ongeveer op zijn kop gaan alle poten op de rem en gaat hij echt NIET meewerken. Zoonlief even zijn speelgoed terug geven. Alle knopjes open, deksel van de bench af zodat de dierenarts zijn werk kan doen. Terwijl Joris zijn bekje gecontroleerd wordt, zijn hartje geluisterd wordt en de prik er in gejast wordt geef je nog een keer zoonlief zijn speelgoed terug en klets je tegen hem terwijl je ook Joris probeert rustig te houden door tegen hem te praten. Na een wormentablet is het klaar. Oké deksel er op, alle knopjes er weer goed op en dicht, deurtje er in en dicht, speelgoed nog een keer terug aan zoonlief (geloof me; het hangt aan een ketting maar om die omhoog te trekken is iets wat hij nog niet bedacht heeft). Dan alles weer uit het piepkleine kamertje manoeuvreren en de bocht om. Daar Joris op een stoel en zoonlief in de wagen er naast die uitzicht had op een grote hond en dat reuze interessant vond. Ik betaal ondertussen de rekening en terwijl Joris begint te klagen vermaakt zoonlief zich prima.
Dan bedenkt de assistente gelukkig om de deur voor mij open te houden. We lopen weer 3 meter, ik stop Joris in de auto en ondertussen gaat zoonlief huilen omdat mama uit beeld is. Deur dicht, zoonlief geruststellen, zoonlief in de autostoel, gordels dicht en deur dicht. Wagen inklappen, wiel er af, in de auto, klep dicht en naar huis.
Pffff man wat een onderneming hahaha
Maar: Joris kan er weer een jaar tegen aan en zoonlief heeft zich prima gehouden bij de dierenarts! Toppers die twee :-)
Ondanks dat die hele wagen-onderneming zo zinloos voelt voor 3 meter was dit toch echt de oplossing. Best trots dat het nog zo soepeltjes ging allemaal. Alles gaat gewoon anders nu. En dat is prima. Want wij hebben een fantastische zoon. En ondanks dat zeur-uur 's avonds en dat deze neuroot-ouders niet meer kunnen plannen; is het verder een makkelijk kereltje en zijn wij supertrots op hem. Nu nog stoppen met het spugen.... Is zo naar voor hem zelf....
T arme manneke. Schatje.
Abonneren op:
Posts (Atom)