Eindelijk weer een berichtje

Deze blog heeft een tijdje stil gelegen.
Mijn excuses hiervoor! Eigenlijk heeft mijn hele blogland een tijd stil gelegen.

Onze man staat echter niet stil hoor!
Wat betreft eten krijgt hij tegenwoordig steeds meer stukjes en dit is allemaal geen probleem. Het liefst eet hij iets wat hij ZELF kan eten; gewoon een stukje op zijn blad en dan zelf pakken en zelf in je mond stoppen. Je ouders die je eten geven dat kan echt niet meer hoor... Ik ben tenslotte nu 10,5 maand oud en dat betekent dat ik alles ZELF kan. (nou ja; behalve een luier verschonen haha)
Conclusie is dat meneer er na het eten echt helemaal onder zit maar ach daar hebben we dan wel weer een douche voor. Hier zitten stukjes 'aardappeltonijnkoekjes' in zijn haar (en op zijn shirt, gezicht, slab, armen, handjes, stoel, grond, enz.).

 Mama's fiets is helemaal omgetoverd tot echte mama-fiets: compleet met buggydrager (en buggy):

 Een brandweersirene (gekregen van opa die vroeger brandweerman was)

 En een eigen stuur zodat onze kleine man niet elke keer mijn stuur hoeft te stelen. Onze kleine man vindt het fantastisch op de fiets maar wilde graag het stuur vast houden. Hij kon echt je hand pakken en aan de kant doen om maar een plek te veroveren haha

Het gaat goed met onze man. Hij is over het algemeen vrolijk en heeft het tijgeren al een tijdje onder de knie. Verder is hij volop aan het ontdekken waarbij vooral deuren erg leuk zijn om constant open en dicht te doen.

 

Wat betreft slapen is meneer een kind wat totaal NIET volgens 'de boekjes' gaat want overdag zijn het nog steeds (vroege en) korte slaapjes in tegenstelling tot bij de kinderopvang waar hij zo 2x zo lang slaapt! Nou ja; zoals ik al zei; over het algemeen is het nog steeds een vrolijk mannetje dus ach waar maken we ons druk om?

 

Deze mama is druk met solliciteren tegenwoordig aangezien ik vanwege bedrijfseconomische redenen vanaf januari geen baan meer heb. Gelukkig is het nog geen januari dus we hebben nog even tijd om te zoeken. Vooral ondertussen genieten van ons mannetje die zo enorm hard groeit.

 

Vanochtend voelde ik tandje nummer 3! Ik dacht; onze man houdt het tot zijn 18e bij zijn twee ondertandjes maar blijkbaar komt er toch meer haha

 

Inmiddels hoor ik de babyfoon weer dus ik ga de kleine smurf uit bed halen en dan gaan we nog maar even fietsen voordat het gaat regenen vandaag....

 

Fijne dag iedereen!

Vaderdag & oogziekenhuis

Afgelopen zondag had manlief zijn eerste Vaderdag en aangezien onze kleine man naar een kinderdagverblijf gaat, had hij een kadootje geknutseld. Superleuk!

Vaderdag (en Moederdag) betekent bij ons: de kleine man in ons grote bed, de knutsel in ontvangst nemen en een ontbijtje krijgen. Heerlijk!
's Middags maakten we lunch bij mijn vader en 's avonds koken bij schoonvader; kon onze man met beide opa's knuffelen, en zo was Vaderdag weer zo voorbij. Het weekend sloten we af met een spelletje met de buurtjes.

Vandaag hadden we de nieuwe afspraak bij het oogziekenhuis omdat ons mannetje nog steeds een vies oogje blijft houden. Ik begon mijn werkdag vroeger en nam tussendoor iets vrij zodat ik deze keer ook mee kon op verzoek van manlief. Achteraf stonden we binnen een half uur weer terug bij onze auto en dachten we allebei dat dit best telefonisch had gekund. Maar goed; de dokter heeft hem weer even gezien.

Ze vertelde dat bij baby's de traanbuis in het begin klein en nauw is en dat dit vanzelf meegroeit. Omdat het ene oogje over is en het andere oogje echt nog niet moet deze toch open gespoten worden. Dit kan niet anders dan onder narcose. Ik mocht naar de balie om een afspraak hiervoor te maken maar dit kon niet in het oogziekenhuis waar we waren want zij hebben geen narcoseprogramma's.

Bij de balie werd mij vertelt dat er deze maand al een narcoseprogramma geweest was (dit schijnt eens per maand te zijn) en dat er in juli en augustus geen één is in verband met de vakanties (pffff bestaat dat nog?!). Ze zou ons op de lijst zetten en dan hadden we kans dat we in september aan de beurt waren. Tenzij er al te veel mensen op stonden (dit kon zij dan weer niet zien) en dan zou het oktober worden. Dat duurt nog lang! Ben wel blij dat ze nu wat willen gaan doen maar ik had niet verwacht dat we nu weer zo lang moesten wachten...

Ik ben natuurlijk vrij om te gaan en staan waar ik wil dus behalve waar zij mij heen willen sturen zijn er vanuit onze woonplaats nog twee ziekenhuizen goed te berijden dus die ga ik bellen om te vragen of ik bij hen sneller terecht kan. Het oogziekenhuis heeft al toegezegd als ik dat doorgeef dan alles door te willen sturen.

En anders is het dus nog 3 of 4 maanden wachten...

9 maanden...

9 maanden zwanger; 9 maanden ontzwangeren

Op bovenstaande foto was ik 37 weken zwanger. Mijn laatste dikkebuikenfoto. Onze man is met 38 weken geboren.

Vandaag is het 09-06-2014 en dat betekent dat onze kleine man vandaag 9 maanden oud is.

Hij overdenkt zelf even de afgelopen maanden...:

Het gaat goed! Na hele gekke koortspieken (en een dal die ik wel eng vond) ging het de afgelopen week erg goed met onze kleine man. Gelukkig maar! We hebben een heerlijk weekend gehouden met even een vakantiedag op de camping bij opa en oma en vandaag in het badje in de tuin en fietsen in de zon.
Alleen slapen is wel lastig met dit weer. Onze kleine man heeft ERG graag zijn slaapzak aan; anders slaapt hij niet. Nu heb ik wel een dunne slaapzak maar dan nog is dat best warm. Dus alles uit (nou ja; behalve de luier) en de slaapzak aan en dan in bed. Vanavond duurde het eventjes voordat dit toch oké was (alles boven staat nu open; de ramen, de deuren, enz. en daardoor is het weer licht en dat is ook wat lastig maar minder erg dan warm). Ons mannetje wordt met de warmte echt DRIJFnat. Nou ja; zweten kan hij in ieder geval :-) Dat is goed. Ach en mama (ik dus) slaapt ook niet zonder deken (of in ieder geval iets over mij heen) en ook ik zweet heel snel...

Een beetje een gekke week deze week met deze vrije maandag.
Zondag is het vaderdag; onze man heeft zijn knutsel allang in huis (en ik ben heel benieuwd haha) en maandag gaan we met ons 3en naar het oogziekenhuis want dat groene oogje is er nog steeds...

Fijne week in ieder geval iedereen!!!

Entingen

Vandaag was ik vrij. En er stond eigenlijk maar één ding op de planning: Joris moest zijn jaarlijkse entingen. "Vroeger" ging dat zo: Joris 's morgens zo vroeg mogelijk naar buiten, duimen dat hij op tijd weer binnen was, iets voordat je weg moest mikte je een snoepje in de bench, Joris gaat daar op af, deurtje dicht, bench in de auto, even prik halen waarbij Joris lag te spinnen op de tafel bij de dierenarts en hop weer naar huis.

Tegenwoordig gaat dat er iets anders aan toe...
De afspraak gemaakt om 11:20u. Deze tijd is Joris buiten geweest en weer terug binnen (normaal gesproken) en is zoonlief wakker (normaal gesproken). Topplanning. Toch?

Oké. 's Morgens vroeg; Joris naar buiten. Met 2 minuten is hij weer binnen. Dat gaat goed. Je hoopt dat zoonlief rond 9u gaat slapen en dan een uur slaapt (minimaal; liefst iets langer) zodat hij nog wakker (en gezellig) is om 11:20u. Helaas bedacht meneer dat hij na 45 minuten echt uitgeslapen was. Hmm dat wordt spannend. Joris wilde rond 9u weer naar buiten. Twijfel.. Wel of niet? Uiteindelijk toch maar even naar buiten in de hoop dat hij ook nu weer snel terug is. Gelukkig was dit zo. Je geeft zoonlief drinken en wat te eten en gaat gezellig met hem spelen. Rond 11u is meneer moe. Ja daar waren we al bang voor maar ja nu kan het niet meer...

Kind met een rijstwafel in de wipper. Snotneus afvegen. Uit de schuur de wandelwagen pakken, wandelwagen inklappen, wiel er af, achterin de auto. Snoetenpoetsers in je tas mikken, kattenpaspoort opzoeken, kattensnoepje in de bench mikken. Snotneus afvegen. Helaas daar trapt Joris niet meer in. Oké dan met iets meer dwang Joris in de bench. Deur dicht. Zoonlief jas aan, nog een keer snotneus afvegen. Zoonlief in de autostoel, kat in de auto, tas niet vergeten. Deur op slot, in de auto stappen. In de auto begint Joris wat bang te "klagen" (ik had hem niets verteld over de prikken haha). Daar aangekomen is een plekje vlak voor de deur maar ja zoonlief loopt nog niet dus we parkeren 3 meter van de deur, gooien eerst de achterbak open. Kinderwagen er uit, wiel er terug onder, zoonlief uit de auto, in de wagen, tas in de wagen, kat uit de auto, auto op slot. 3 meter lopen met in één hand de bench en met de andere hand de kinderwagen duwend. Hmmm hoe doe je dan de deur open van de kliniek??? Gelukkig staat er binnen iemand die lief de deur open doet en met één hand probeer je de wagen de bocht om te duwen. Oké we zitten. Gelukkig is zoonlief voldoende afgeleid door alles om hem heen.
"Joris mag komen!" Oké daar gaat hij weer: kat in één hand, wagen duwen met de andere hand, een piepklein hokje in manoeuvreren waar precies de wagen kan staan naast de behandeltafel (serieus; er komen toch wel vaker moeders met hun kind?!). Zoonlief met gezicht naar de behandeltafel, deurtje open van de bench. Joris kruipt zo ver mogelijk achterin en zelfs met de bench ongeveer op zijn kop gaan alle poten op de rem en gaat hij echt NIET meewerken. Zoonlief even zijn speelgoed terug geven. Alle knopjes open, deksel van de bench af zodat de dierenarts zijn werk kan doen. Terwijl Joris zijn bekje gecontroleerd wordt, zijn hartje geluisterd wordt en de prik er in gejast wordt geef je nog een keer zoonlief zijn speelgoed terug en klets je tegen hem terwijl je ook Joris probeert rustig te houden door tegen hem te praten. Na een wormentablet is het klaar. Oké deksel er op, alle knopjes er weer goed op en dicht, deurtje er in en dicht, speelgoed nog een keer terug aan zoonlief (geloof me; het hangt aan een ketting maar om die omhoog te trekken is iets wat hij nog niet bedacht heeft). Dan alles weer uit het piepkleine kamertje manoeuvreren en de bocht om. Daar Joris op een stoel en zoonlief in de wagen er naast die uitzicht had op een grote hond en dat reuze interessant vond. Ik betaal ondertussen de rekening en terwijl Joris begint te klagen vermaakt zoonlief zich prima.

Dan bedenkt de assistente gelukkig om de deur voor mij open te houden. We lopen weer 3 meter, ik stop Joris in de auto en ondertussen gaat zoonlief huilen omdat mama uit beeld is. Deur dicht, zoonlief geruststellen, zoonlief in de autostoel, gordels dicht en deur dicht. Wagen inklappen, wiel er af, in de auto, klep dicht en naar huis.

Pffff man wat een onderneming hahaha

Maar: Joris kan er weer een jaar tegen aan en zoonlief heeft zich prima gehouden bij de dierenarts! Toppers die twee :-)

Ondanks dat die hele wagen-onderneming zo zinloos voelt voor 3 meter was dit toch echt de oplossing. Best trots dat het nog zo soepeltjes ging allemaal. Alles gaat gewoon anders nu. En dat is prima. Want wij hebben een fantastische zoon. En ondanks dat zeur-uur 's avonds en dat deze neuroot-ouders niet meer kunnen plannen; is het verder een makkelijk kereltje en zijn wij supertrots op hem. Nu nog stoppen met het spugen.... Is zo naar voor hem zelf....
T arme manneke. Schatje.

**ucheuche** *hatsJOE*

Het gaat best goed met ons mannetje. Hij groeit als kool; het is echt een lang end!

Laatst die paar dagen met het mooie weer hebben we daar lekker van genoten en heerlijk buiten gespeeld:

Verder is ons mannetje bevorderd van groep 0 (de maxicosi) naar groep 1; de autostoel. Gezien mijn rugklachten hebben we gekozen voor de enige draaibare stoel:

https://www.youtube.com/watch?v=wVVjIkGaNlQ
In eerste instantie vond ons mannetje het wat gek maar al heel snel zat hij te grijnzen en te kletsen in de stoel want; nu kan hij veel meer kijken buiten EN kan hij mama zien! Boven mijn achteruitkijkspiegel hangt een extra spiegeltje waarmee ik naar ons mannetje kan kijken en hij dus ook naar mij. En dat heeft hij door! Al is het wel gek dat je de achterkant van mama ziet en dat ze tegelijk ook achter dat raampje zit maar dan andersom. Heel raar...

Afgelopen weekend had ons mannetje weer koorts. Ik zeg weer omdat dit de laatste tijd zo ongeveer elke maand gebeurt. En nee; hij krijgt niet elke maand een tandje. Toen de temperatuur naar 39,6 steeg en hij elke keer aan zijn oortje zat hebben we toch een arts geraadpleegd en moesten we langs komen bij de weekendarts. Deze zag wat irritatie in zijn linkeroor en heeft verder uitgebreid onderzoek gedaan. Gelukkig had hij niets gevonden. Wel moesten we hem paracetamol geven en de temperatuur goed in de gaten houden en natuurlijk zijn oortje.
Momenteel zit ons mannetje nog met een hele kleine verhoging en is hij wéér SNOTverkouden. Ik weet dat kindjes van deze leeftijd hun weerstand op moeten bouwen. Ik weet dat ons mannetje naar de opvang gaat en dat kindjes dan vaker ziek zijn. Ik weet dat verkouden zijn helemaal niet ernstig is. Ik weet dat het er bij hoort bij zo'n kleintje. Maar; de weerstand opbouwen zeggen ze dat een kleintje zo'n 6x per jaar verkouden kan zijn. Ons mannetje is het vrijwel constant. En ondanks dat ik weet dat dit niet ernstig is, is het wel vervelend. Helaas vindt de huisartsassistente dat we hier echt niets mee kunnen en dat het er gewoon bij hoort. Tenslotte heeft hij ook nog maar één keer een bovenste luchtweginfectie gehad en nog maar één keer een dubbele oorontsteking. Ja dat weet ik. Maar ik bel ook niet elke keer als er wat is. Dat doen we nu dus wel. Om dossier op te bouwen. Voor als het nodig is in de toekomst.
Hopelijk is ons mannetje zo'n kindje wat in het begin heel vaak "ziek" is en daarna bijna nooit meer. Dat zou fijn zijn voor hem!

Ondertussen vond ik dat ik het hier niet bij hoefde te laten en heb ik de osteopaat geraadpleegd. Die wil hem wel zien en dus heb ik een afspraak gepland. Nu ben ik in het verleden zelf daar geweest voor mijn rugklachten en dat heeft me absoluut niets opgeleverd. Maar ons mannetje is niet zijn mama. En de reden is ook anders. Dus gaan we er toch heen. Baat het niet dan schaadt het niet...  4 juli heb ik een afspraak. Dat duurt dus nog wel even....

Oh ja en hij spuugt de laatste tijd. Best flink. Voornamelijk bij het avondeten en soms bij 'hoekjes' van het brood (dus veel korst). Zou dat een fase zijn?

Ondanks het hoesten, de snottebellen en het kleine beetje verhoging blijf ik zeggen: het gaat goed met ons mannetje. Gelukkig.
Het is een vrolijk mannetje die ontzettend houdt van kletsen, knuffelen en gek doen. En kletsen. En kletsen en kletsen haha. Oh en niet te vergeten: sjansen!!! Lekker ding. Zowel manlief als ik kunnen niet met hem de straat op/ naar de supermarkt/ naar het centrum zonder dat hij moet sjansen met iedereen die hem aandacht geeft. Nee herstel: iedereen die naar hem kijkt of hem een glimlach geeft. Ach; het brengt vrolijkheid in de wereld toch; geef een kleine glimlach en je krijgt een brede grijns (en misschien een geluidje er bij) terug! Heerlijk toch?!

De oogjessoap...

Ik schreef het in mijn vorige blog al; de oogjessoap duurt voort...

We moesten van het oogziekenhuis (waar hij in maart geweest is) wachten tot ons mannetje zo'n 9 maanden oud was en aangezien hij nu 8,5 maand is besloot ik vast te bellen voor overleg. Ik vertelde dat zijn ene oogje over is maar zijn andere oogje niet. Sterker nog; de laatste dagen lijkt dat weer erger te worden. Zijn oogje is van traanoogje met gele snotjes weer naar constant groen gegaan en daarbij verschijnen er zeer regelmatig dikke korsten waar hij dan dus weer last van heeft.

De zachte snotjes zijn nog wel weg te halen elke keer maar die korsten zijn echt naar. Als we die willen gaan schoonmaken gilt ons mannetje het uit. Het zal ook vast geen fijn gevoel zijn... Natuurlijk proberen we zo vaak mogelijk zijn oogje nog schoon te maken als het nog nat is maar ja, als hij wakker wordt na een slaapje bijvoorbeeld is het al aangekoekt.

Supersneu! Hoe dan ook; ik heb dus gebeld vanmorgen en we hebben een afspraak: maandag 16 juni om 09:40u mag ons mannetje weer terug naar het oogziekenhuis.

Op zijn oogje en de verkoudheid na doet ons mannetje het supergoed hoor. Vanmorgen sliep hij zelfs tot 06:30u!! Heel fijn!

Gisteren bij de opvang heeft hij met zijn vriendje gespeeld. In zijn mapje stond:
"Vanmorgen eerst in de grote box gespeeld. Later nog even in de grote grondbox samen met B. Jullie liggen op je buik tegenover elkaar naar elkaar te kijken. Als T. met zijn hand op het kleed slaat doet B. dit na en ook andersom"
haha. Leuk he?

Momenteel (09:25u) ligt ons mannetje al weer te slapen. We zijn aan het oefenen met twee slaapjes op een dag en hij lijkt het vrij goed te trekken (zondag begonnen). Wie weet was hij hier gewoon aan toe...

Heerlijk dagje tuin

Wat een heerlijke dag he? Het zonnetje scheen en dus gooiden we een kleed op het gras en speelde ons mannetje lekker de hele dag buiten. Tussen de middag aten we buiten een broodje (dat scheelt weer dweilen na het eten haha) en 's middags kregen we visite. Heerlijk alles in het zonnetje.

We hielden ons mannetje twee keer langer op (jengelen op de koop toe genomen) zodat hij vandaag maar twee slaapjes heeft gehad (in plaats van drie waarvan één heel laat op de dag). Ik ben benieuwd wat dat morgenochtend voor effect geeft...

 

Onze kippetjes vonden het zonnetje ook heerlijk:

 Ons mannetje heeft voor zijn oorontstekingen antibiotica gehad en dat zorgde er voor dat ook het tweede oogje ineens een heel stuk beter ging! Helaas is nu de kuur allang over en is het oogje ook weer met de dag slechter... Van heel erg tranen vinden we al weer regelmatig groene snotjes in zijn oog, zit hij soms helemaal dichtgeplakt na het slapen en is zijn oogje helemaal rood. Ook de huid onder zijn oogje is helemaal rood van de irritatie. Arm mannetje... Verder is hij WEER eens neusverkouden.... Dat vindt ons mannetje ook irritant want hij moet regelmatig over zijn neus wrijven en als er snotjes in zijn neus zitten moeten wij die "vissen" en dat vindt hij inmiddels HEEL vervelend maar ja... Laten zitten is ook geen optie...

Wat betreft de oogjes moesten we wachten tot hij 9 maanden oud is. Dat is over 3 weken. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik nu betwijfel of het tweede oogje ook vanzelf over gaat... De eerste is echt helemaal over gegaan maar dit oogje blijft slecht. Sneu want hij wrijft ook vaak in dit oogje dus ik denk dat hij er ook last van heeft.
Maar goed; drie weken is drie weken en we kunnen niet in de toekomst kijken dus we wachten af... (en ondertussen maandag de huisarts bellen; niet om een afspraak te maken maar om maar weer in het dossier te laten zetten dat ons mannetje WEER zo verkouden is, hij nog steeds last heeft van slijm en zijn oogje nog steeds helemaal mis is). Je weet nooit waar het goed voor is...

Ach; wie weet doet het mooie weer van deze week nog iets goeds? In ieder geval voor de verkoudheid kan dit toch iets schelen.